Deep Purple - The Book of Taliesyn (1969)
mijn stem
148 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest
-
Listen, Learn, Read On (4:03)
-
Hard Road (Wring That Neck) (5:16)
-
Kentucky Woman (4:45)
-
Exposition / We Can Work It Out (7:09)
-
The Shield (6:08)
-
Anthem (6:31)
-
River Deep, Mountain High (10:12)
-
Oh No No No [Studio Outtake] * (10:14)
-
It's All Over [BBC Top Gear Session] * (4:27)
-
Hey Bop a Re Bop [BBC Top Gear Session] * (4:19)
-
Hard Road [Wring That Neck) (BBC Top Gear Session] * (8:16)
-
Playground [Remixed Instrumental Studio Out Take] * (4:29)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
44:04
(1:15:49)
0
geplaatst: 1 december 2022, 21:08 uur
Aardig album uit de beginjaren van Deep Purple met maar twee echte hoogtepunten: Anthem en vooral Shield. Met name het sfeervolle toetsenwerk maakt dat deze tracks erbovenuit steken. Wring That Neck is nog een goede instrumental. Rod Evans is een degelijke, maar onopvallende zanger en niet iemand die nummers naar een hoger niveau tilt, zoals Ian Gillan later zou doen. De covers zijn niet al te best. Verder zoekt de band hier duidelijk nog naar zijn stijl, het klinkt niet echt als een geheel.
0
geplaatst: 3 juni 2023, 10:05 uur
Het eerste nummer is uitstekend maar dan zakt het een beetje in.
Maar het nummer Shield (kant 2) en de volgende 2 nummers zijn zeker de moeite waard.
Van de bonus nummers zijn It's All Over en Playground werkelijk fantastisch.
4* ruim.
Maar het nummer Shield (kant 2) en de volgende 2 nummers zijn zeker de moeite waard.
Van de bonus nummers zijn It's All Over en Playground werkelijk fantastisch.
4* ruim.
0
geplaatst: 28 juli 2023, 16:04 uur
Een uitermate frustrerende plaat. De eigen composities zijn van hoog niveau; de opener is nog een beetje richtingloos met een refrein dat minder interessant is dan de rest van het nummer doet hopen, maar Wring that neck is een lekker springerige rocker, Exposition is in z'n eentje al een volwaardig nummer, The shield is prachtig mysterieus en Anthem (fraai mellotron) ontroerend mooi, en als ze een hele plaat vol nummers van dergelijke kwaliteit hadden gemaakt was dit een klassieker geweest. Maar helaas wordt daarnaast bijna de helft van de speelduur gevuld met covers waar ik maar heel weinig goeds over kan zeggen – Kentucky woman is een zouteloze cover die dan tenminste nog een paar leuke solo's heeft, We can work it out is totaal overbodig (en daar kunnen ook Blackmore's fills en die poppy tamboerijn niets aan verhelpen) en River deep mountain high met dat machteloze hoge koortje is gewoon lelijk (en is ook de slechtst denkbare cover gezien het grote verschil tussen Tina Turners oerbrul en Rod Evans' vlakke rockstem). Shades had ook een contingent covers, maar daar zaten dan nog een paar geslaagde versies bij; de opvolger daarentegen is, zoals gezegd, een frustrerende mix van uitstekende originals en nietszeggende covers die teveel speelminuten opeisen om hier een echt hoge score aan toe te kennen.
0
geplaatst: 30 juli 2023, 23:37 uur
Larzz schreef:
Klopt West. Was even hevig teleurgesteld in het slechte geluid van de LP. Cd klinkt al wel wat beter en Wring that neck is een prima nummer. De 1 is 2 en een half geworden.
Nu wel een goede lp persing. Groot verschil. Prima geluid zo. 3 sterren.Klopt West. Was even hevig teleurgesteld in het slechte geluid van de LP. Cd klinkt al wel wat beter en Wring that neck is een prima nummer. De 1 is 2 en een half geworden.
1
geplaatst: 25 juni 2024, 11:36 uur
De tweede van Deep Purple verscheen in oktober 1968, slechts drie maanden na het debuut Shades of Deep Purple. Althans, in de VS, waar de groep populair was. Die populariteit ontbrak in het VK, waar de plaat pas in juni 1969 verscheen, het jaar dat MuMe aanhoudt.
The Book of Taliesyn is vernoemd naar een gedichtenbundel met 56 werken van Taliesin. Dit werd met ganzenveer opgeschreven in de 14e eeuw en bevat werk dat zo'n 400 jaar ouder is, zoals 'Preiddeu Annwfn' over koning Arthur.
In het tekenwerk van de hoes herken ik de pocketuitgaven van The Lord of the Rings, die juist in die editie tot grote populariteit was gerezen. De mystiek van Middle Earth en die van Wales in de fantasystijl van 1968. Literaire psychedelica in rock vertaald. Al is het juist deze tekenstijl die maakte dat ik geen zin had in deze Purple, liever had deze puber de hoes van In Rock!
De Londense rockwereld van 1968 was nog piepjong. Gitaar en zijn effecten zijn volop in ontwikkeling, waarbij een grote vrijheid in componeren bestaat. Geleidelijk onderscheiden zich diverse genres, maar net als op Purples debuut liggen die grenzen hier nog niet vast. Prog / symfonische rock, hardrock, poprock... Het is er allemaal, waarbij het herkenbaar als Deep Purple klinkt. Die eenheid zit 'm in het herkenbare geluid van zowel gitarist Ritchie Blackmore als toetsenist Jon Lord, die als eerste zijn klavieren door gitaarversterkers haalde en zo een agressiever geluid creëerde.
Met de oren van nu is het vreemd dat er wederom veel wordt gecoverd, in het geval van The Book of Taliesyn driemaal. Dit werkt aardig in Kentucky Woman van Neil Diamond en minder bij zowel We Can Work It Out van The Beatles als River Deep, Mountain High van Ike & Tina Turner. Herkenbare titels, ongetwijfeld bedoeld om een hitgevoelig publiek te verleiden dit album te kopen. Hier verrijkt met Purpleaanse versiersels voor een progressiever publiek.
Veel liever hoor ik het eigen werk, waarbij dankzij Lord nogal eens klassieke invloeden echoën. Opener Listen, Learn, Read On gaat over het genoemde boek en is alleen al om het drumspel van Ian Paice (ten tijde van de US-release 20 jaar) een juweeltje. Met de zang van Rod Evans in een wólk echo, als vele melk in koffie-verkeerd, typisch voor die tijd.
Track 2 heette in de VS Hard Road, in het VK Wring that Neck. Een instrumentaal nummer, hoorbaar vanuit een jam ontstaan waarbij de muzikanten hun kunnen etaleren. Helemaal in de stijl waarin ik tien jaar later Deep Purple leerde kennen.
Derde favoriet is Exposition, opnieuw instrumentaal en bedoeld als ouverture op de cover erna, de laatste overbodig makend.
In Shield klinkt muziek passend bij de stem van Evans: ingetogener en bovendien sterk opgebouwd. Ook Anthem is van dit kaliber, opnieuw geknipt voor Evans met diens croonercapaciteiten.
Waar single Hush van de voorganger in september 1968 #4 haalde in de Billboard Hot 100, reikte Kentucky Woman in december tot #38.
In 2000 verscheen de cd-bonuseditie met als smakelijkste extraatje de dikke tien minuten van studio-outtake Oh No No No. Ook opvallend is de remix van Playground, waarin bas en drums opeens modern en vol klinken. De oorspronkelijke opname moet beduidend magerder hebben geklonken...
Waar je zou verwachten dat een tweede elpee, zo kort na de voorganger verschenen, vooral restmateriaal en afvallertjes bevat, is dat hier niet het geval. Bovendien een tijdsdocument van het rockgenre in ontwikkeling, breder dan alleen Deep Purple. Voor het debuut gaf ik een krappe 7, de 3,5 ster die ik nu geef drukt een 7,5 uit.
The Book of Taliesyn is vernoemd naar een gedichtenbundel met 56 werken van Taliesin. Dit werd met ganzenveer opgeschreven in de 14e eeuw en bevat werk dat zo'n 400 jaar ouder is, zoals 'Preiddeu Annwfn' over koning Arthur.
In het tekenwerk van de hoes herken ik de pocketuitgaven van The Lord of the Rings, die juist in die editie tot grote populariteit was gerezen. De mystiek van Middle Earth en die van Wales in de fantasystijl van 1968. Literaire psychedelica in rock vertaald. Al is het juist deze tekenstijl die maakte dat ik geen zin had in deze Purple, liever had deze puber de hoes van In Rock!
De Londense rockwereld van 1968 was nog piepjong. Gitaar en zijn effecten zijn volop in ontwikkeling, waarbij een grote vrijheid in componeren bestaat. Geleidelijk onderscheiden zich diverse genres, maar net als op Purples debuut liggen die grenzen hier nog niet vast. Prog / symfonische rock, hardrock, poprock... Het is er allemaal, waarbij het herkenbaar als Deep Purple klinkt. Die eenheid zit 'm in het herkenbare geluid van zowel gitarist Ritchie Blackmore als toetsenist Jon Lord, die als eerste zijn klavieren door gitaarversterkers haalde en zo een agressiever geluid creëerde.
Met de oren van nu is het vreemd dat er wederom veel wordt gecoverd, in het geval van The Book of Taliesyn driemaal. Dit werkt aardig in Kentucky Woman van Neil Diamond en minder bij zowel We Can Work It Out van The Beatles als River Deep, Mountain High van Ike & Tina Turner. Herkenbare titels, ongetwijfeld bedoeld om een hitgevoelig publiek te verleiden dit album te kopen. Hier verrijkt met Purpleaanse versiersels voor een progressiever publiek.
Veel liever hoor ik het eigen werk, waarbij dankzij Lord nogal eens klassieke invloeden echoën. Opener Listen, Learn, Read On gaat over het genoemde boek en is alleen al om het drumspel van Ian Paice (ten tijde van de US-release 20 jaar) een juweeltje. Met de zang van Rod Evans in een wólk echo, als vele melk in koffie-verkeerd, typisch voor die tijd.
Track 2 heette in de VS Hard Road, in het VK Wring that Neck. Een instrumentaal nummer, hoorbaar vanuit een jam ontstaan waarbij de muzikanten hun kunnen etaleren. Helemaal in de stijl waarin ik tien jaar later Deep Purple leerde kennen.
Derde favoriet is Exposition, opnieuw instrumentaal en bedoeld als ouverture op de cover erna, de laatste overbodig makend.
In Shield klinkt muziek passend bij de stem van Evans: ingetogener en bovendien sterk opgebouwd. Ook Anthem is van dit kaliber, opnieuw geknipt voor Evans met diens croonercapaciteiten.
Waar single Hush van de voorganger in september 1968 #4 haalde in de Billboard Hot 100, reikte Kentucky Woman in december tot #38.
In 2000 verscheen de cd-bonuseditie met als smakelijkste extraatje de dikke tien minuten van studio-outtake Oh No No No. Ook opvallend is de remix van Playground, waarin bas en drums opeens modern en vol klinken. De oorspronkelijke opname moet beduidend magerder hebben geklonken...
Waar je zou verwachten dat een tweede elpee, zo kort na de voorganger verschenen, vooral restmateriaal en afvallertjes bevat, is dat hier niet het geval. Bovendien een tijdsdocument van het rockgenre in ontwikkeling, breder dan alleen Deep Purple. Voor het debuut gaf ik een krappe 7, de 3,5 ster die ik nu geef drukt een 7,5 uit.
0
geplaatst: 25 juni 2024, 12:04 uur
RonaldjK schreef:
Veel liever hoor ik het eigen werk, waarbij dankzij Lord nogal eens klassieke invloeden echoën.
Nou RonaldjK, dan word je bij het derde album "Deep Purple" op je wenken bedient..Veel liever hoor ik het eigen werk, waarbij dankzij Lord nogal eens klassieke invloeden echoën.
0
geplaatst: 25 juni 2024, 13:01 uur
Morgen meer daarover! 
Hans Brouwer, bij welk album van Purple werd jij voor het eerst omvergeblazen? Zoals zovelen bij In Rock of al eerder?
Hans Brouwer, bij welk album van Purple werd jij voor het eerst omvergeblazen? Zoals zovelen bij In Rock of al eerder?
0
geplaatst: 25 juni 2024, 14:14 uur
RonaldjK schreef:
Hans Brouwer, bij welk album van Purple werd jij voor het eerst omvergeblazen? Zoals zovelen bij In Rock of al eerder?
Mijn ëerste kennismaking met DP was in 1974 met het album "Burn".Hans Brouwer, bij welk album van Purple werd jij voor het eerst omvergeblazen? Zoals zovelen bij In Rock of al eerder?
0
geplaatst: 25 juni 2024, 14:24 uur
Aha, dus jij hebt ook het nodige met terugwerkende kracht ontdekt! Burn is met David Coverdale; moest je wennen aan zijn voorgangers?
1
geplaatst: 25 juni 2024, 14:56 uur
RonaldjK schreef:
Aha, dus jij hebt ook het nodige met terugwerkende kracht ontdekt! Burn is met David Coverdale; moest je wennen aan zijn voorgangers?
Nee zeker niet. Deep Purple Mk1 en Mk2 waren met terugwerkende kracht een ware openbaring voor mij. Deep Purple met David Coverdale en Glenn Hughes vind ik, behoudens het album "Burn", niet eens zo sterk...Aha, dus jij hebt ook het nodige met terugwerkende kracht ontdekt! Burn is met David Coverdale; moest je wennen aan zijn voorgangers?
0
geplaatst: 8 februari, 19:54 uur
RonaldjK schreef:
De tweede van Deep Purple verscheen in oktober 1968, slechts drie maanden na het debuut Shades of Deep Purple. Althans, in de VS, waar de groep populair was. Die populariteit ontbrak in het VK, waar de plaat pas in juni 1969 verscheen, het jaar dat MuMe aanhoudt.
The Book of Taliesyn is vernoemd naar een gedichtenbundel met 56 werken van Taliesin. Dit werd met ganzenveer opgeschreven in de 14e eeuw en bevat werk dat zo'n 400 jaar ouder is, zoals 'Preiddeu Annwfn' over koning Arthur.
In het tekenwerk van de hoes herken ik de pocketuitgaven van The Lord of the Rings, die juist in die editie tot grote populariteit was gerezen. De mystiek van Middle Earth en die van Wales in de fantasystijl van 1968. Literaire psychedelica in rock vertaald. Al is het juist deze tekenstijl die maakte dat ik geen zin had in deze Purple, liever had deze puber de hoes van In Rock!
De Londense rockwereld van 1968 was nog piepjong. Gitaar en zijn effecten zijn volop in ontwikkeling, waarbij een grote vrijheid in componeren bestaat. Geleidelijk onderscheiden zich diverse genres, maar net als op Purples debuut liggen die grenzen hier nog niet vast. Prog / symfonische rock, hardrock, poprock... Het is er allemaal, waarbij het herkenbaar als Deep Purple klinkt. Die eenheid zit 'm in het herkenbare geluid van zowel gitarist Ritchie Blackmore als toetsenist Jon Lord, die als eerste zijn klavieren door gitaarversterkers haalde en zo een agressiever geluid creëerde.
Met de oren van nu is het vreemd dat er wederom veel wordt gecoverd, in het geval van The Book of Taliesyn driemaal. Dit werkt aardig in Kentucky Woman van Neil Diamond en minder bij zowel We Can Work It Out van The Beatles als River Deep, Mountain High van Ike & Tina Turner. Herkenbare titels, ongetwijfeld bedoeld om een hitgevoelig publiek te verleiden dit album te kopen. Hier verrijkt met Purpleaanse versiersels voor een progressiever publiek.
Veel liever hoor ik het eigen werk, waarbij dankzij Lord nogal eens klassieke invloeden echoën. Opener Listen, Learn, Read On gaat over het genoemde boek en is alleen al om het drumspel van Ian Paice (ten tijde van de US-release 20 jaar) een juweeltje. Met de zang van Rod Evans in een wólk echo, als vele melk in koffie-verkeerd, typisch voor die tijd.
Track 2 heette in de VS Hard Road, in het VK Wring that Neck. Een instrumentaal nummer, hoorbaar vanuit een jam ontstaan waarbij de muzikanten hun kunnen etaleren. Helemaal in de stijl waarin ik tien jaar later Deep Purple leerde kennen.
Derde favoriet is Exposition, opnieuw instrumentaal en bedoeld als ouverture op de cover erna, de laatste overbodig makend.
In Shield klinkt muziek passend bij de stem van Evans: ingetogener en bovendien sterk opgebouwd. Ook Anthem is van dit kaliber, opnieuw geknipt voor Evans met diens croonercapaciteiten.
Waar single Hush van de voorganger in september 1968 #4 haalde in de Billboard Hot 100, reikte Kentucky Woman in december tot #38.
In 2000 verscheen de cd-bonuseditie met als smakelijkste extraatje de dikke tien minuten van studio-outtake Oh No No No. Ook opvallend is de remix van Playground, waarin bas en drums opeens modern en vol klinken. De oorspronkelijke opname moet beduidend magerder hebben geklonken...
Waar je zou verwachten dat een tweede elpee, zo kort na de voorganger verschenen, vooral restmateriaal en afvallertjes bevat, is dat hier niet het geval. Bovendien een tijdsdocument van het rockgenre in ontwikkeling, breder dan alleen Deep Purple. Voor het debuut gaf ik een krappe 7, de 3,5 ster die ik nu geef drukt een 7,5 uit.
Onvoorstelbaar, de platenpers is nog maar amper afgekoeld 3 maanden later moest die alweer aan het werk. En lag na 3 maanden dit album al in de schappen. Een groot contrast vergeleken met Boston. Die na Don't look back standaard 8 jaar (96 maanden) erover deed om een album te maken. Het draait vermoedelijk allemaal om het perfecte album. The Book of Taliesyn is 32 x sneller gemaakt dan Third stage van Boston. En die 8 jaar wachten was het niet eens waard. In 8 jaar tijd had Deep Purple al 8 studio albums en ik meende 2 live albums. De ene band is de ander niet dat is duidelijk, maar dit terzijde. Ben het met BoyOnHeavenHill eens de eigen composities zijn echt ijzer sterk. Van de 3 covers is River deep- mountain high vocaal bekeken het slechtste nummer. Muzikaal wordt het nog gered. We can work it out kan nog net. Kentucky Woman, het origineel is ingetogen. Deep Purple maakt er een recht toe recht aan nummer van. Toen ik het intro van River Deep- Mountain high hoorde : een stormachtig geluid. Deed mij dat denken aan One of these days van Pink Floyd, maar dat kwam pas 3 jaar later uit. Het album opent overigens wel sterk met Listen,Learn, Read On, 3 tips voor de toekomstige 'regering' maar dit terzijde. Het drumwerk is prachtig maar ook Jon Lord En Richie Blackmore bijdragen mogen er wezen. Vervolgens het instrumentale Hard Road -misschien wel het hoogtepunt van dit album. Het samenspel tussen Lord en Blackmore is echt genieten. Bij Kentucky Woman hebben de leden een heel ander nummer van gemaakt. Wat wel mooi klinkt, maar is eigenlijk overbodig. Vervolgens het instrumentale Exposition, wat ook weer goed in elkaar zit. We can work it out, muzikaal gezien goed, vocaal gezien hangt het erom. De Shield en Anthem zijn vervolgens weer eigen composities die klinken als een klok. De stem van Rod Evans is voor die nummers geschikt. Maar het album gaat uit als een nachtkaars met River Deep- Mountain High, nogmaals muzikaal gezien niks op aan te merken. Maar Rod Evans gaat hier volledig door de mand. Voor Ian Gillan was dit een uitstekend nummer geweest die had Tina Turner geëvenaard of van de troon gestoten met z'n strot. Over de hoes, JA!! ben het met je eens de hoes van het In Rock album is mooier. Maar van de eerste 3 albums is dit de mooiste hoes. "Met de oren van nu is het vreemd dat er wederom veel wordt gecoverd" We zijn nu 2 jaar later en er wordt tegenwoordig alleen nog maar gecoverd. Daar was Deep Purple niks bij vergeleken met nu. Tegenwoordig allemaal tribute bands. Bands met eigen composities zitten min of meer in de verdrukking wat ik betreur. Tribute battle of the bands. Leuke show daar niet van. De AC/DC tribute band schopte het zelfs tot de finale terecht overigens. Maar gaan ze ooit nog eigen nummers schrijven???? Dit terzijde. Conclusie is dat The Book of Taliesyn min of meer in het verlengde ligt van hun debuut. Van hetzelfde laken een pak in positieve zin. Maar met wat minder covers had ik dit album een hoger cijfer gegeven. De instrumentale gedeelten is echt weer genieten want die waren ook weer volop aanwezig. Die cd die jij aan kaarte van dit album ga ik zeker aan schaffen. Ben wel benieuwt naar die bonus tracks, en heb ik ook nog eens het originele album. The Book Of Taliesyn een 3.5De tweede van Deep Purple verscheen in oktober 1968, slechts drie maanden na het debuut Shades of Deep Purple. Althans, in de VS, waar de groep populair was. Die populariteit ontbrak in het VK, waar de plaat pas in juni 1969 verscheen, het jaar dat MuMe aanhoudt.
The Book of Taliesyn is vernoemd naar een gedichtenbundel met 56 werken van Taliesin. Dit werd met ganzenveer opgeschreven in de 14e eeuw en bevat werk dat zo'n 400 jaar ouder is, zoals 'Preiddeu Annwfn' over koning Arthur.
In het tekenwerk van de hoes herken ik de pocketuitgaven van The Lord of the Rings, die juist in die editie tot grote populariteit was gerezen. De mystiek van Middle Earth en die van Wales in de fantasystijl van 1968. Literaire psychedelica in rock vertaald. Al is het juist deze tekenstijl die maakte dat ik geen zin had in deze Purple, liever had deze puber de hoes van In Rock!
De Londense rockwereld van 1968 was nog piepjong. Gitaar en zijn effecten zijn volop in ontwikkeling, waarbij een grote vrijheid in componeren bestaat. Geleidelijk onderscheiden zich diverse genres, maar net als op Purples debuut liggen die grenzen hier nog niet vast. Prog / symfonische rock, hardrock, poprock... Het is er allemaal, waarbij het herkenbaar als Deep Purple klinkt. Die eenheid zit 'm in het herkenbare geluid van zowel gitarist Ritchie Blackmore als toetsenist Jon Lord, die als eerste zijn klavieren door gitaarversterkers haalde en zo een agressiever geluid creëerde.
Met de oren van nu is het vreemd dat er wederom veel wordt gecoverd, in het geval van The Book of Taliesyn driemaal. Dit werkt aardig in Kentucky Woman van Neil Diamond en minder bij zowel We Can Work It Out van The Beatles als River Deep, Mountain High van Ike & Tina Turner. Herkenbare titels, ongetwijfeld bedoeld om een hitgevoelig publiek te verleiden dit album te kopen. Hier verrijkt met Purpleaanse versiersels voor een progressiever publiek.
Veel liever hoor ik het eigen werk, waarbij dankzij Lord nogal eens klassieke invloeden echoën. Opener Listen, Learn, Read On gaat over het genoemde boek en is alleen al om het drumspel van Ian Paice (ten tijde van de US-release 20 jaar) een juweeltje. Met de zang van Rod Evans in een wólk echo, als vele melk in koffie-verkeerd, typisch voor die tijd.
Track 2 heette in de VS Hard Road, in het VK Wring that Neck. Een instrumentaal nummer, hoorbaar vanuit een jam ontstaan waarbij de muzikanten hun kunnen etaleren. Helemaal in de stijl waarin ik tien jaar later Deep Purple leerde kennen.
Derde favoriet is Exposition, opnieuw instrumentaal en bedoeld als ouverture op de cover erna, de laatste overbodig makend.
In Shield klinkt muziek passend bij de stem van Evans: ingetogener en bovendien sterk opgebouwd. Ook Anthem is van dit kaliber, opnieuw geknipt voor Evans met diens croonercapaciteiten.
Waar single Hush van de voorganger in september 1968 #4 haalde in de Billboard Hot 100, reikte Kentucky Woman in december tot #38.
In 2000 verscheen de cd-bonuseditie met als smakelijkste extraatje de dikke tien minuten van studio-outtake Oh No No No. Ook opvallend is de remix van Playground, waarin bas en drums opeens modern en vol klinken. De oorspronkelijke opname moet beduidend magerder hebben geklonken...
Waar je zou verwachten dat een tweede elpee, zo kort na de voorganger verschenen, vooral restmateriaal en afvallertjes bevat, is dat hier niet het geval. Bovendien een tijdsdocument van het rockgenre in ontwikkeling, breder dan alleen Deep Purple. Voor het debuut gaf ik een krappe 7, de 3,5 ster die ik nu geef drukt een 7,5 uit.
* denotes required fields.
* denotes required fields.