menu

Kate Bush - Director's Cut (2011)

mijn stem
3,52 (86)
86 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Fish People

  1. Flower of the Mountain (5:15)
  2. Song of Solomon (4:45)
  3. Lily (4:05)
  4. Deeper Understanding (6:34)
  5. The Red Shoes (4:58)
  6. This Woman's Work (6:30)
  7. Moments of Pleasure (6:32)
  8. Never Be Mine (5:05)
  9. Top of the City (4:24)
  10. And So Is Love (4:21)
  11. Rubberband Girl (4:37)
totale tijdsduur: 57:06
zoeken in:
avatar van vigil
3,0
Nee die zijn er (helaas) nog niet.

avatar van musician
4,5
En inmiddels heb ik een aantal keren de Director's cut beluisterd, waarbij ik de andere albums nog even heb laten rusten.

Omdat ik de Director's cut wil beoordelen als opvolger van Aerial en niet als remake van The Sensual world en The Red shoes.
Aangezien ik The Sensual world niet heb, The Red shoes wel maar daar zijn de nummers nooit van blijven hangen (het is m.i. echt haar minste), luistert het vervolgens ook als een nieuw album.

Want dat is dan duidelijk van 2011, in stem, opname en geluid. En niet alleen dat, de Director's cut klinkt door de nieuwe opnames ook als een eenheid, iets wat je met het onbewerkt samenvoegen van nummers van meerdere albums an sich niet snel zult bereiken.

Er worden weer prachtige sferen opgeroepen (This woman's work wellicht één van de beste nummers van Kate Bush ooit) en ook de wat 'stevigere' nummers, waar het op Aerial op de twee albums wel een beetje aan ontbreekt, zijn prima te verteren.
Hoewel Kate Bush volgens mij in het creëeren van prachtige melodielijnen met een minimale aanwezigheid van instrumenten wel het beste is.

Ik vind in dat kader de tracks The Red shoes en Rubberband girl ook iets minder (misschien groeit het nog). Pas als ik dit album er goed 'ingestampt' heb zal ik vervolgens beginnen aan The Sensual world en The Red shoes (opnieuw). Eens kijken hoe dat dan weer wordt ervaren.

musician schreef:
En inmiddels heb ik een aantal keren de Director's cut besluisterd, waarbij ik de andere albums nog even heb laten rusten.



Helaas, hebben we niet allemaal een bootje, alsdat we op de boot in de sluis muziek kunnen draaien.

Ondertussen heb ik een fiks probleem: wat én hoe.

Wat moet ik het eerste (opnieuw) draaien, want Kate is na Airial weer een beetje uit mijn systeem: de remasters (van de oorspronkelijke albums) en dan de dit 'nieuwe' - of precies andersom. Ik heb het nieuwe al eenmaal gedraaid, maar de vraag blijft. Wahl macht Qual; maar goed we zien wel - vanavond.

avatar van musician
4,5
Besluisterd is inmiddels gecorrigeerd...

Ik adviseer de handelswijze die je noemde: eerst Director's cut dan de andere twee albums. Kate maakt het je misschien niet makkelijk maar ik kan haar handelswijze wel begrijpen en billijken.

Natuurlijk, je kunt redeneren dat deze optie voor Kate Bush het meest profijtelijk is maar ik waardeer het ook dat ze de moeite heeft genomen verbeteringen te willen aanbrengen in bijvoorbeeld het feit dat The Red shoes niet zo goed bij iedereen lag. Bij haar zelf blijkbaar ook niet. Dan heb je een argument, zeker als je met de 'verbeter-actie' dat 'oude' werk vervolgens ook weer kunt slijten aan een nieuw publiek.

avatar van Madjack71
3,5
Dit album had net zo goed Meditate with Kate kunnen heten. Kaarslicht erbij een comfortabel kussen om op te zitten en maar staren in het licht en je gedachtes leeg maken. Op het eind maakt ze nog een stones versie van Rubberband Girl. E.e.a. ligt an sich wel in het verlengde van het tweede gedeelte van Aerial, maar echt spannend is het allemaal niet. Haar stem klinkt wat donkerder en doorleefder, maar daar is niets mis mee. Oudere nummers in een nieuwe jas daar kan Joni Mitchell Kate ook nog wel wat over vertellen. Die vergelijking gaat nog wel wat verder...beide legendes hebben zich zo goed als teruggetrokken uit de muziekindustrie, zijn zeer eigengereid en getuige ook dit director's cut..wat muzikaler introverter geworden.

avatar van devel-hunt
Toch vind ik het creatieve bloedarmoede om oude nummers jaren na data weer van stal te halen en deze in een nieuw jasje te presenteren. De CD's Sensual world en The red shoes zijn beide zo goed dat het een riskante onderneming is om deze platen opnieuw aan te pakken. Op deze CD versobert ze de nummers en haalt ze de vaak mystieke sfeer er uit. Een sfeer die haar muziek juist typeert en zo opvallend maakt. Ik vind het een achteruitgang. De toentertijd matig ontvangen Red shoes CD is niet matigjes, eerder had die plaat toen de tijdsgeest niet mee. De uitvoeringen op directors cut voegen niets toe, maar halen iets weg, en wat is weggehaald is juist hetgeen wat haar altijd onderscheidde.

avatar van Hans Brouwer
devel-hunt schreef:
Toch vind ik het creatieve bloedarmoede om oude nummers jaren na data weer van stal te halen en deze in een nieuw jasje te presenteren. De CD's Sensual world en The red shoes zijn beide zo goed dat het een riskante onderneming is om deze platen opnieuw aan te pakken.
Ik heb gisteren mijn vakantiegeld mogen ontvangen op mijn bankrekening en eigenlijk was het een fikse meevaller . Ik heb daarom maar in m'n buidel getast en "Director's Cut (2011)" , de 3 cd versie, gisterenavond gekocht. Ik ben aangenaam verrast . De albums "Sensual World" en "The Red Shoes" ken ik niet. Na het beluisteren van "Director's Cut (2011)" heb ik beide albums besteld en begin volgende week heb ik deze in huis. Dan kan Hans dus gaan vergelijken. Kate Bush die aan creatieve bloedarmoede leidt Ik geloof er helemaal niets van. Ik vind het gebodene op "Director's Cut (2011)" heel erg mooi maar als ik Devel Hunt mag geloven zal ik door de twee originele albums nog meer verrast worden. Ik kan nu dus nog geen oordeel vellen of dat de originele nummers beter zouden zijn. U hoort van mij. Ik begin om "Director's Cut (2011)" toch maar vast 4**** te geven.

Als Hans teruggelezen had. had ie gezien dat de Collector's Edition van dit album, ca 19 euro incl verzending bij Amazon, de gemasterde versies van de twee bronalbums bevatte - 3 cd's dus - voor de prijs van 1 (in de winkel). Lezen wil wel eens helpen.

Ik vind het lastig om je teleurstelling niet zwaar door te laten klinken als je een cd van één van mijn allergrootste muzikale helden in handen krijg die zo ontzetten belabberd klinkt als deze cd.

Bij zangeressen kan een stem met de tijd mooi rijpen of juist helemaal kapot gaan en absoluut wonderschoon blijven (Joni Mitchell, Marianne Faithfull). Bij Kate Bush zit de sleet op haar stem en is het over en uit. Dat niet alleen, haar eigenwijze frasering en timing waren haar grootste troeven en niet de inherente klank van haar stem, maar op deze herinterpretaties zit ze er regelmatig echt ver naast.

Daarnaast klinken de opnamen en de mix echt puur belabberd, alsof het op een jaren 80 taperecordertje in elkaar geflanst is met bijbehorende dynamische compressie. Als je daar Aerial tegenover zet dan is het bijna verbijsterend wat voor amateuristisch geklungel dit is.

Zoals ik al zei, het is lastig om je teleurstelling te verbijten als een held van haar voetstuk valt.

Sommige van de arrangementen zijn mooi, schakel haar stem uit en luister met name naar de pianomelodieën en je hoort de absolute muzikale genialiteit van Kate Bush. Want dat is ze, een muzikaal genie die los van alles en iedereen een eigen klankwereld weet neer te zetten. This Woman's Work en Moments of Pleasure zijn daar goede voorbeelden van. Maar als je de eerste opname luistert en vervolgens de herinterpretatie er naast zet, dan snap ik niet waarom deze cd gemaakt moest worden.

Een nieuw gemixte versie van het origineel zou wellicht een beter idee geweest zijn, want ik snap best waarom ze juist deze albums heeft gekozen, vooral The Red Shoes gaat zwaar gebukt onder een beroerde vlakke jaren 80 sound.

avatar van Thorgal
Op 4 mei, voordat het album uitkwam, maar ik al wel Deeper Understanding had beluisterd en 2 fragmenten, vroeg ik me in deze thread al af of Kate misschien geen last had van een combo inspiratieloosheid en geldnood. Vreselijk eigenlijk om je dit te moeten afvragen van je favoriete artiest. Maar na het verschiillende malen beluisteren van het album van dit album stel ik de vraag weer opnieuw aan mezelf (en zie inmiddels op dit forum dat ik inmiddels niet meer de enige ben).
Dit album heeft helaas met groot gemak bij mij de Red shoes van de laatste plaats verdreven in de lijst van albums van deze grootheid in de popgeschiedenis.
Op een engels forum heb ik eerder over dit album geschreven in de zin dat er een Aerial-sousje over de nummers heen ligt. Waar dit met Aerial geweldig uitpakt, leidt dit bij dit album tot gigantische vervlakking van de oorspronkelijke nummers. Nummers waar overigens helemaal niets mis mee was.

Het is wel duidelijk dat Kate heel veel tijd en energie in dit album heeft gestoken, perfectioniste als ze is. Helaas zijn al deze begrippen uit de vorige zin omgekeerd evenredig met het uiteindeijke resultaat, En helaas ook werken daar alle ingedienten aan mee: de duur van veel nummers is vaak aan de te lange kant waaroor het saai gaat worden, de stem, ja inderdaad rijper, maar of ik dat nu mooier vind dan de oude Kate.....

Net zoals Aerial overigens heb ik deze ook weer op Vinyl besteld en ontvangen en dat bevalt me erg goed. Wel wat prijziger dan de cd maar het boekwerk is steeds prachtig uitgevoerd en lekker groot De digitale versie mag ik dan van mezelf lossless downloaden

Ik heb mevr Bush weer gesponderd met een aanschaf waarvan ik vooraf wist dat deze me niet zou gaan bevredigen. Op een uitzondering na zullen alleen fans dat doen. Dat is het lot denk ik wat deze cd is beschoren.

Vraag die ik me wel stel is waarom engelse media zo positief zijn over dit album. Mevr. Bush kan op het eiland heel erg weinig fout doen denk ik zo.

Weet iemand overigens of deze cd uiteindelijk cd van Adele van de nummer 1 plek heeft beroofd, want daar leek het in de week van de release wel op.

avatar van meneer
Soms moet je het verleden van je / een favoriete artiest gewoon loslaten. Kate heeft het hier zelf ook gedaan. Zoals je je nummers eens hebt opgenomen, zo zijn ze ook de wereld ingegaan. Het zijn bijna je kinderen.
Maar kinderen veranderen en je nummers niet.. En ergens is het dan een vrijheid dat je ze zelf mag en kan veranderen.. En uiteindelijk gaat het niet om onze mening, maar om wat Kate zelf mooi vindt..

En ik vind deze mooi.. En ik blij want ik ben ik..

Ja, ze is ouder, rijper en anders geworden.. Heb je zo met mensen.. Ik ben blij dat ze nog steeds actief blijft.. ( " Hello Mark Hollis !! Are you listening..? " ).

Mark Hollis - Mark Hollis (1998)

Volg Kate vanaf ' Wuthering ' en ben blijven volgen. Tuurlijk, ik heb ook weleens gehad van ' Dit is niet mijn ding.. ', maar ze schrijft haar muziek niet voor mij, toch..?

En nu, weer verder luisteren...

Hmmm..

avatar van Justinx
3,5
Ook leuk dat OOR-journalist Jan Libbenga met deze release eindelijk zijn credits krijgt voor het opsturen van dat tape-je met daarop traditionele Macedonische melodieen die de basis vormen van het nummer Flower of the Mountain / The Sensual World.

Met een dergelijke release vind ik het altijd leuk om weer te zien hoeveel muzikale helden hieraan (oude / nieuwe versie) hebben meegewerkt: Eric Clapton (And So Is Love), David Gilmour, etc. Wist ik voorheen helemaal niet.

De nummers op Director's Cut hoor ik voor het eerst, dus kan niet spreken als de echte kenner. Ik kan echter erg genieten van zowel het nieuwe als het oude werk. Prima cd.

avatar van djarend
4,5
Yep, 21 november een échte nieuwe Kate Bush - 50 words of snow. Daar ben ik heel beniewd naar. Ik ben niet handig in het plaatsen van nieuwe cd's op deze site dus op deze manier dan maar
Kate Bush releases a brand new album “50 Words For Snow” on November 21.
The album comprises all new material and was recorded during the same period that Kate worked on her album “Director’s Cut”, which was released in May.
“50 Words For Snow” features seven brand new tracks set against a background of falling snow. The total running time is 65 minutes.

The track-listing is:
SNOWFLAKE

LAKE TAHOE

MISTY

WILDMAN

SNOWED IN AT WHEELER STREET

50 WORDS FOR SNOW

AMONG ANGELS

avatar van fluidvirgo
Ben me daar even een partij benieuwd naar...

4,0
Hier nog één!! De eerste single Wildman is te beluisteren op YouTube!


Ik vind hem waanzinnig!!

4,0
Eerst begreep ik Kate niet. En Kate en ik begrijpen elkaar altijd, dus dat was een vreemde gewaarwording. Waar begreep ik Kate niet? Mijn vraag was: waarom uitstekend klinkende songs opnieuw opnemen, waarvoor is dat nodig? Na een aantal keren deze CD gedraaid te hebben begreep ik Kate ineens wel weer. Want alle songs (op één na, wat mij betreft) komen sterker uit de verf. Zeker "Song of Solomon" is een stuk sterker in het refrein en dat geldt eigenlijk voor elk nummer op deze CD. Alles is net een beetje meer af. Gevaarlijk om "Moments of Pleasure" opnieuw te maken, maar zelfs dat is Kate gelukt. De enige remake die naar mijn mening niet gelukt is "Rubberband Girl". Deze versie lijkt een beetje op een demo, ik kan er maar niet aan wennen. Voor de rest? Als echte Kate-fan moet je deze toch in huis halen en na een keer of vier draaien weet je ook weer waarom je fan bent van Kate. Ik kan niet wachten op haar nieuwe CD. Staat al in pre-order! Deze CD: 4 *

avatar van blur8
4,5
Ik ben helemaal verliefd op de Remastered versie van Why Should I Love You. De vreemde samenwerking met Prince. Alleen op Disk 2.
Daar waar het origineel een gammel product was. is het nu eindelijk een organisch geheel.
Dank Kate.

4,0
De "vreemde" samenwerking met Prince is als volgt ontstaan: "The Hounds of Love" vond Prince van begin tot eind prachtig. In 1991 schreef Prince in het boekje van "Diamonds and Pearls" een naamsvermelding van Kate en daaruit is de samenwerking ontstaan. Ik moet je wel eerlijk zeggen @blur 8 dat ik weinig verschil hoor tussen de origineel uitgebrachte versie en de versie op disk 2. Disk 2 zijn namelijk alleen geremasterd, niet opnieuw ingespeeld o.i.d.

avatar van blur8
4,5
Op de remasterd versie is de mix van de losse elementen m.i evenwichtiger.
Samen met de heldere klank, maak het voor mij toch wel een nieuwe versie.
Wellicht is ook herontdekking een element.

Ik dacht ook te weten dat de samenwerking Kate/Prince nooit in één studio heeft plaatsgevonden,
maar via telefoon en rondgestuurde tapes .

avatar van blur8
4,5
Eigenlijk is Director'sCut een herontdekking van 7 songs van The Red Shoes, aangevuld met 4 van
The Sensual World. Voor mij is het dus geen nieuw Album.
Red Shoes: 2,3,5,9,10,11
Sensual World: 1,4,6,8.
De nieuwe setting van The Sensual World/Flower of the Mountain en vooral This Woman's Work
zijn van een heemelse schoonheid.

.

avatar van lennon
2,0
devel-hunt schreef:
Toch vind ik het creatieve bloedarmoede om oude nummers jaren na data weer van stal te halen en deze in een nieuw jasje te presenteren.


Mee eens, en eerlijk gezegd vind het album daarom ook niet echt heel erg interessant geworden. Haar stem is het enige wat me aan het luisteren houdt.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Zoals ik al wel had verwacht ligt dit album me beter dan The Sensual World en The Red Shoes. De lelijke, gedateerde productie van die platen is verdwenen voor een tijdlozer geluid. Die andere platen roepen vanwege de productie soms wat weerstand bij me op, dat is hier verdwenen. Verder hoort het songmateriaal niet tot Kates beste werk, dus vind ik het gemiddelde wel terecht.

Vind de vocoder in 'Deeper Understanding' wel werkelijk walgelijk klinken. Kate klinkt ook als Kermit de Kikker op 'Rubberband Girl'...

2,0
Ik denk dat Director's Cut een slechte instap is voor hen die Kate Bush nog niet kennen (hoe is het mogelijk) en ik snap niet waar die opmerkingen over goede geluidskwaliteit vandaan komen, of ik heb een rare misprint-editie. Het klinkt bijna als een demo-opname, zo onscherp qua timing, intonatie en expressie. De opname van de stem is absoluut niet in balans en klinkt als verkeerde microfoontechniek. Het is alsof per ongeluk een demo op de cd is gezet.Het is niet het oude mooie zorgvuldige vakwerk.

Muzikaal is 'The Sensual World' is aanmerkelijk vitaler en levendiger maar ook mooier en strakker opgenomen dan de remake waardoor het de magie niet verbreekt. De remake gaat hier onderuit.

Ik zou zeker beginnen met de orginele albums
-De eerste albums Kick Inside en Lionheart zijn 'pianoliederen' met 70-ies pop.
-De betovering met droomsfeertjes zit eigenljik vanaf Never for Ever waar ze de Fairlight gaat gebruiken.De muzikale vondsten en klankvondsten schuiven goed inelkaar.Als 1 geheel mooi.
-Dreaming is voor sommigen te weird, maar lekker pyscho-expressief. Opname is niet zo best, maar daar heeft de liefhebber geen moeite mee. Nagenoeg 1 geheel.
-The Hounds of Love is een mooie 'tweeluik', misschien iets te toegankelijk, soms bijna een hoorspel. Heeft hoofdstukken en losse nummers.
-Sensual World is bescheidener, toegankelijk en kruipt meer in de muziek en klank terug, kwaliteit blijft.
-Rubberband Girl is meer straight pop, daarom niet een favoriet. Het mist diepgang en betovering.
-Aerial de eerste die weer op het oude vakwerk nivo zit qua luisterintensiteit, droomachtige creatieve speelsheid.
-50 Words is minimaler, maar niet minder intens.(goede minimal dus).

Het punt is ook dat de albums onderling muzikaal nogal verschillen, veel meer dan bijvoorbeeld albums van Metallica, omdat er gebruik gemaakt wordt van verschillende manieren en andere stijlen (voor zover dat bij Kate Bush aan te geven is). Bijvoorbeeld alleen piano, gebruik van Bulgaarse vrouwenstemmen, digitale klankmanipulaties op een fairlight die goed in het geheel opgaan zonder gimmick te zijn, gebruik van aanvankelijk niet-muzikale geluiden (vogels,stoomtrein) e.d.


Luister ter vergelijk de orginele opname van het nummer The Sensual World en de remake Flower of the Mountain eens direct na elkaar. Moet met mp3-spelers ed geen probleem zijn. Ik vind het schrikken.

Lieve Kate, wat bezielde je ?

avatar van dazzler
Ik vond dat de muziek van Kate Bush na Hounds of Love veel van haar magie verloor.
Alsof ze plots ging klinken als een doorsnee radio FM artieste. Ik besef dat deze uitspraak
kwaad bloed kan zetten. Maar dat ze nu uitgerekend op dit album dat post Hounds of Love werk
uit de late jaren 80 en de vroege jaren 90 herziet, doet mij vermoeden dat ze het zelf ook zo ervoer.

Ik heb deze plaat nog niet beluisterd, uit angst om ook nu weer teleurgesteld te worden.
Misschien toch maar eens flink zijn en doen dan.

WPE
Wauw...dit is echt een heel goed album. Wat een sfeer weet Kate op te roepen, al zijn het dan voornamelijk oude nummers in een nieuw jasje. Gewoon kopen, echt waar!

Gast
geplaatst: vandaag om 11:23 uur

geplaatst: vandaag om 11:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.