Queen - Live at Wembley '86 (1992)

Dit is niet alleen een zeer goed live album van Queen, maar illustreert prachtig hoe een rockconcert zou moeten zijn. Een gedreven band, de energie spat ervan af, en de interactie met het publiek is gedurende het hele concert goed. Het luisteren van deze plaat geeft je het gevoel dat je er direct bij bent en je kunt je heel goed voorstellen hoe Freddie Mercury zich over het podium beweegt.

Queen is in mijn ogen voornamelijk een live band, en dat bewijzen ze op deze registratie. Wellicht dat Mercury niet op alle momenten goed bij stem is, maar zijn podiumpresentatie compenseert dat ruimschoots. De rest van de band is overigens ook in topvorm. De covers hadden wat mij betreft niet gehoeven, Queen heeft dat niet nodig. Ze beschikken over voldoende eigen sterke composities.

3,5

Normaal gesproken is Queen live echt top. Alleen stoor ik me hier echt aan het feit dat Roger's stem beter hoorbaar is dan die van Freddie en het vele aantal covers wat gespeeld wordt gedurende het 2e deel.

Waarom niet? Als ze zelf plezier hadden in het spelen van die nummers, zie ik niet echt een reden ze ervan te weerhouden.
Zelf heb ik 'm voor het eerst sinds lange tijd weer 'es op staan en, inderdaad, het blijft een uitstekende liveplaat. Echter vind ik 'm wel redelijk veilig wat de setlist en het spel betreft; Budapest is wat gewaagder. Ze namen wat meer risico's en het bandgeluid was wat rauwer en harder dan dit album, dat mijns inziens toch wat te gladgestreken en top 40-fähig.
Mijn voorkeur gaat toch uit naar Live At The Rainbow '74, Rock Montreal, Live Killers of Live At Budapest. Ik heb ook een voorliefde voor een wat rauwer, "imperfect" geluid dat (doorgaans, naar mijn idee) meer energie kent en oprechter klinkt. Zo ben ik een groot liefhebber van het dikwijls audiofiel gelaakt Yessongs van Yes . (Als je nog een goede tip wilt, laurel) Nu is uit deze periode onlangs een doos met live-opnamen van zeven concerten in 1972 -dezelfde periode als Yessongs-, alsmede een verzamelaar met de beste opnamen van al die concerten. Ik denk dat ik die binnenkort eens opzoek.

Geweldig album zeg!!! Wembley vind ik een van Queens beste concerten. Budapest is wellicht wat beter, maar ben het niet geheel eens dat dit concert de minste is van allemaal. One Vision hier vind ik de beste opening en ik heb heel veel One Visions gehoord - Leiden, Mannheim, Budapest, Knebworth, maar dit is de beste.

Het concert knalt open met One Vision en je bent direct geboeid. Echter is het vrij langdradig (joh, het is een liveset) en op de klassiekers na zitten er weinig hoogtepunten in. Covers zijn leuk uitgevoerd, maar vrij overbodig. Had liever eigen werk gezien, want dat is zoveel beter dan een Tutti Frutti. Wel is te merken dat sommige nummers beter live tot hun recht komen, voornamelijk A Kind of Magic.

Al met al een tof concert, maar het is een erg lange zit. Het zijn echte performers, maar de zwakke setlist dwingt mij toch tot een krappe voldoende.

Queen was in 1986 een hele grote band geworden en ze speelden ook nog eens in dat hele grote Wembley. Ik ben nog in dat volle oude stadion geweest met 100.000 mensen. Hoe groot het ook was, de sfeer was geweldig, de akoestiek erg goed en ook de klassieke uitstraling - inclusief houten palen voor het dak - maakte er iets bijzonders van. Daar is dit concert dus opgenomen in thuisland Engeland.

Daar komt dus het grote enthousiasme wat je hoort van het publiek en van de band vandaan. Iedereen geniet genadeloos. Queen gooit alle remmen los en speelt geweldig. Op de stem van Freddie hoor je soms een beetje sleet, maar dat mag de pret niet drukken. De setlist is een mooie mix van oud en toen nieuw en wat opvalt is dat juist ook die nieuwere nummers live overeind blijven. Nummers als One Vision, A Kind of Magic, Another One Bites The Dust, Hammer to Fall, Crazy Little Thing Called Love & Radio Ga Ga horen opvallend genoeg tot de beste van het concert. Daarnaast natuurlijk ook 'gouwe ouwe' als Tie Your Mother Down, the Brighton Rock Solo, Now I'm Here, Love of My Life, Bohemian Rhapsody & We Will Rock You. Enig kritiek puntje zijn een aantal covers, maar dat beslaat gelukkig maar een klein deeltje van de setlist. Een historisch en geweldig concert dit Queen Live at Wembley.

Natuurlijk ken ik de Britse groep Queen, voornamelijk vanwege de talrijke hits en klassiekers die ik vroeger heel vaak op radio en tv heb gehoord en gezien. Nu is het vaak armoede troef (en vertik ik het om bijkomende abonnementen te nemen). Geloof het of niet, maar de vroege Queen was voor een aantal van mijn maten lang geleden de introductie naar de iets hardere muziek.

Ik ken de hits, ik ken de albums een beetje maar ik heb nooit de behoefte gehad om ze te kopen, zelfs niet de interessante verzamelaars Greatest Hits I II III. Vaak brachten ze toch ook melige nummers uit, nou ja, nummers die ik veel minder kon hebben. De opnames hierop dateren van 12 juli 1986: uw dienaar zat toen volop met zijn gedachten in het heilige Metal jaar 1986 met andere prioriteiten (en niet de budgetten van nu, dedju).

Queen is voor mij altijd Freddy Mercury geweest, één van de beste zangers annex frontmannen die ik ooit heb zien rondlopen en vooral de onvergetelijke volksmenner tijdens Live Aid in 1985, bijna veertig jaar geleden, dat kort en vurig optreden staat in mijn geheugen gebeiteld. Ongetwijfeld ben ik niet de enige.

Het optreden dan maar? Ik kan maar weinig oordelen over een setlist die put uit de 11 albums tussen 1973 en 1986, ik ben hier maar een verkenner en laat deze kelk met plezier over aan de kenners. Tot aan Brighton Rock Solo is er een lekkere flow aanwezig, maar dan volgt die 9 minuten durende gitaarsolo die me weinig kan bekoren. Pas op, drs. Brian May is een goeie gitarist, maar het duurt me te lang. Geweldig trouwens is de interactie tussen Freddy en het publiek op het einde van A Kind a Magic maar het sextet songs vanaf Love of My Life tot en met Gimme Some Lovin' zorgen voor een nieuwe dip in mijn beleving. Wat daarna komt, is natuurlijk van een heel andere orde, minder entertainment, meer muzikale beleving. Misschien ben ik te streng, tenslotte was Freddy Mercury geboren voor het podium, op zijn flamboyante wijze.

Zoals gezegd, ik ken Queen, maar momenteel heb ik enkel deze op dubbel cd. Ik heb lang getwijfeld om ook nog Live Killers, Live at the Rainbow '74 en A Night at the Odeon binnen te doen. Allicht gaat het er nog ooit van komen, ik houd van livealbums, er is nog redelijk plaats in die stalen cd-kast bij de letter Q, maar er ligt nog een flinke stapel cd's naast mij.

Live At Wembley vind ik maar een ingewikkeld document. Allereerst dreef het op het momentum van het overlijden van Mercury. De show rondom het afscheid van hem, is wel een unicum. Zagen we zoiets toen Kurt Cobain of Prince ons ontvielen? Queen was überhot. Mede daarom verscheen dit ding. En ook in mijn vriendenkring werd het album veelvuldig gespeeld. Mijn indruk is dat het allemaal erg veel om de hitjes draait. Wat op zich prima is ware het niet dat eromheen allemaal medleys en andere flauwekul is opgetuigd. Teveel in te korte tijd. Dat had best uitgebalanceerder gemogen. Ook bedoel ik bijvoorbeeld: Love Of My Life én Is This The World We Created achter elkaar? Als dat de echte setvolgorde was, is het een mirakel dat het gehele stadion niet in slaap gesukkeld was.

We horen de band tijdens de hitsuccessen van de jaren 80 en het lijkt mij dat er twee groepen fans tevreden gesteld moeten worden. De oude en de aangegroeide bakvissen. A Kind Of Magic, Break Free, Pressure usw, usw. Het komt allemaal voorbij. De betalende bezoeker kreeg de greatest hit show met wat afgeraffeldheden in de vorm van Lap Of The Gods er tussendoor. Plus nog wat quasi lollig bedoelde flauwekul als Tutti Frutti en Big Spender.

Over een band als Queen is men doorgaans van mening dat ze deden waar ze zin in hadden. En op deze avond had men zin in centjes verdienen.
Blijft over dat het een herinnering aan mijn adolescente jaren is. Maar niet meer dan dat.

Ik mag nog altijd zeer graag naar dit concert luisteren/kijken. Wat een energie! Kijk eens naar Freddie, die heeft het eerste uur zoveel meters op het immense podium gemaakt. Die staan bij gelijk aan tien rondjes om het Wembley Stadium lopen. Heerlijk.