Status Quo - On the Level (1975)

Jaaa, LEUK zo'n gedetailleerde opsomming van de akkoorden! Dank Satriani/vai.
Van een 'capodaster' heb ik nog nooit gehoord; wat is dat? En waar precies zit die in Down Down? Dan weet ik hoe dat klinkt!

Een capodaster is niks anders dan een klem die op de gitaarhals wordt gezet, bij Francis Rossi zit hij op de 4e fret. Dat betekend dat de akkoorden ook automatisch 2 hele tonen (4 x 0,5) hoger klinken. De capodaster voegt meer 'hoog' toe aan de muziek evenals alternatieve gitaarstemming. Opmerkelijk is wel waarom ze dan in open G spelen omdat 3 snaren 1 hele toon naar beneden gaat. Ze hadden ook de standaard E stemming kunnen gebruiken. Maar dat zal ongetwijfeld z'n reden hebben. Tot slot alternatieve gitaarstemming in de rock en metal wordt veel al gebruikt om meer 'laag' toe te voegen aan de muziek. De gitarist van Alice in Chains zal nooit met een capodaster spelen. Die band speelt meestal in de C#/D flat stemming dat betekend alle snaren een halve toon omlaag. De drop D stemming wordt het meest gebruikt. Dat is de lage E snaar 1 hele toon naar beneden naar D en de rest in standaard stemming. De muziektheorie van de gitaar is zeer complex. Op het gebied van alternatieve gitaarstemming zijn er heel veel mogelijkheden. Zo zie je maar dat een nummer als Down down wat op het gehoor simpel klinkt. Dat er tijdens het schrijven van dit nummer veel meer achter zit, en dat er van simpel geen enkele sprake is!!!!!!!

De 5e parel uit de seventies van Status Quo. één noemt dit het beste album van Status Quo. Uit de seventies neem ik aan. Vind het nogal een gewaagde reactie. De 5 megakrakers van voorgangers worden dan maar even voor het gemak terzijde geschoven. Ben het wel eens dat Hello een heel ander album is dan de megakraker Piledriver uit 1972.. Met Hello werd Status Quo meer en meer bekend in Europa, behalve in Nederland. Roll over lay down kwam pas in 1975 in de hit lijsten na Down down. Tja toen werd Nederland wakker,, beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Anyway, net als Vielip ben ik ook niet van de lijstjes. Het beste album van Status Quo uit de seventies is geen doen. De band was heel constant, alleen If you can't stand the heat heeft meerdere draaibeurten nodig. Maar is ook naar mijn mening een prima album, het album 1982 is het verval van Status quo helaas, dit terzijde. Met uitzondering van het zwakke Where I am is het niveau constant te noemen. De afsluiter is een prachtige uitvoering van het Chuck Berry nummer Bye bye Johnny. Heel wat anders dan de snoeiharde uitvoering van Johnny be goode van Judas Priest 13 jaar later, maar dit terzijde. Persoonlijk had ik Down down als afsluiter genomen en Bye bye Johnny op 6 gezet maar dat is mijn mening. Toen ik de album versie van Down down hoorde meende ik dat de cd bleef hangen in dat middenstuk : de 5 noten rif, het akkoord en daarna de 4 noten rif. Maar dat bleek niet het geval te wezen. Van Status Quo naar Normaal is een klein bruggetje. De rif in het intro van Down down na het akkoord en voor dat Rick Parfitt invalt : in standard E stemming 2e toets D snaar (E) en hameren op de F# 4e toets D snaar en tegelijkertijd de losse A snaar aan slaan voor de gitaristen onder ons. Die rif heeft Normaal gebruikt als intro van Alie 2 jaar later. Het is slechts een detail, maar toch. On the level krijgt van mij een 4.5 en zal nog vaak gedraaid worden net als de 5 voorgangers en de 5 opvolgers in de seventies. Hou ouder je wordt, hoe meer je dit gaat waarderen!!!!!!

Wat mij betreft de ZESDE parel! Ma Kelly's Greasy Spoon uit 1970 is een grote favoriet van me. Eigenlijk veel beter dan Hello! dat me nooit zo heeft gepakt.
In één van de bio's van Quo die ik las, vertellen ze over het snoeiharde volume tijdens de opnamen van On the Level. Dat hoor je terug, voor mijn gevoel is dit album (grotendeels?) live ingespeeld.

Vandaag van de platenbeurs meegenomen de deluxe edition 2cd met op de 2de schijf 6 live nummers van Live in Mainz 22-2-1975 en daar doe je het voor . Mooi verzorgde digi pack met mooi boekje erin .
Deze wordt weer genieten .

Ik heb Ma Kelly's Greasy Spoon zeker mee geteld, en ja volledig mee eens een goed album maar Dog of Two Head (1971) en Piledriver (1972) zijn ook zeker niet verkeerd. Hello is ook een goed album ,maar de productie is niet echt je van het. De live uitvoering van Roll over Lay down - komt akelig dicht bij de 3 akkoorden overigens- vind ik vele malen beter dan de albumuitvoering. Maar dat geldt voor meerdere live nummers. Roll over Lay Down is echt geen uitzondering wat dat betreft. De de luxe versie van On the Level ga ik zeker aanschaffen. Hetzelfde geldt voor Spare Parts ,daar is ook een de luxe uitvoering van verkrijgbaar. Spare Parts uit 1969 waar blijft de tijd!!!!!

Dat geldt volgens mij voor alle albums die ze in ieder geval tot en met On the level opnamen. In een kring in de studio met alle versterkers open en knallen maar. Alsof ze voor publiek stonden. En stond in dat boek ook niet dat muzikanten in aangrenzende ruimtes kwamen klagen of het niet zachter kon? Ze kwamen niet boven het geluid van Quo uit met alle gevolgen voor hun eigen opnames.

Ja inderdaad, ze klaagden en de heren Quo waren bovendien bang dat de buren van het pand ernaast last zouden hebben en mot zouden komen maken. Maar dat is niet gebeurd. Staat volgens mij in Just for the Record.

Heb net de 2de schijf eens even beluisterd en de eerste 4 live nummers klinken geweldig . Roll Over Lay down het 45 toeren EP`tje kennen we natuurlijk allemaal wat destijds was uitgebracht op single en Roadhouse blues is ook van hetzelfde concert Live in Southend . Maar dan beginnen de live nummers van Mainz en dat viel me wat tegen , het klinkt wat bootlekkerig .

Ik wou er niet gelijk over beginnen maar het is echt onbegrijpelijk dat die opnames op cd zijn gezet. Het zijn, zoals je al zegt, gewoon publieksopnames. Echt bootleg kwaliteit dus. Ik heb ze jaren terug op een cassette gehad . Je weet vast wel, via via in het fan circuit tape traden. Was in eerste instantie heel blij ze te hebben, aangezien er een aantal nummers tussen staan die ze amper of nooit live speelden. Maar toen ik ze eenmaal hoorde was ik nogal teleurgesteld omdat het nergens naar klinkt. Groot was mijn verbazing dan ook toen ik las dat juist die opnames op de 2cd versie zouden komen. Hoe dan?? Je maakt me niet wijs dat ze geen betere opnames op de plank hebben liggen. En zo niet, dan maar niet.

Tegenwoordig moeten "magere" opnamen toch kunnen worden opgelapt?

Ja dat zou je denken inderdaad. Maar met deze weet ik niet of dat lukt. Maar ik zou zeggen; wat let je?