Rick Astley - Whenever You Need Somebody (1987)

Ha, de ideale schoonzoon met zoetgevooisde zwarte stem

MFEO is chef Stock, Aitken en Waterman zo blijkt.
Kom maar op met Mel & Kim, Jason Donovan en Brother Beyond .

Mijn god...mijn buren draaiden dit :O rillingen lopen mij over de rug als ik er aan denk.

Wel grappig dat die astley er geen rooie cent aan over heeft gehouden

Zonder deze CD hadden we nooit dat übergave stuk van Hans Teeuwen gehad .

Never Gonna give you up was al niet om te pruimen, maar de rest is zo ongelooflijk slecht ...

Never Gonna give you up is een geweldig leuk nummer en de rest van de nummers mogen er ook zijn. Zoals het mooie When i fall in love.
De muziek licht lekker in het gehoor en luistert lekker weg.

Dit was het eerste album wat ooit kocht. (Toen nog wel op MC formaat.) Inmiddels heb ik hem natuurlijk op CD gekocht.

Dit was de eerste plaat die ik ooit van mijn ouders kreeg, ik was denk ik 8 jaar en kende never gonna give you uo via een klasgenootje en van count down. Ik was toen een verschrikkelijke fan deze plaat, ik heb hem laatst nog eens gedraaid, wat een jeugt sentiment, maar nu even objectief. De man kan heel erg goed zingen, maar de nummers zijn zo waardeloos 1.5*

Stock, Aitken & Waterman... alweer!
Ik krijg er nog nachtmerries van

Zeker, ik vind de productie van Stock, Aitken & Waterman wel goed, wel herkenbaar maar niet slecht of zo. Cd heb ik niet wel de lp.

Whahaha, een coming out hier: ik heb Never Gonna Give You Up eens geplaybackt op school (in lange regenjas, precies zoals in de clip) en won prompt de eerste prijs ermee.

Van de prijs (muziekbon) kocht ik de vinylsingle van Always on my Mind van Pet Shop Boys. Leuk, leuk, deze herinneringen.

ik heb aan deze plaat ook leuke herinneringen,ik vond dit toen erg leuke muziek,maar ik dit nou terug hoor dan denk ik gatver

Ik ken het album helemaal niet, maar zo'n lage score verdient dit toch zeker niet. Er staat immers een nummer op dat miljoenen keren over de toonbank is gevlogen...

Ik vond / vind de muziek van Rick Astley heel mooi om naar te luisteren. Het spijt me als ik daarmee niet op jullie lijntje loop, maar zo is het nu eenmaal.
Luister gerust verder naar al die andere troep, ik blijf trouw aan de muziek uit de jaren tachtig.

Whenever you need somebody is eigenlijk een beter nummer dan Never gonna give you up, vind ik. Jammer dat je altijd dat laatste nummer hoort, als Rick Astley nog eens op de radio langskomt. Verder is het een beetje wegwerpmuziek. Als de jaren '80 niet "mijn tijd" was, zou ik dit waarschijnlijk écht vreselijk vinden.
Raar trouwens dat het vervolgalbum, Hold me in your arms een lagere score heeft. Volgens mij is dat gewoon meer van hetzelfde. Waarschijnlijk hebben alleen echte fans dat album en is het zo te verklaren.

Prima cd! De hit-singles zijn erg leuk!!! Goede stem van Rick.

Je kon er ook niet om heen, maar wat had ik hier een hekel aan.

Ik zal dit niet kopen, al moet ik toegeven dat ik destijds wel het singletje Never Gonna Give You Up in huis heb gehaald... en vaak heb gedraaid; al was ik toen veel meer een rockfanaat...

Maar ik ga de zender zeker niet wegdraaien als Rick nog eens langskomt op de radio, ba neen gij! Er zijn veel slechtere dingen op de mensheid losgelaten (Bon Jovi als Ultieme Slechte Smaak wat mij betreft!).
Kan deze plaat geen quotering meegeven, want ik ken enkel de singletjes...

Zo doen we dat dus niet. Platen maken.

Ik vind het vreemd dat deze plaat als genre 'pop' meekrijgt: de muziek is uitermate gevarieerd: de beats zijn complex en opzwepend, de strings zijn heerlijk warm en elk nummer is van een extreem funky baslijn voorzien... lijkt misschien wel wat op Discipline van King Crimson. Dit album onderscheid zich echter van die wat saaie progrock omwille van het concept achter de muziek.
Whenever You Need Somebody is immers het muzikale relaas van een tragische liefdesrelatie, waarbij de ik-persoon logischerwijs vertolkt wordt door de heer Rick Astley. Hij maakt hierbij op sublieme wijze gebruik van de instrumenterium dat tot zijner beschikking is, en gebruikt veelvuldig metaforen om zijn boodschap te kennen te geven. Ja, dit is duidelijk muziek met vele lagen, die je meerdere malen moet beluisteren vooraleer je alles kan begrijpen.

Het album opent met "Never Gonna Give You Up": drumbreak en weg zijn we - een atmosferische melodie en de zwoele stem van Rick Astley die zingtWe're no strangers to love/You know the rules and so do I/A full commitment's what I'm thinking of/You wouldn't get this from any other guy en meteen is de beginsituatie geschetst: Rick Astley wil zich binden aan zijn partner, maar of die daar zo blij mee is, is niet meteen duidelijk: Your heart's been aching but you're too shy to say it. Opmerkelijk is ook het gebruik van kruisstellingen in de tekst van het refrein: "Never gonna give you up, never gonna let you down", waarmee hij volgens mij duidelijk wilt maken dat hij zich echt wel vol wilt geven in zijn relatie. Een perfecte opener, want de luisteraar is al meteen nieuwsgierig: waarom wilt Rick Astley zo graag die ene vrouw? Waarom heeft zij zo haar twijfels? Wat is er allemaal aan de hand? Echt klasse!

Dan het titelnummer: drumbreak en weg zijn we! Rick Astley focust vanaf nu op de geschiedenis van de de relatie, en al gauw blijkt (tot de onsteltenis van de luisteraar) dat de aard van de relatie niet zo alledaags is: Whenever you need somebody/I'll bring my love to you/You don't have to say you love me/I just wanna be with you, waar hij dus duidelijk zijn love gebruikt als metafoor voor iets helemaal anders.Ook zegt hij expliciet dat zij niet van hem hoeft te houden - hij propageert dus zo maar eventjes de vrije liefde (Maar ja, eind jaren '80, dat was dan ook het hippie tijdperk bij uitstek). Wat later gaat het dan van You will never know just how good I feel/The joy inside of me makes me feel so real - de seksuele innuendo is sprekend. Rick Astley is gelukkig geen onmens: And you can have some fun that's ok with me.

Together forever is het derde nummer, en begint weer met zo'n heerlijke drumbreak waar je verstand van stil gaat staan. Het is een echt prijsnummer, waarbij Rick Astley verder tekst en uitleg geeft bij de relatie: You know you satisfy everything in me. Hij is echt ondersteboven van zijn partner! Daarna gaat hij misschien wat uit de bocht: There ain't no mistaking/It's true love we're making/Something to last for all time/It's never changing alsof hij de luisteraar even de loef af wil steken met zijn zelfverklaarde omnipotentie (later zou hij dit nog eens gladjes overdoen door een album 12 Inch Collection te noemen). Meteen wordt de titel van het nummer ook een pak duidelijker.

"Tsjakka-boem", een drumbreak die It would take a strong man in gang zet. Dit is het motorisch moment van het verhaal achter het concept: Every time I think of you/My heart starts aching/My hands keep shaking/And you know, you know, you know. Rick Astley's beruchte viriliteit heeft blijkbaar te lijden onder plankenkoorts! Natuurlijk is die trilogie van you know niet bedoeld, maar toen de platenbazen de eerste versie van het nummer hoorden vonden ze de oorspronkelijke tekst toch iets te expliciet om uit te brengen, en daarom heeft Rick Astley geopteerd om het en het ander aan de fantasie van de luisteraar over te laten.

Wat een verrassing: the love has gone begint niet met een drumbreak! Ah, maar dat is helemaal geen verrassing, want die drumbreak was gewoon een zoveelste metafoor voor zijn love: "the joy has turned to pain", een pijnlijk moment voor Rick Astley! Dat komt ervan als je gaat opscheppen. Aansluitend volgt dan Dont say goodbye waar hij zijn geliefde probeert te overtuigen toch maar niet te vertrekken, en Slipping Away waarin hij in geuren en kleuren vertelt wat er juist mis was met zijn love.

En dan - drumbreak en jawel hoor: No more looking for love - alles is weer keihard in orde met Rick Astley: As we lay beside the fire/Felt the heat of pure desire/There aint nothing I can do/Now that I'm in love with you is wederom een duidelijke uitleg van het hoe en waarom de relatie dan toch terug op het juiste spoor is geraakt.

De sprookjesachtige afsluiter van het album (When I fall in love) is eigenlijk de inleiding tot Never gonna give you up - zoals wel vaker bij conceptalbums (cfr. The Wall) is ook dit album bedoeld om gewoon lekker op repeat all te zetten en te genieten en gaan laatste nummer en eerste nummer dan ook perfect samen. Maar oordeel gerust zelf: Rick Astley zingt When i give my heart it will be completely/or i'll never give my heart en als we dit vergelijken met het openingsnummer: jawel "A full commitment's what I'm thinking of".

En dat is ook meteen het enige minpunt dat ik kan bedenken bij deze conceptplaat : het had er allemaal wat minder vingerdik mogen opliggen voor mij, het had wat subtieler gemogen. Voor de rest is echt alles in orde: zang is prachtig, muziek is uitmuntend, het album duurt niet te lang, is catchy en toch 'diep' genoeg. Voor sommigen zal dit album misschien iets te rechtoe rechtaan seksueel geladen zijn, maar het pleit voor Rick Astley dat hij zo open over zijn persoonlijke ervaringen durft te zingen. Hiermee zal hij zeker mensen uit een diepe persoonlijke crisis hebben gehaald (en naar de toekomst toe blijven halen).

Rick, keep on rollin' ! (5*)

Hulde! Mooie recensie bij de beste "relatieplaat" sinds Dylan's Blood on the Tracks!

geweldig stukje

@Gajarigon: Meen je dit nou ?

Sarcasme

Je denkt toch niet dat ik zoveel moeite doe als ik het niet meen Als je me niet gelooft klikt dan maar hier en wordt betoverd.

Misschien een tip om de eerste paar albums van Kylie eens te gaan luisteren? Ook geproduceerd door Stock, Aitken & Waterman. Qua sound scheelt het bijna niks met dit album alleen moet je wel van Kylie haar stem houden

Ik kan de singles van Fever iets te veel smaken om openbaar te maken, Love at First Sight is bijna even goed als Never Gonna Give You Up.

Nee joh, je moet veel verder terug in de tijd. Ik heb het over 1989. Enjoy Yourself heet het album en luister vooral de eerste 3 nummers maar eens. Als klap op het vuurpijltje een duet met Jason Donovan

Dan lijkt me dit album een nog veel betere tip

Hahaha, dit is echt te waardeloos

I got rickrolled