Metallica - St. Anger (2003)

Ha got me there Op de zijkant dan.

Daar kan ik niet mee akkoord gaan. Zelf had ik vroeger nooit aandacht gegeven aan deze teksten hier. Maar nudat ik een hele poos gestopt ben met blowen zie ik ongelofelijk veel raakvlakken met eender wie die van een verslaving af probeert te geraken. Ze zijn ongelofelijk herkenbaar, en overduidelijk een uiting van zijn afkickperiode. Ik heb zelf ook wel al 'diepzinnigere afkick-teksten' gelezen (of zou ik moeten zeggen: depressievere teksten), maar op het moment dat hij ze schreef waren ze duidelijk een remedie voor zichzelf, en op z'n minst oprecht te noemen.
De frustraties (Frantic, St. Anger, Some kind of monster, purify),
Moedelooheid (Invisible kid)
een laag zelfbeeld (Dirty Window)
afgewisseld met ego-trips wegens onbegrip tegenover de wereld die zorgeloos lijkt (My world, all within my hands)
en de struggle om niet op te geven (Shoot me again, sweet amber)
... ze zijn duidelijk aanwezig. Met The Unnamed feeling als meest algemene afkick-feeling die er is.
Misschien vind jij ze niks, gewoon omdat je jezelf er weinig tot niet in herkent natuurlijk. Niks mis mee, hoogstaand zou ik ze namelijk zelf ook niet noemen, maar inspiratieloos zou ik ze zeker niet willen noemen. Eerder uit het leven gegrepen. Zoiets kun je hen toch niet kwalijk nemen? Dit is trouwens ook de reden waarom ik het zo egocentrisch vind als ik al die 'boze' fans zie omdat ze dit album gemaakt hebben. Metallica is echt de enige band waar fans boos op werden omdat ze een slechte plaat uitbrachten. Best walgelijk, vind je niet?

En verder, kaztor, heb je gelijk over je Tour, maar enkel en alleen omdat het onrealistisch is om je nieuwe cd te promoten op de manier dat ik insinueerde. Teminste, vanuit een standpunt van een fan. Als band zie ik voor hen geen enkele reden om te stoppen. Het is het plezier, hun bezigheid, om niet meteen te zeggen hun leven

Hetfield legt wel altijd zijn hart en ziel in de teksten. Misschien op St Anger wel meer dan hij ooit gedaan heeft.
Dat staaft dan ook mijn stelling dat het een therapeutisch album is. Voor hem en ook voor de gehele band.

Ik ga akkoord met de meesten hier: te rommelig album. De stem van James vind ik niet tegenslagen, de lyrics ook niet maar de drums zijn erg slecht, de nummers zijn te lang en bevatten teveel herhaling. Ook missen we solo's of een rustpunt. Toen deze net uitwas, kocht ik deze als eerste album van Metallica, ik kocht al snel the Black Album en daarna de andere klassiekers.
Het titelnummer is het beste nummer. Ook Frantic en Dirty Window zijn oke: de kortere nummers komen toch wat meer tot hun recht. The Unnamed Feeling was ook niet verkeerd, maar iets te lang.
Nogmaals: de drums zijn de grootste fout op dit album: wat geklop op vuilbakken klinkt bijna hetzelfde als deze drumpartijen .
Toch geef ik hem geen onvoldoende, ik heb toch nog wel goede herinneringen aan dit kwaad schijfje .
Metallica's slechtste album.

Ik vind Metallica eigenlijk geen zak meer aan. De eerste drie albums zijn klassiekers maar de neerwaartse lijn werd wat mij betreft al bij .... And Justice For All ingezet met als triest dieptepunt St. Anger.

Dit is het enige album waarvan James de teksten niet volledig zelf heeft geschreven. Dit op advies van Bob Rock om meer als groep te gaan werken. James stond bekend als 'the lyric nazi', hij wilde nooit iets kwijt aan de andere bandleden. Zij hoorden de teksten pas bij het daadwerkelijk opnemen. Gelukkig is het bij dit album gebleven en schrijft James de teksten weer volledig zelf.

Ik vindt dit album eerlijk gezegd zo slecht nog niet.
Ik vindt die drums eigenlijk wel mooi en snel.
En ik hou wel van beetje rommelig snelle nummers.
Het enigste wat ik wel vindt ontbreken zijn de solo's, dat is echt jammer aan het album.

*ik vind*

sorry, ga niet op elke slak zout leggen, maar 3 keer 'ik vindt' achter elkaar doet pijn aan mijn ogen.

Gelukkig was dat de enig'st'e misser...

(Sorry marcelVDijk, het gaat niet over je mening, beetje flauw. Welkom)

1 volledig verdiende ster voor de potten en pannenset van Lars.

Qua tekst vind ik dit beter dan Death Magnetic,

St anger had wel potentie, de nummers zelf waren niet eens zo slecht (behalve My World, die is echt om te huilen) Al hadden ze de tijd genomen om het beter uit te werken, Lars’ drumwerk niet klonk alsof hij op een pannenset zat te rammen en er solo’s in werden gegooid, dan had het nog iets kunnen worden en hoefden ze niet met de afgunst te leven die ze krijgen voor het creëren van dit misbaksel.


Dus een 2* voor de variatie qua tekst en wat het eventueel had kunnen zijn

Net St. Anger (nummer) gehoord. ALs dat het beste is wat dit album te bieden heeft wordt het geen hoog cijfer ...

We zijn een half jaartje verder en ik heb het album nog een keer geprobeerd.....

De band wilde graag terug naar het garagegeluid. Dat is heel goed gelukt maar dan moet je geen tweederangsnummers gaan maken.

De drums zijn echt om te huilen! Lars Ulrich speelt sowieso al niet geweldig maar die snaredrum verpest echt heel veel. En dan hoor je in de documentaire dat de sound van de snaredrum eerst gewoon normaal was. Hoe heeft Ulrich het in zijn hoofd gehaald om dat te doen? Een ergere drumsound heb ik echt nog nooit gehoord.

De gitaarsound is ook heel erg slecht en ik mis de solo´s. Het is geen probleem, er waren genoeg Nu Metal-bands die zonder solo´s gewoon kunnen boeien. Als je goede riffs hebt tenminste. Die zijn namelijk ook zwaar ongeinspireerd. De nummers zijn soms rond de 7/8 minuten en het lijkt maar een eeuwigheid te duren.

Ik verlaag met nog een halfje, dit is met afstand de slechste plaat die Metallica heeft gemaakt. Ook Death Magnetic was zwaar teleurstellend dus ik wacht eerlijk gezegd niet meer op nieuw materiaal. Live kunnen ze het ook niet meer waarmaken, Ulrich speelt nog slechter, het is echt een rommeltje geworden. Robert Trujillo is een superbassist en die moet gewoon naar een andere band die nog wel goede nummers schrijven. Vind ik dan want er zijn dus ook mensen op deze aarde die St. Anger goed vinden. Ik begrijp het niet....

Wat hadden ze geslikt toen ze deze plaat schreven? Drums die als keteltjes klinken? Frantic tic tic tic tac? Voor het titelnummer nog een ster weten te scoren.

Volgens mij is het juist dat ze niks gebruikten tijdens het opnemen van St Anger.

Overigens speelde Bob Rock de bas op deze plaat. Maar dat wist Don Cappuccino vast wel.

Ja, dat wist ik ook. Ik heb namelijk de docu Some Kind Of Monster gezien. Maar ik vond Robert Trujillo veel beter in Suicidal Tendencies.

Daar past zijn latino voorkomen ook beter in

Nee alle gekheid op een stokje. Het is een beest van een bassist. Puik werk leverde hij bij ST. Bij Ozzy stapte hij ook met een mindere periode in. Hij helaas te horen op een reissue van de eerste twee albums. Oerdegelijk, maar het is een schande in de richting van Bob Daisley.
Bij Metallica maakt hij vooralsnog live wel een sterke indruk vind ik. Op plaat schikt hij zich netjes in zijn rol. Zou ik ook doen als ik een dergelijk salaris zou vangen.
Death Magnetic vind ik overigens dik in orde. Maar die had met Newsted of voor mijn part met Henny Vrienten niet anders geklonken.

Heel even off topic, op Jerry Cantrell - Degradation Trip (2002) is Robert Trujillo ook te horen (samen met Mike Bordin van Faith No More de begeleidingsband van Cantrell)..

Beestachtig goede plaat, vooral de 2cd versie....

Vandaag nog maar eens geprobeerd. Om me na enkele nummers af te vragen waarom eigenlijk. Grote goden, wat een gedrocht is dit toch. Om met Hans Teeuwen te spreken: "ongeïnspireerde bagger!" En zo is het. En ohja, de uitvoering is ook nog eens om te huilen....

Geweldig album van de mannen, dit is metal met groove, tempowisselingen, emotie en een rauwe ongepolijste sound. Hier gaan ze terug naar de jaren tachtig thrash maar geven er een eigen draai aan, de gitaren klinken alsof ze goed naar stonerrock hebben geluisterd, de drums zitten tegen het industriele aan en Hetfield zingt volle kracht.
Een van de betere latere albums van de band met een geweldige productie en zwaar ondergewaardeerd wat mij betreft.

''Geweldig'' vind ik overdreven maar een onderschat album is het ook imo zeker.

Om een album nou goed te noemen omdat het tempowisselingen heeft..

En ik vind de ongepolijste sound juist getuigen van luiheid en een slechte productie. Als het album nou heropgenomen zou worden met een goed drumstel en een solotje hier en daar, dan zou het nog wat zijn, maar dit is een pijnlijk punt in een naar mijn mening dalende lijn in de geschiedenis van de heren.

Inderdaad, ik probeer dit af en toe (tegen beter weten in) nog eens... want... "zo slecht als ik me het herinner kan het toch niet zijn......?"

Dus wel, echt gewoon niet door te komen.... en het ligt niet aan een lack of talent.... echt niet... vreselijke plaat......

Ik heb deze oa gekocht omdat ik die dvd prachtig vind. En de eerste singel vond ik ook erg goed. Beide zijn misleidend voor me geweest. Een snare drum die me zwaar op mijn nerven gaat werken.
Ach alles is al een keer of honderd beschreven niets meer aan toe te voegen.

Gisteren heb ik nog eens gekeken naar Metallica: Some Kind of Monster. Spinal Tap in het echt. Soms genant maar toch leuk om te zien.

Bij de muziek die in de film zit viel me op dat ik vergeten leek te zijn waarom St. Anger nu ook alweer zó slecht was. En tegen mijn voornemen in om dit album nooit meer te draaien ben ik dan toch maar weer eens gaan luisteren met redelijke verwachtingen. En die werden zeker ingelost. Het is geregeld echt goed zelfs.

De nogal rommelige productie en afwezigheid van solo's vind ik wel bij de muziek passen. Sommige nummers hadden wat korter gekund. 75 minuten van deze herrie is een te lange zit. Maar een ruime voldoende (3,5*) kan ik hier nu makkelijk aan kwijt.

Om de nek, welteverstaan.

Ik hoor veel flarden van aardige maar onuitgewerkte ideeën. Jaren 80 thrash ben ik (helaas) niet tegengekomen. Wellicht dat ik dan een hoger cijfer had gegeven. De achtergrond van het album fascineert me wel. Maar daar hebben we het al eens uitvoerig over gehad.

Het is enig in z'n soort, maar dan wel op een manier zoals je dit soort metal NIET wilt horen, nl. zonder gitaarsolo's...

Ja.

Wat is het nu?

Jaren tachtig thrash hoor ik er ook niet in. Wel een beetje dezelfde no nonsense aanpak.

Het heeft de nodige punk mentaliteit waarbij gitaarsolo's, een uitgekiende productie en fijnzinnig uitgewerkte ideeën eerder overbodig dan wenselijk zijn. Verder vind ik het hedendaags klinken voor zijn tijd. Nog steeds eigenlijk wel.

Razend enthousiast ben ik er niet over maar voor het eerst voel ik er wel potentieel in en heb ik zin het nog eens te beluisteren.

En ik vind het nu bekeken ook wel logisch op zijn plaats vallen in de discografie van de band. Eerder was er met Garage Inc. al een herbronning en dat zet zich hier voort. Bovendien is het een brug van de twee meer rockgeoriënteerde albums Load en Reload naar de pure metal van Death Magnetic. En zo is de cirkel rond.

Maar toen kwam Lulu.

Daar kan ik niets zinnigs over zeggen. Snel vergeten en als desert Beyond Magnetic nog eens door de boxen laten knallen.