Queen - Queen on Fire (2004)

Hoewel het studio-album Hot Space (1982) na Flash Gordon in het algemeen met stip als het zwakste materiaal van de band wordt beschouwd, is deze registratie van een groots concert van de Hot Space-tour toch een pareltje. Hoewel ik Flash Gordon inderdaad een behoorlijke misser vind (maar ach, wat wil je, het is ook een soundtrack voor een slechte -maar vermakelijke- cultfilm) vind ik Hot Space één van de leukere albums uit het oeuvre van Queen, met daarop in essentie zeer goede tracks met aparte arrangementen die met niets in de rest van de discografie te vergelijken zijn. Dat het album qua geluid na het disco-tijdperk werd uitgebracht en voortborduurde op het succes van 'Another One Bites the Dust' en daardoor wellicht qua sfeer en gevoel de plank missloeg, beleef ik érg veel plezier aan tracks als 'Back Chat', 'Las Palabras de Amor' en 'Cool Cat'. En ook de rest van de albumtracks ('Body language' daargelaten, mind you!) liggen (voor mij althans) lekker in het gehoor en reken ik tot mijn favorieten.

Op Queen On Fire is de band in topvorm: Freddie Mercury klinkt bezield, bezeten en zeer goed bij stem en Brian May levert (als altijd) sterk rockende gitaarpartijen af. 'Flash Theme' werkt als intro érg goed: de band betreedt het podium met het aanslaan van de eerste echte harde gitaarakkoorden die dat nummer kent, om daarna meteen door stomen naar het andere volwaardige Flash Gordon-nummer: het sterk rockende 'The Hero'. Als binnenkomer is de toon gezet, fantastisch. De Hot Space-nummers komen hier in een rock-entourage ook goed uit de verf, het geeft Brian May en John Deacon de kans om te vlammen; luister eens naar de gitaar- en baspartijen in 'Staying Power' bevoorbeeld - een vertoon van puur muzikale vaardigheid. Verdere hoogtepunten zijn voor mij één van mijn favoriete Queen-tracks 'Back Chat' en Brian's muzikaal intermezzo vlak voor 'Love of My life', waar hij kort de intro-tonen van 'Las Palabras de Amor' speelt. Subtiel en passend, toch.

Queen neemt de albums The Game, Flash Gordon en Hot Space 'on the road' en wisselt deze af met wat verplichte oude singles en slaagt hier geweldig goed in. Ik ben een enórme Queen-fan moet je weten, maar persoonlijk reken ik de grote bekende hitsingles (lang) niet (meer) tot mijn favorieten van de band. Daarom word ik ook het meest enthousiast van het 'onbekendere' album-materiaal. Toch moet ik toegeven dat de live-versies van bijvoorbeeld 'Somebody to Love', 'Save Me' en 'Fat Bottomed Girls' hier een genot zijn om naar te luisteren. En zoals dat ook op de We Will Rock You/Queen Rock Montreal-DVD's het geval was is het 'Now I'm Here'/'Dragon Attack'-tweeluik live een absoluut schot in de roos. De vergelijking tussen Live at Wembley is inderdaad treffend; Queen speelt op On Fire een veel sterker repertoire met aanzienlijk grotere muzikale kracht. Waar de DVD-registratie van Wembley vooral een setlist kent van de grote (door mij als fan teveel gehoorde en daardoor minder gewaardeerde) hits (en met name die uit de jaren '80), lijkt op Queen On Fire een meer rockende en bezielender band te spelen die wat 'obscuurder' materiaal aandurft.

Volgens critici zat Queen anno 1982 op plaat in een creatief dalletje (en daar valt bést wat voor te zeggen - al ben ik het daar niet mee eens), feit is dat ze hier (voor eens en altijd geregistreerd) bewijzen de hele Milton Keynes Bowl weg te hebben geblazen en verbijsterd achter moet hebben gelaten.

Je moet geen wikipedia lezen, dat is selecht voor je eigen meningvorming. Wikpedia is vergif

Mooi album en mijn favoriet wordt ook erg lekker uitgevoerd: Sheer heart attack. Voor de rest prefereer ik eerder deze live registratie dan Montreal of Wembley.

Heb ze begin jaren 80 Live in de Groenoordhallen gezien. Memorabel natuurlijk om His Royal Freddy te hebben mogen aanschouwen. Had al jaren niet naar Live Killers geluisterd, en omdat er zoveel meuk van de platenmaatschappij naar buiten kwam dit vaak genegeerd omdat het altijd een soort Greatest Hits herhaling is.

Maar toch is deze aangeschaft en jeetje....

Wat een feest en het gaat maar door en door, wat een kracht, energie, eerlijkheid, optimale bas (heb JD altijd een topbassist gevonden ), stuwende drums, de heerlijk herkenbare gitaarspelerijen van BM en de almaar door feestende niet vermoeide Freddy.. ( Jongen, ik treur nog steeds om je dood... )

Top album !!!

p.s. : daarnet nog eens even gegoogled maar ik was dus in Leiden bij deze Tour !! Was op zich een bizar concert omdat in het voorprogramma Bowowow speelde en deze door het publiek volledig afgeserveerd werd met bierblikjes.

Ik kan mij nog herinneren dat er veel lichtshow was, een Mercury die het publiek vreselijk opzweepte, maar niet echt dat het zo energiek was ( misschien door de gebeurtenissen met het voorprogramma ). Wel dat ik volledig in de ban van deze band naar buiten ging ( 15 jaar was ik ).

Toch wel bijzonder deze link met de cd..

Is dit optreden van deze CD/DVD?
YouTube - Queen - Bohemian Rhapsody [ High Definition ]

Ik vind de geluidskwaliteit van de originele cd uit 2004 van EMI nogal tegenvallen. Ze hebben het 'gewoon' op cd geplempt ten tijde van de DVD uitgave. Vooral niet remasteren, althans niet op een fatsoenlijke manier.... Daarmee wordt de geweldige live muziek van Queen tekort gedaan. Weer een gemiste kans.
En ook nog eens copy protected, zodat je geen cd kan branden met jouw favoriete tracks achter elkaar. De klant is duidelijk koning...

Je kan helaas beter naar de 5.1 geluidsmix op dvd luisteren, als je de dvd hebt en als er een dvd speler in de buurt is en een geschikte geluidsinstallatie natuurlijk..... maar ja, waarom heb je dan de cd nog?
En dan te bedenken dat in hetzelfde jaar 2004 EMI eindelijk eens kwam met een geremasterde geluidsmix van Live Killers. Brengen ze tegelijk dit live album met matig geluid uit.

Eens met mijn voorganger. Matige kwaliteit geluid hoor.

Ik twijfel een beetje tussen deze en Rock Montreal. Welke zouden jullie me aanraden en waarom?

Gewoon allebei aanschaffen !

Leuk, Queen die gewoon 4 tracks van "Hot Space" speelt terwijl daar niemand echt op zit te wachten !
Het gevaar van een live album van een band met heel veel hits is dat het een verkapte Greatest Hits live wordt en uiteraard is dat bij Queen voor zo'n 50 % ook waar.
Maar dat is mijn probleem, heb veel singles vroeger te veel gehoord op de radio en ik kwam ze ook tegen op hun reguliere albums maar veel mensen zullen het te gek vinden.

Het begin vind ik te gek, wat is "The Hero" toch een geweldige opener en de snelle versie van "We Will Rock You" vond ik altijd beter als het origineel maar eigenlijk is het bijna een totaal ander nummer.
De rockerige versie van "Action This Day" gaat live ook wel lekker en op zich klinkt "Play the Game" ook steviger maar heb er nooit veel aan gevonden.
"Staying Power" klinkt te gehaast en te druk, als studio uitvoering komt het veel beter tot zijn recht.

"Somebody to Love" en "Now I'm Here" kan ik eigenlijk niet meer horen maar op zich goede songs natuurlijk.
"Dragon Attack" is niet mijn ding, heb een hekel aan funk en het mierzoete "Love of My Live" en gedegen "Save Me" ook niet.
Daarna wordt het interessanter, "Back Chat" met die heerlijk achterhaalde elektronische drumpads en met verlengde gitaarsolo op het eind.

Het weirde "Get Down Make Love" is altijd leuk ze improviseren dat tussenstuk ook een beetje althans zo lijkt het.
De gitaarsolo van Brian may zit vol effecten en delay, daardoor blijft het genietbaar en is het niet zo'n egotripperij.
Ook zonder Bowie blijft "Under Pressure" 1 van hun beste hits en bij "Fat Bottomed Girls" zie ik nog steeds die poster voor me die je bij "Jazz" kreeg en gewoon op mijn kinderkamertje hing.

En daarna ? Daarna haak ik af....
Een feest der herkenning, teveel voor mij alleen "Sheer Heart Attack" weet mij te verassen alhoewel de studio versie meer impact had maar origineel is het wel om 'm gewoon te spelen.

De kwaliteit van de opnames en de prestaties van de bandleden zijn prima, maar stiekem kijk ik veel meer uit naar die "Live at the Rainbow '74".

De Hot Space tracks zijn juist beter live vind ik.
Staying Power funkt lekker,de stereliteit is weg en Taylor beukt er lekker op in. Zodat het eigenlijk een rocksong is met een funk inslag.
Action This Day blijft echter een zwakke track, maar de impact is groter dan op het studioalbum.

Voor de rest een prima registratie. Freddie is goed bij stem en de overige leden zijn ook in vorm.
Blijft jammer dat het prille 70's werk afgezien van Now I'm Here , niet meer voorkomt in de set.

Daarom komt live At The Rainbow als geroepen.
Als liefhebber van Queen uit de periode 1973/ 1977 kijk ik hier behoorlijk naar uit.

Tja, beginjaren '80.
Heb precies hetzelfde als jij, ook Groenoordhallen Leiden, maar dan Iron Maiden. Killers tour.
Ook dat overdonderde gevoel toen je weer buiten stond. Dan ben je om, dan komt het voor de rest van je leven niet meer goed en blijf je rock- en musicfan.

Er gebeurt nooit meer wat in Leiden. Bestaan de Groenoordhallen uberhaupt nog, of zijn ze al afgebroken? Een mooi markant punt altijd destijds en er kwamen veel rockbands optreden.
De ijsselhallen in Zwolle daar gebeurde vroeger ook veel, nu amper nog. Tijden veranderen.

Voor mij is dit het ultieme Queen live album. Zoals eerder opgemerkt was 1982 een moeilijk jaar voor Queen. Hot Space was verre van het succes waar de band op gehoopt had en er waren veel interne strubbelingen. Dat gezegd hebbende, speelde de band op hun hoogtepunt van hun carriere. Mercury zingt de sterren van de hemel, Somebody To Love is adembenemend, de kracht, de emotie, het bereik...het is echt onvoorstelbaar. Mercury's stem was het beste van eind 1979 tot dit concert in juni 1982. Nadien ging het langzaam iets achteruit door het roken. Maar ja, dan nog is zijn stem van een ongelofelijke kwaliteit.
Andere hoogtepunten zijn Under Pressure, Play The Game, Save Me en Bohemian Rhapsody. Mercury zingt deze songs tot andere hoogtes. Ook de Hot Space songs komen goed uit de verf, Action This Day, Staying Power en Backchat komen live veel beter uit de verf. De opening is te gek, The Hero knalt er meteen in en zonder adem te kunnen halen komen de akkoorden van We Will Rock You (fast) al. Zinderend.
Het publiek is zeer betrokken en Mercury heeft goede zin, dit is het laatste optreden van de Europese Hot Space tour.

5 sterren

Een goed half jaar na het gefilmde Montreal concert staan de camera's en microfoons gericht op de Hot Space tour stage in Milton Keynes juni 82). Er zijn weer wat aanpassingen gedaan aan de setlist en de Hot Space songs krijgen een rock make-over anders heeft de halve band niks te doen. Het enthousiasme van de band en het publiek werken zeer aanstekelijk. Ook zien we fat bottomed girls weer terug van weggeweest (de song, niet de meisjes), zeer feestelijk. Freddy zit weer vol geintjes want de aandachtsgeile entertainer wordt door het publiek omarmt en toegezongen zoals hij het liefste heeft. Zonder beeld is het concert leuker dan met (in het daglicht) en we zitten hier niet op moviemeter. Prima concert, hoewel het naar het einde toe wel weer erg voorspelbaar wordt.

En eindelijk is er dan een goede remaster en ook nog eens op vinyl:
Queen - Queen On Fire (Live At The Bowl) (Vinyl, LP, Album, Reissue, Remastered) | Discogs
Maar dan wel alleen in Italië uitgegeven. Dus haast je, wil je 'm nog voor een enigszins redelijke prijs te pakken willen krijgen. Is mij nog gelukt.

De in de Abbey Road studio's geremasterde LP's van dit Queen on Fire op half speed klinken werkelijk fantastisch. En zo is mijn bezwaar van de matige geluidskwaliteit van de originele cd uit 2004 helemaal weggevallen. Live At the (Milton Keys) Bowl dus in 1982. Queen is in absolute topvorm, net als het publiek. Over de Hot Space songs zegt Freddie Mercury iets van, waar maken de mensen zich toch druk om? Wij blijven een rock 'n roll band. En rocken dat doen ze, ook die nummers van Hot Space zijn in een rock jasje gestoken en klinken gewoon lekker. Verder is dit een heel afwisselende interessante steengoede setlist met oud en dus wat nieuwer werk. Met name Mercury is in absolute topvorm, maar overdrijft de interactie met het publiek ook weer niet. Ook dat klopt als een bus. De band speelt superstrak en soms worden er een aantal andere arrangementen of intro's gespeeld, wat ook weer leuk is. Dit is Queen live op zijn allerbest!

Doel je dan op de Italiaanse release van deze lp?

Ja dat klopt. Er is ook nog een Japanse serie van dezelfde uitgever.

Heerlijk om ook deze op triple vinyl (helaas wel in single sleeve, maar wel met een mooi boekje).

Queen is hier een kwintet, met Morgan Fisher op gitaar en keyboards. Queen gaat hier full force funkrock en dat gaat ze goed af.

Ik vind het indrukwekkend om te horen om te horen hoe funky en stevig Queen hier klinkt. Kan me zo goed voorstellen dat ze gehele stadions uitverkochten.

Deze liveplaat is het resultaat van the Hot Space Tour, en gezien de lage scores bij die plaat, is het des te opmerkelijker hoe geweldig deze plaat wordt ontvangen.

Als 14 jarige progsnob moest ik niets hebben van deze periode. Althans ik deed net alsof, want ik vond en vind deze periode geweldig. Sterker nog Back Chat vind ik al meer dan 30 jaar één van de gaafste Queen-songs. Long live Queen, mijn favorietste band ooit!

Hoor ik Staying Power op Hot Space dan vind ik het wel aardig (productioneel trouwens top ) en Action this day eigenlijk maar net aan. Hoor/zie ik die nummers via deze uitgave (met name de dvd heeft al heel wat speeluurtjes gemaakt en nog) dan hoor ik ze erg graag.
Wat een dynamiek winnen de nummers op het podium en dat werkt bij mij erg goed. Wat konden ze het live brengen.

Mee eens haythijs. Staying Power krijgt hier ineens een enorme funkrock boost, terwijl op de studio uitvoering duidelijk de dancefeel overheerst door de blazers en electronica.
Action This Day komt ook meer tot leven.
Typerend dat na deze tour er op Under Pressure na nooit meer iets van Hot Space is vertolkt op de bühne.
Staying Power had van mij best terug mogen keren. Waanzinnige versie.

Tijdens The Works tour komt sporadisch Staying Power nog eens voorbij in de medley met Dragon Attack en Now I’m here , zoals ook Great King Rat of Stone Cold crazy af en toe voorbij flitsten tijdens die tour.

Ok. Ik wist wel dat Great King Rat heel even voorbij kwam, maar zeker geen Staying Power. Hoe dan ook, ze vonden het kennelijk niet meer de moeite waard om het vast in de setlist op te nemen.
De medley's waren later ook meer van "we proppen het oudere spul er even snel door heen".
Steeds meer gericht op greatest hits. Eigenlijk wel jammer, maar dat is een keuze natuurlijk.

Ik sta er altijd weer van te kijken hoe enorm sterk deze liveplaat is. Eén continu rockfeest. Hun beste liveplaat wellicht?

Ik houd Rock Montreal er nog even naast straks. Live at the Wembley heb ik zelf niet (mijn collectie is verre van compleet). Ik weet ik elk geval dat deze plaat wel de vloer aanveegt met Live Killers. Ook al is dat een gave plaat, we weten inmiddels dat het geen 'echte' liveplaat is, maar een knip-en-plak liveplaat. Queen on Fire is veel representatiever.

Ken je Live at the Rainbow '74, en A Night at the Odeon '75 wel? Persoonlijk vind ik dat de 2 beste live albums van Queen. Wembley '85 ook een super album waar het vooral ook om de show eromheen ging. Als je puur voor de muziek gaat en wat minder voor het theatrale, dan zou ik zeker die 2 live albums uit '74 en '75 eens gaan proberen Live Killers is ook wel een leuk album, maar toch wat minder qua opname (geluids) kwaliteit. Van deze heb ik wel een paar losse nummers gehoord, maar niet in zijn geheel, en volgens mij is deze ook niet meer op cd te verkrijgen, alleen nog gebruikt.

Ik vergat in de gauwigheid inderdaad Live at the Rainbow en Live at the Odeon. Die eerste heb ik nog niet op lp (te duur, en er zijn 2lp en 3lp versies, dus ik zoek nog), de tweede heb ik wel op lp.

Ik ben in feite liefhebber van aller periodes van Queen, dus heb niet direct een voorkeur voor een periode (meer hoe mijn pet staat).

Live on Fire zou ik dan meer de beste liveplaat van de >1980-periode kunnen zien.
Live Killers heb ik moeite mee, omdat er teveel is geknipt en geplakt. Het zijn geen echte livenummers meer, in die zin dat het een daadwerkelijke, getrouwe weergave is van hoe die songs zijn gespeeld.

Bovendien vind ik liveplaten heft fijnst als ze één concert betreffen en niet verschillende concerten.

Ik bedenk mij nu dat ik eigenlijk Queen On Air de beste 'liveplaat' vind. Ook al zijn het veel overdubs en zijn het eigenlijk love-in-the-studio-opnamen.