Metallica - St. Anger (2003)

Ik denk dat het juist het gegeven dat er Metallica op de voorkant staat, ervoor zorgt dat het album überhaupt verkoopt en dat er mensen zijn die dit album zelfs vijf sterren geven.

Als dit onder een andere naam of zelfs door een andere band zou zijn uitgebracht, zou het niet eens opgevallen zijn tussen de stortvloed van releases.
Wie wel de moeite zou hebben genomen zou het onmiddellijk hebben weggelachen met de opmerking: gaan jullie nog maar eens wat oefenen ofzo.

^Ik denk dat dit er dichter op zit. Ik krijg hoofdpijn als ik luister naar dit album.

@Banger: Als je zegt dat deze bij de oudere albums in het niet valt, waarom geef je dan nog 5 sterren?

odat ik dit album gewoon goed vind
dat is nu eenmaal mijn mening

"in het niet vallen" is misschien een verkeerde woordkeuze geweest,
ik zou dit album nooit naast vb. master of puppets leggen, omdat het teveel verschilt. als je de oudere albums naast st. anger legt, past st. anger op geen enkele mogelijkheid in het rijtje, dit is niet metallica
maar geheel los daarvan vind ik dit album wel goed

St. Anger, het album waarmee ze terug wilden naar hun roots door het net te laten klinken als dat ze in de oefenruimte spelen. Iets waar ik me enorm aan irriteer is het snare-drum geluid op dit album, het lijkt net alsof hij of een vuilnisbak slaat. Ik mis ook wel solo´s, want de riffs boeien niet altijd. Veel nummers zijn te lang, 8 minuten lijkt af en toe eeuwig te duren, ze herhalen steeds dezelfde stukken, er zit weinig spanning in de nummers, het blijft vlak. En het is bekend dat Metallica geweldige lange nummers heeft, zoals Master of Puppets en Orion. Het album had al iets beter kunnen zijn met een betere productie en als de nummers iets korter waren geweest. Ik hoor genoeg goede riffs, Frantic, St. Anger en Sweet Amber zijn de beste nummers op dit album. 2 sterren, jammer genoeg weet de opvolger van dit album mij ook niet te overtuigen, dus ik wacht rustig op een nieuw album, hopen dat dat beter wordt.

4 jaar geleden ging mijn mp3 speler kapot op vakantie ;-(
enige stevige album wat ik via een discman kon luisteren wat St. Anger. elke dag onder de afwas geluisterd en aan het eind van de vakantie aardig verslingerd eraan.
en inderdaad de snare klinkt erg doordringend maar de energie van het album is gewoon lekker.
favoriete nummers: st. anger, shoot me again (verhaal erachter is ook goed, het afschieten van lars ulrich vanwege zijn commentaar op de downloadcultuur)
echt een album waar je doorheen moet en dan pas gaat waarderen!
4 sterren

Heerlijk raggen met deze plaat! Heb hem er nu op

Toch zijn sommige nummers te lang en worden ze saai. Verlaagd naar 3*

Wat een slechte cd dit........bah. Ik weet nog wel dat ik hier zo naar uitkeek. Toen ik hem voor de eerste keer luisterde zware teleurstelling.
- slechte liedjes(james alcohol is goed voor je)
- geen solo's (kirk had vakantie ofzo)
- slechte drums(waarom wil de slechte drummer van de wereld zo graag zo voor in de mix staan. ik bedoel laat die kerel zich gaan schamen. In interviews altijd zo'n grote bek maar drummen ho maar
ik heb respect voor muzikanten maar voor deze meneer niet jammer hoor.
- slechte productie( je zou toch denken met zo'n budget)
Ik vond load en reload in ieder geval beter te verteren dan deze plaat!!

Ik vind dit niet echt slecht. Alleen zijn de nummers vaak te lang, missen ze een solo en zijn de teksten zwak. Als hier beter aan geschaaft was en die achterlijke drums zaten er niet in dan had iedereen het veel beter gevonden. Toch waardeer ik de felheid di er in veel nummers zit.

Ik vind deze prima te happen moet ik kwijt. Al moet ik beamen wat door menigeen hier reeds is gezegd, dat de nummers te lang zijn. Ja, dat gevoel heb ik ook een beetje. Bij de oude(re) songs waren hun lange(re) nummers nog van toevoegende waarde. Maar op deze had het de cd beslist recht gedaan als de nummers van een modale lengte zouden zijn of iets..
Wel vind ik deze overheerlijk aggressief, hakken en breken tot je erbij neervalt. 3,5* zeker

Toch weer eens geluisterd gisteren. nummers 1 t/6 geskipt. Nummers 7 t/m 11 eigenlijk wel fijn om weer eens te horen...daarom nog steeds 3 sterren waard!

Dat is voor mij, met alle respect, echt niet te doen.
Vervelend, lang uitgesponnen wanna-be-plaat van een uitgebluste band.
Alleen Frantic is te doen.

Zo links en rechts zijn best aardige ideeën te ontdekken. Het totaalplaatje is er echter één van nummers die maar oeverloos doorzeuren en verschrikkelijk repetitief zijn. Elke vorm van zelfreflectie dan wel zelfkritiek ontbreekt hier waardoor het album gevoelsmatig eerder twee uur duurt dan de 75 minuten die het daadwerkelijk zijn. Vermoeiend is misschien nog wel het beste woord.

Die doorzagende zeikerigheid is trouwens ook al op Load begonnen en is ook op Death Magnetic nog steeds niet volledig verdwenen. In tegenstelling tot de jaren '80 albums waar de lengte van nummers vaak gerechtvaardigd werd door een veelvoud aan verschillende stukken bestaan de latere nummers uit een relatief beperkt aantal ideeën die echter tot in den treure doorgedramd worden.

Lastig om hierover mijn stem uit te brengen. Ik vind het een verschrikking om naar te luisteren, juist omdát ik Metallica -vooral de eerste 4 albums- goed vind... Ellenlange hakpartijen op ... potten en pannen? Vrijwel melodieloos, solo's..... solo's? James die dan toch weer probeert te zingen (Sweet Amber... och die arme Amber, om zo geëerd te worden...)

Nee, ik vind dit niet goed.... ik word er ook een beetje depri van

idd, hier krijg je kippenvel van, maar dan niet op de positieve manier, ik heb deze plaat nog nooit helemaal uit kunnen zitten...

Een inzinking van jewelste. Geen idee wat er bij de heren door de kop ging toen ze besloten deze plaat te maken zoals ie gemaakt is....

Waar voor velen Metallica al ergens rondom het Black Album af begonnen te takelen, heb ik aardig wat hoogtepunten van de band in de jaren '90 mogen tellen. Load en Re-Load waren in mijn ogen fantastische albums en ook Garage Inc heeft een paar prachtige covers voortgebracht, waaronder één van de meest geniale nummers die de band uitbracht. Maar met het door vriend en vijand bekritiseerde St. Anger kon zelfs ik erg weinig.

De documentaire rondom de totstandkoming van dit album en de bijbehorende problemen in de band (Some Kind of Monster) blijft geweldig, maar het album zelf is flinke troep. In geen enkel nummer laat Hetfield zich van zijn sterke kant horen. Maar vooral de drums van Ulrich zijn verschrikkelijk en klinken echt voor geen meter, wat een lelijk geluid. De nummers zijn bizar chaotisch, kon nergens echt een ritme of iets interessants ontdekken.

Binnenkort maar weer eens aandachtig naar Death Magnetic luisteren.

Mensen moeten ophouden met dat gezeik over de snare-drums en dat het hele album crap is. Dit album is geproduceerd om alle frustraties te uiten in hun muziek. Een echte Metallica fan weet wat dat inhoud en heeft dus ook respect voor dit album.

On-topic: Geweldig album. Simpele riffs, maar door de drop-C tuning klinkt het snoeihard. Favorieten: Dirty Window, Invisible Kid, Some Kind Of Monster, Sweet Amber en The Unnamed Feeling.

Ik vind de productie nog niet eens een probleem. Het album klinkt alleen geforceerd hip. En ik vind de composities te slaapverwekkend voor woorden.

Ik vind mezelf best een fan en respecteer hun uiting van frustratie. Ik luister er gewoon liever niet naar. Ik respecteer het ook als ze ziek zijn en moeten kotsen. Maar ook hier luister ik liever niet naar. Met alle respect.

Ik haat echt het geluid van de snaredrum op dit album, ik word er echt gek van! Daardoor is het echt onbeluisterbaar. De nummers zelf zijn ook enorm saai, veel te lang. Halve ster eraf.

3 favoriete tracks kiezen is nog nooooooooooit zo moeilijk geweest . En dit keer in de negatieve zin. Want er zijn simpelweg maar 2 tracks die mij enigsinds weten te boeien.

Dirty window vanwege lekkere baslijn en unnamed feeling. iets rustigs op deze plaat was wel welkom.

Mensen moeten ophouden met dat gezeik over andermans stemmen en onderbouwing als ze zelf maar één stem hebben uitgebracht.

Ik luister van dit album toch regelmatig een paar nummers, zo slecht vind ik het eigelijk niet hoewel ik kan begrijpen dat veel mensen dit absoluut niets vinden, geen solo's, snare drums etc. Hoewel ik die snare drums niet eens zo storend vind op het begin, je krijgt alleen na 3-4 nummers letterlijk hoofdpijn.

Ik geef wel een voldoende omdat er in mijn ogen geen enkel slecht nummer opstaat, alleen het boeit niet langer dan 15 minuten voor mij.

Ook ik kan "St. Anger" redelijk aanhoren, toch wel een half uurtje.
Als ik hem dan weer eens opzet begin ik gewoon bij track 6.

Ja, die drumsound klinkt anders maar waarom zou je daar hoofdpijn van krijgen ?

Was het een lokaal bandje geweest dan zou het waarschijnlijk betiteld zijn als een oprecht rauw agressief album.
Echter hier hebben we het over het grote Metallica en gelden er andere maatstaven.
Of dat terecht is, daar ben ik zelf nog niet uit.

Met het geluid heb ik geen problemen. Die knallende snare vind ik eigenlijk wel tof. Het is bij toeval ontstaan. Ook de moderne gitaarsound vind ik wel aardig passen, ofschoon ik niet zoveel heb met het springerige nu-metal achtige karakter ervan.

Maar mij draait het om de nummers. Die kwalificeer ik als broddelstukken. Opgerekte ideetjes zonder verdere inhoud. Alles omwille van het 'hard' of 'vernieuwend' zijn.
Voor de band zelf is het een therapeutisch werkstuk geworden. Maar voor mij als luisteraar is het vooral een vermoeiend stuk geworden.

Als dit een van een onbekend bandje geweest zou zijn, zou ik nooit de moeite hebben genomen om het uit te luisteren. Nu heb ik dat meermalen gedaan. Vanwege het Metallica label. Ik vraag mij af wat erger is.

Ik vind de drumsound echt een ramp, maar als het songmateriaal een stuk beter was geweest had ik er zeker door heen kunnen luisteren. Maar het songmateriaal is gewoon rampzalig, die nummers van 7/8 minuten lijken echt eeuwig te duren. Het enige nummer wat ik nog af en toe luister is Sweet Amber, die is best wel goed. Voor de rest is het gewoon rampzalig en Death Magnetic is ook slecht, maar het is een stapje vooruit.

Om eerlijk te zijn was dit de allereerste cd van metallica die ik ooit hoorde, en ik heb hem ruim honderdmaal beluisterd voor ik iets anders van metallica hoorde. Ik weet nog goed dat ik ongelofelijk teleurgesteld was toen ik andere liedjes van hen hoorde, omdat er geen rauwe, groovy gitaar inzat "Alleen maar doelloos, willekeurig gepingel enzo, waar trok dat nou op". Ondertussen weet ik wel beter, maar ik kan er nog steeds niet aan onderuit, hij blijft godverdomme zo lekker grooven! Mensen die zich doodergeren aan dat drumgeluid enzo, doe maar, maar op een of andere manier heb ik er nooit erg aan gehad. (Lucky me ). Volgens mij praten de meeste zichzelf die ergernis aan, op dezelfde manier waarop je altijd harder teleurgesteld bent in iets als je de allerhoogste verwachtingen had. Iets wat bij deze cd zeker bij miljoenen mensen het geval is, en bij alle nog opkomende cd's van metallica nog het geval zal zijn.

Het enigste wat metallica nog kan redden (voor de fans van het eerste uur) is door hun volgende plaat te promoten als slechtste metallica plaat ooit!

Over St. Anger is al heel veel gesproken. Oké, de drums zijn verschrikkelijk, de teksten inspiratieloos en zijn er geen solo's. Maar toch, de agressie en de kracht die in sommige nummers zit, dat is dan toch wel echte klasse. Soms gaat James Hetfield wat ver, in het dramatische All Within My Hands en Purify bijvoorbeeld, maar verder klinkt het vaak erg lekker. Luister onder andere maar naar Frantic, Some Kind of Monster en Shoot Me Again.

Persoonlijk ben ik geen fan van St. Anger, dat nummer vind ik alleen op het begin goed klinken. Daarna wordt het een productief zooitje. Hetzelfde valt te zeggen over Dirty Window en My World; op z'n zachtst gezegd erg slechte songs. Gelukkig zijn Sweet Amber en vooral The Unnamed Feeling, het beste nummer van St. Anger, van een beter niveau.

2,5 ster.

Een grootscheepse tournee gebaseerd op de eerste vier albums (+ een handvol covers) met daarbij behorend pretpakket en dan kappen.



Dan zijn jouw ogen beter dan de mijne.