menu

Status Quo - On the Level (1975)

mijn stem
3,75 (110)
110 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Capitol

  1. Little Lady (3:02)
  2. Most of the Time (3:25)
  3. I Saw the Light (3:42)
  4. Over and Done (3:57)
  5. Nightride (3:55)
  6. Down Down (5:27)
  7. Broken Man (4:16)
  8. What to Do (3:11)
  9. Where I Am (2:46)
  10. Bye Bye Johnny (4:43)
  11. Down Down [Single Version] * (3:49)
  12. Roll over Lay Down [Live] * (5:59)
  13. Gerdundula [Live] * (4:28)
  14. Jusior's Wailing [Live] * (5:21)
  15. Roadhouse Blues [Live] * (14:14)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 38:24 (1:12:15)
zoeken in:
avatar van iggy
4,0
glenn53 schreef:
(quote)


Zal je leraar Engels niet blij geweest zijn met je spelling


Jammer dat jij mijn leraar niet was. Dan had mijn leven er een stuk beter uit gezien

avatar van glenn53
4,0
Klopt ik ben dan ook echt leraar

avatar van iggy
4,0
Ik ben trots op je

avatar van glenn53
4,0
Haha Heel goed

avatar van iggy
4,0
dank je

avatar van The Wep
4,5
is de toevoeging echt de EP met Roll Over Lay Down ?, want die zoek ik al jaren op CD

avatar van musician
4,5
Yep, tracks 12, 13 en 14. Trouwens On the level kost 5 euro o.i.d, daar hoef je het al niet voor te laten!

avatar van Brutus
3,5
Redelijk album, alleen bij Where i Am
skip je gauw door.
wat een afgrijselijk nummer.

avatar van Dibbel
4,5
Heerlijke plaat van Status Quo. Ongeveer wel hun beste.
Deze destijds van een vriend opgenomen op een cassette, naderhand zelf nog eens de elpee gekocht.
Het was mijn middelbare schooltijd en eigenlijk hoorde je dit niet goed te vinden, dit was immers muziek voor de LTS'ers. Genesis en Yes was de norm destijds.
Heb me er nooit iets van aangetrokken en draai ook nu nog vanalles.
Van de Quo heb ik er aardig wat.
Het fijne van Status Quo is dat er altijd op een of andere manier 'warmte' zit in hun boogieende hardrock.
Zoals gezegd, dit is een van hun beste, met de klassieker Down Down, de lekkere opener Little Lady.
Erg goede en heerlijk meezingbare nummers zijn nog What To Do en Over And Done. Most Of The Time is het goede rustige nummer, Where I Am het wat mindere.
Afsluiter een grandioze cover van Bye Bye Johnny van Chuck Berry, daarna komt nog een voetbalstadion dat You'll Never Walk Alone zingt en heb je een van de fijnste hardrockplaten van de jaren zeventig achter de rug.

avatar van JJ&Joan
Ik was al enkele jaren groot fan van Status Quo toen dit album verscheen. Down down bevat ongetwijfeld het ultieme, typische geluid van de Quo. Maar toch vind ik dat dit album een stap terug is tav hun vorige LP's.
De voorspelbaarheid is reeds sterk.
Met de cover van Chuck Berry, die op zich goed is, beginnen ze aan een traditie van covers waar uiteindelijk niemand meer op zit te wachten.
De jaren erna wordt het niet beter.
Maar vergis je niet: ik vind het geluid van Status Quo nog steeds een van de meest opwindende van de hele rock & pop geschiedenis. Maar daarvoor richt ik me vooral op de periode 71-74.

avatar van teus
4,5
Al jaren in bezit deze geremasterde met bonustracks uitvoering van On The Level
Wat mij betreft samen met Blue For You de 2 albumtoppers
De BoogieRock is meestal de typerende sound van Quo,totaal gehoord een lekker rockend album met voor mij de betere tracks ;
Little Lady /Bye Bye Johnny (Britse hitsingle dacht ik) en uiteraard Down Down (album uitvoering met dat geweldige intro)
Nog beter vind ik persoonlijk de toegevoegde ( in '75 o a hier in NL uitgebrachte E P singleformaat) 3 Livetracks ; Roll Over Lay Down / Junior's Wailling / Gerdundula
Heeft voor mij extra waarde was het eerste op vinyl wat ik van Quo kocht,E P heb ik nog steeds
Vond en vind nog steeds die hele E P super,dat niet alleen ,deze uitvoering van Roll Over Lay Down (oftewel de top40 hitversie) klinkt veel vetter en beter dan op het org. Hello album en zelfs beter als op Live,deze Roll Over Lay Down is en blijft mijn favoQuo
Ook mooi meegenomen is de singleuitvoering van Down Down en de lange Livetrack van Roadhouseblues hierop
Totaal plaatje 4.5*

avatar van musician
4,5
Zouden ze nooit meer eens terug verlangen naar die tijd?

Dit is naar mijn mening nog mooi te scharen onder hardrock, later zijn ze meer en meer overgestapt op partyrock.
Maar ik kan mij voorstellen dat je ooit weer gaat terug verlangen naar de goede oude tijd. Gaat dat dan nog zomaar? Sterke composities liggen natuurlijk niet zomaar voor het oprapen.

avatar van teus
4,5
musician schreef:
Zouden ze nooit meer eens terug verlangen naar die tijd?

Dit is naar mijn mening nog mooi te scharen onder hardrock, later zijn ze meer en meer overgestapt op partyrock.
Maar ik kan mij voorstellen dat je ooit weer gaat terug verlangen naar de goede oude tijd. Gaat dat dan nog zomaar? Sterke composities liggen natuurlijk niet zomaar voor het oprapen.


Gevoelsmatig zeg ik deze boogie/quorock uit de 70's is echt hun ding
vond er zelf daarna begin '80 weinig meer aan
en ja ik denk dat ze idd terug verlangen naar deze tijd.
Wat dus wel typerend is voor de quo stijl is ,je kan niet nog eens jaren inspirerend voortborduren op deze manier
Ik bedoel dat steeds weer vrijwel hetzelfde terugkerende doenkedoenkesound in verschillende tempo's
dat hebben ze zelf denk ik ondervonden,of mss ook gedwongen door hun platenmaatschappij zijn ze een andere weg ingeslagen,(denk aan In The Army Now), daarna was het helaas niet meer de Status Quo zoals we ze het liefst horen, zoals hier op On The Level

avatar van iggy
4,0
Is dat niet een beetje wishful thinking van onze kant ?! Aangezien Quo vorig jaar nog in de orginele bezetting heeft opgetreden. Blijkbaar vindt Francis het wel goed geweest wat dat betreft. Ik verwacht er in ieder geval niks meer van.
En om nu te gaan denken dat de huidige bezetting op de proppen gaat komen met een old school Quo lijkt mij helemaal uit den boze.
Maar meschien weet Vielip er meer over te vertellen. Die is vaak goed op de hoogte waar het Quo kamp mee bezig is.

avatar van vielip
4,5
De klassieke bezetting (aka Frantic Four) is nu echt voltooid verleden tijd ben ik bang. Rossi vond het leuk om twee jaar achter elkaar een tour te doen maar daarmee basta. Even ging het gerucht dat ze nog een album op gingen nemen maar dat zal er naar alle waarschijnlijkheid nooit komen. De reden die ik heb gehoord is even simpel als (wat mij betreft) pijnlijk; Rossi kan zich helemaal niet meer herkennen in het soort (hard)rock die ze in de jaren 70 maakten. Hij vind de huidige line up qua musici veel beter en gaat liever verder op de ingeslagen weg. En als Rossi het niet ziet zitten dan gebeurt het simpelweg niet. De overige drie hebben zelfs overwogen om met eventueel een andere zanger verder te gaan maar zagen hier (gelukkig!) snel vanaf. Rossi had ze trouwens hun zegen gegeven naar het schijnt. Waarschijnlijk omdat hij al lang en breed inzag dat dat toch nooit wat kon worden. Rest me trouwens wel te zeggen dat ze met de latere (huidige) Quo een paar albums hebben gemaakt die een handvol invloeden uit de jaren 70 periode bevatten. En die albums zijn best aardig. Maar daar moeten we het mee doen zo lijkt het.

Ik kan met beide quo stylen goed leven. Hebben allebei hun goede momenten. Heb dit toch altijd wel 1 van de betere platen gevonden. Staan geen missers op alleen nightride vind ik iets minder. I saw the light is voor mij het beste nummer van de plaat

Gast
geplaatst: vandaag om 23:38 uur

geplaatst: vandaag om 23:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.