Rick Astley - Whenever You Need Somebody (1987)

Prachtige recensie Gajarigon.

Ik ga dit album meteen aanschaffen....dat ik dit als eighties-kid gemist heb!

Maar waarom in godsnaam? Waarom die moeite?

het gaat niet goed met hem als je nu.nl moet geloven

Rick Astley vast wegens zedenmisdrijf

Die videoclip... "truly epic lulz"

Never Gonna Give You Up is 5,0* waard , maar het hele album durf ik niet te luisteren. Geen stem.

Wat is het toch een perfecte schoonzoon, he?

Ideaal ja



Ohja, hier moest ik nog even voor geven.

Rick Astley was/is een geweldige zanger met een geweldig bereik, alleen is dit album te commercieel. Alleen Never Gonna Give You is een echte klassieker. Alles aan dit nummer klopt. De beats zijn erg gelikt, de teksten zijn simpel. Maar door Rick Astley geef ik het album toch een 3.

Je kunt zeggen wat je wilt, maar Never Gonna Give You Up is een zeer terechte klassieker, waar men nog over 100 jaar met een glimlach naar zal luisteren

Voor de rest ben ik het hier mee eens.

Ik zag laatst een video van iemand die zijn hele klas had ge-Rick Roll'd tijdens een presentatie op school. Alleen het jammere was dat ze het niet leken te snappen, misschien dat ik het ook eens probeer.

"Never Gonna Give You Up" kon ik waarderen vanwege de soulvolle zang van Rick Astley die mij deed denken aan Michael McDonald, de volgende nummers waren vrijwel een kopie ervan.
De muziek is mij te gelikt en die Stock-Atken-Waterman-productie is heden ten dage toch wel gedateerd.

Dat is mij ook overkomen en ik vond het wel grappig. Ik dacht een nieuwe metalplaat te horen, niet dus.

Het toffe aan Rick Astley is dat al zijn nummers hetzelfde klinken; en gelukkig voor ons betekent dat ruim 37 minuten aan Never Gonna Give You Up. Voor altijd samen, Rick, voor altijd samen.

4,5*

In potentie heeft Astley een goede stem. Echte blue eyes soul. Alleen Stock Aitken en Waterman waren echte k*t producers.

Zó slecht waren ze blijkbaar anders ook weer niet, getuige je score

Zo erg was deze plaat niet, er is nog veel meer buiten Never gonna give you up alleen. Hij had met Whenever you need somebody haast een evenredige grote hit. Together forever is ook nog het beluisteren waard, maar ik moet je eerlijk bekennen dat het daar ook bij is gebleven, de rest was niet te pruimen. Ik baalde destijds dat My arms keep missing you zo nodig op een andere plaat(?) moest komen te staan, no way ga ik twee keer een plaat kopen voor een extra liedje dat ik mooi vond. Ik heb geen idee waar die wél op stond, maar niet op deze plaat waar ik dus gigantisch van baalde.

Eigenlijk is Never Gonna Give You Up een heerlijk nummer, hoe denigrerend er soms ook over gedaan wordt. Helaas dat ze deze op het gala dan ook niet draaiden, ook gezien dat mijn moves nogal overeenkwamen met die van Rick.

Mijn toenmalige vriendin was nogal fan en verliefd op deze (in mijn ogen) nogal houterige Engelsman en we hadden vaak ruzie over onze muzikale smaken.
Ik kwam thuis met LP's van bands zoals U2 en Big Country, die ze best wel kon waarderen, maar bij The Jesus and Mary Chain en Husker Du begonnen onze smaakverschillen. We konden gewoon niet naar elkaars muziek luisteren.
Om het goed te maken heb ik nog het album Wow! van Bananarama gekocht dat ook geproduceerd is door Stock Aitken & Waterman, maar niets hielp.
Rick Astley belandde na haar vertrek in een Vliko-bak, Bananarama en de fantastische single Roadblock van Stock Aitken & Waterman bleven bespaard.

Met het eerste ben ik het zeker mee eens, maar met het laatste ben ik het niet eens. Het is toch een kunst om voor verschillende popacts hits te produceren in de muziekwereld waar de concurrentie moordend is. Dit is niet iedere producer gegeven. Stock, Aitken en Waterman hadden kenbaar een gave om echte tophits te produceren. Wat de mensen van de kwaliteit vinden is subjectief. Een vaststaand feit is dat zij dit niet met Rick Astley hebben geflikt, maar ook bijvoorbeeld met Mel & Kim, Bananarama, en het duo Kylie & Jason Donovan.

Dit fleurt de boel wat op

YouTube - Rick Astley vs Nirvana Never gonna give/smells like teen spirit MSAH UP!

kijk de score van Karl

en dan bedenken dat hij bob dylan tien keer een 5 geeft.

Ik geef Bod Dylan helemaal niet tien keer 'n vijf - ik heb überhaupt maar amper tien albums een vijf gegeven - en ik snap sowieso niet wat je met je opmerking wilt zeggen.

Mooie soulvolle stem heeft Rick.
Ben hem vooral gaan waarderen door het album Free uit 1991.

Hier staan toch echt ook een paar lekkere tracks op.

Vooral You Move Me (had zo op de soundtrack van Beverly Hills Cop I of II kunnen staan).
Niet een al te moeilijk nummer, maar zeer catchy.

Daarnaast het wonderschone When I Fall In Love (zeker in deze maand).
Moet hier meteen aan good old Bing Crosby denken.

Ook het vermelden waard is Slipping Away (moet altijd meteen aan Spargo denken, lekker vrolijk).

Never Gonna Give You Up gaat me ook nooit vervelen, daarentegen bevalt de titeltrack me steeds minder.

Al met al net geen 4 * waard.

Prachtige plaat. Rick Astley heeft een goede stem en de songs zitten handig in elkaar en zijn makelijk toegankelijk. Stock Aitken en Waterman waren van midden jaren tachtig tot begin jaren negentig actief, en hebben daarin meer dan 40 miljoen platen verkocht en meer dan 100 miljoen dollar verdiend. Dan doe je toch iets goed.Bovendien meer dan 100 top 40 hits in Engeland... 4,5

Ze hebben de smaak van de massa zeer goed ingeschat en mss wel mede gecreëerd. Da's zeker knap vanuit een commercieel/marketing oogpunt. Maar verder....?

Muziek van Rick Astley overstijgt nergens het niveau van wat tegenwoordig voortkomt uit programma's als idols. De plaat is fantasieloos zonder een spatje creativiteit en lef en zonder iets persoonlijks, alles is netjes en veilig, slechts gemaakt om met karrenvrachten verkocht te worden aan lagere school kinderen. Vanuit dat oogpunt is het lanceren van het product Astley succesvol geweest, maar muzikaal totaal niet relevant. Als je van deze houd luister dan ook eens naar platen van de Idols winnaars.

Niet helemaal met je eens. Goed, Rick Astley is ongeïnspireerde jaren '80-popmuziek, maar dat is nu juist de charme van de plaat: Never Gonna Give You Up is zo fout als maar zijn kan en dat maakt het nu juist zo leuk. Geen enkele winnaar van Idols heeft diezelfde charmante foutheid - al denken we daar over 25 jaar misschien ook anders over natuurlijk.

Foute muziek is misschien leuk om even te lachen op een feestje, maar het blijft foute, ongeïnspireerde rotzooi.