Deep Purple - The Book of Taliesyn (1969)

Wat heer Meyer en ondergetekende bij Shades of Deep Purple schreven geldt ook voor dit album. Deep Purple in de begin jaren zonder Gillan en Glover. Staat na 40 jaar nog steeds als een huis. Vooral in de geremasterde versie het beluisteren meer dan waard. 4,5*

Het hartelijke groet, Hans

Dit was mijn eerste kennismaking met Deep Purple. Mooi plaatje. Vooral ook middenstuk van Anthem is fraai. Eerst orgel, dan violen en dan komt Blackmore met zijn gitaartje erdoor heen: magistraal!

Hoes verbeterd.
Een hele hap bonustracks andermaal. Het klinkt niet verkeerd.

inderdaad, ook dit album is een vergeten meesterwerk. vanaf de eerste seconde zit het er al op bij listen, learn, read on.
favoriete nummer-->the shield (dat trouwens wat langer dan 8 seconden duurt), echt prachtig nummer gewoon dat ik zelfs bij een van de beste van deep purple kan meerekenen ( en ze hebben er veel...).
deze is minder experimentieel dan hun debuutalbum en er is hier meer plaats voor instrumentale passages (vooral door jon lord).
hierna sloeg deep purple een andere, meer hard-rock richting in met het allombekende deep purple in rock, rod evans (zang) en nick simper (bas) werden vervangen door ian gillian en roger glover (ze vonden dat rod evans zijn stem meer voor ballads enzo geschikt was en wouden meer een rockzanger). En vanaf dan ging ritchie blackmore meer componeren in plaats van jon lord die nu bijna alles componeerde (Dit is ook te horen op de eerste deep purple platen).
samengevat is dit album dat de afsuiter van de eerste deep purple periode is (MARK 1), voor mij een album zonder dieptepunten (en meerdere hoogtepunten), prachtige solo's (o.a. orgelsolo in kentucky woman) , meeslepende riffs (The Shield), veel afwisseling tussen rustigere stukken (stukje met de violen is zalig) en meer à tempo stukken, en natuurlijk een album met een prachtige hoes --> zulke zie je nu niet meer...

Een vergeten meesterwerk, Deep Purple in zijn begin jaren maar zeker wel het luisteren waard.

4,5* .

In dit tweede album zit vergeleken met het debuut-album nog niet echt een verbetering. De plaat is op dezelfde manier opgebouwd.
Er zijn wederom overbodige covers aanwezig. Alleen de Neil Diamond-cover 'Kentucky woman', dat ook op single verscheen is wel goed gedaan. Verder zijn de eigen composities 'Listen, learn, read on' en 'Hard road' dat ook bekend is als 'Wring that neck' noemenswaardig.
Deze plaat heeft een hele mooie hoes!

Je vergeet dat hierna nog de gelijknamige plaat Deep Purple komt.
Met het prachtige uit 3 delen bestaande April.

Inderdaad prachtig nummer, maar dat werd nog net vòòr dit album uitgebracht als ik me niet vergis.

Stukken beter dan shades of
Heerlijke nummers die goed in het gehoor liggen en mooi zijn gespeeld!
3,5 sterren

We Can Work It Out en River Deep Mountain High zijn toch ook wel top.

Prachtig album met een mooie, donkere, mysterieuze sfeer.

Hard Road klinkt wel leuk en Shield gaat wel.
Vooruit,Anthem kan ik ook wel voldoende voor geven.
Album zelf vind ik minder als debuut.
2.5*

stem verhoogt naar 4! heerlijk album

Deep Purple in de Mk I formatie vind ik heerlijk. 't anders dan Mk 2 formatie, minder hardrock (waarbij ik niet zeg dat Mk 1 beter is dan Mk 2) Wel minder bekend bij het grote publiek maar nummers als Kentucky woman, Anthem & River deep moutain high (heb 'm in 10 min uitvoering) zijn fantastisch

In deze periode had Blackmore er tenminste nog aardigheid aan. Listen, learn, read on en Wring that neck zijn, net als Anthem, sterke eigen composities.

Deep Purple als hardrockband heeft me nooit veel gedaan, dan vind ik dit toch stukken leuker. The Shield en vooral Anthem mogen wat mij betreft tot de betere nummers uit deze tijd gerekend worden en een cover als River deep, mountain high vind ik interessanter dan het origineel.

Helaas mist de plaat nogal consistentie, het is een beetje een allegaartje en een nummer als Exposition / We Can Work It Out hadden ze er wat mij betreft beter af kunnen laten. Desondanks: jammer dat de band een andere kant op ging en dat sowieso deze sound op zijn eind liep.

Listen, Learn, Read On!!! Wat een openingstrack!

Voordat Deep Purple de hardrockband van de vroege jaren '70 werd hadden ze al 3 LP's uitgebracht met een andere zanger en bassist..
De titel van dit album verwijst naar een van de oudst bewaarde manuscripten in het Welsh die vooral gedichten bevat van de Welshe dichter Taliesin die leefde in de 6de eeuw, het manuscript zelf stamt uit de 14de eeuw.
Ik persoonlijk vind het redelijk onderhoudende platen en bij deze zijn vooral de covers interessant doordat ze er een hele eigen interpretatie aan gaven.

De up-tempo opener wordt onsiert door vooral qua sound een afschuwlijke gitaarsolo.
Het instrumentale "Hard Road' klinkt alsof je naar een AM-radio uitzending zit te luisteren waarop ze een demo uitzenden.
IIs trouwens beter bekend als "Wring That Neck", in the States besloot de platenmaatschappij dat het "Hard Road" moest heten, vandaar.

Het origineel van "Kentucky Woman" is geschreven door Neil Diamond en ik vermoed dat het niet zulke toffe keyboard en gitaarsolos bevat.
Zanger Ron Evans is op z'n best in theatrale dynamische stukken wat zich vooral laat horen in "Exposition / We Can Work It Out".
Het is natuurlijk een fantastisch Beatles nummer maar Deep Purple speelt vooraf een bombastisch stuk "Exposition" wat geraffineerd overgaat in "We Can Work it Out".
Het swingt en deze cover is zo geslaagd omdat ze er hun eigen interpretatie aan geven.

The Shield kent een lang instrumentaal stuk met percussie en klinkt lekker relaxt.
Met z'ijn donkere stem klinkt de zanger als een entertainer op een cruise-schip (of zoiets in die context) alhoewel als song "Anthem" het er ook wel naar maakt.
Het klassieke stuk erin smaakt naar meer en dit soort experimenten zouden ze perfectioneren op hun volgende 2 albums.
Geweldig weer, dat dreigende en bombastische intro (zo'n 4,5 minuut) voordat de eerste herkenbare zanglijnen van het wereldnummer "River Deep, Mountain High" worden ingezet.
Het uitbundige arrangement van ruim 10 minuten maakt voor mij deze cover het hoogtepunt van deze plaat.

Mijn CD-versie uit 1996 bevat trouwens een andere hoes, een glas in lood kerkraam en bevat geen extra info naast de songtitels, nogal een low-budget uitgave.
Bevat ook geen bonustracks, toch maar eens gaan voor die mooie geremasterde versie uit 2000.

Een meesterwerk is dit niet, daarvoor is het te wisselvallig, staan er teveel covers en borduurt het teveel op het debuutalbum. Maar er staan niettemin een aantal fraaie stukken zoals Hard Road (Wring That Neck) en The Shield. De Neil Diamond-cover Kentucky Woman is ook verdienstelijk.

Dit blijft toch wel een heerlijk album van Purple, nog voor de ian gillan en de hardrock periode.
Andere style, maar toch zeker een Deep Purple classic voor mij!

Zonder enige twijfel, 4 sterren!

Lekker plaatje. Nog zoekende naar hun geluid, dat eind jaren zestig eenvoudigweg nog niet bestond. Toch wel een behoorlijk verschil met In Rock (niet alleen door de zanger - Rod Evans, later Ian Gillan), dat in feite de standaard zette voor zowel de paarse heren zelf, als voor vele anderen. Leuk zijn de klassieke invloeden, zoals de variatie op Beethoven bij het intro van Exposition. Maar, bovenal, wat was die Jon Lord toch een waanzinnige organist, met dat lekker scheurende geluid. May he rest in peace. Wie weet, heeft ie inmiddels leuke gesprekken met Ludwig von B.

Best jammer eigenlijk dat dit album over het algemeen weinig aandacht krijgt op een site zoals dit, het is een band die duidelijk nog aan het zoeken is naar een eigen identiteit maar juist daarom is dit album ontzettend afwisselend en weet het toch een geheel te vormen, wat in mijn ogen erg knap is.

Listen, Learn, Read On doet mij op de 1 of andere manier altijd aan Elvis denken, niet de muziek maar wel de manier hoe Rod Evans de tekst zingt en is van kleins af aan eigenlijk al een favoriet geweest voor mij.

Hard Road (Wring That Neck) geeft eigenlijk al een voorproefje met hoe deze band in de komende jaren nog ging groeien, het past eigenlijk perfect(wat melodie betreft) voor Child In Time.
Kentucky Woman is een fijne cover en zing ik altijd mee, Exposition / We Can Work It Out is nooit een echte favoriet voor mij geweest maar past op de 1 of andere manier wel perfect op dit album en is alles behalve een slechte cover.
The Shield is pure klasse! Wat een heerlijk nummer is en blijft dit toch ook!

Met Anthem krijgen we zelfs een heel stuk klassiek mee, iets wat de heren ook al lieten horen op Shades. River Deep, Mountain High is een mooie en passende afsluiter, een cover op een hele eigen manier.

Heel anders dan de Gillan & Glover periode, maar nog steeds een paarse kleur die mij aanstaat!

4 sterren blijven zonder enige twijfel 4 sterren.

Zo. Dat is schrikken. Heb US LP persing. Maar wat een slecht geluid zeg. Gruwelijk matig. Weinig bas, schel hoog. Muziek vind ik ook vrij matig. Slechte covers. Rare tempowissingen. Blackmore speelt hierop bijzonder matig. Vals soms.Nee. Dat was ruim een jaar later wel ff anders met het fenomenale In Rock album. Pff. Onherkenbaar slecht hoor.

Heb gelukkig eerst de van een veel beter geluid voorziene Engelse elpee in huis gehaald, pas in '94 begon ik met MK.I, en later uit verzamelwoede de US elpee om Hard Road aka Wring That Neck en een andere achterkant. Mij viel het verschrikkelijke geluid ook meteen op, onvoorstelbaar!

Zal toch wel aan de US persing liggen. Zal de cd nog eens draaien. Al ben ik na 30 jaar cd's kopen weer volledig gedraaid (!) naar vinyl.

En Larzz? Op CD of geremasterde LP klinkt dit toch uitstekend? En Kentucky Woman en Wring That Neck bijvoorbeeld zijn nou bepaald geen verkeerde nummers. Kwam die 1,0* door met name het slechte geluid?

Klopt West. Was even hevig teleurgesteld in het slechte geluid van de LP. Cd klinkt al wel wat beter en Wring that neck is een prima nummer. De 1 is 2 en een half geworden.

Nou, hier hebben ze nog een hele weg te gaan... Onsamenhangend, en ondanks dat je kunt horen dat ze wel degelijk goed kunnen spelen zijn het zwakke nummers of zwak uitgevoerde covers.
Voor de echte die-hard fans dus.

Even voordat dit album werd opgenomen en uitgebracht werd ik geboren. Ik leerde Deep Purple dan ook kennen via Child in Time en later het In Rock album. Machine Head, Burn & Fireball volgden en natuurlijk Live in Japan. Wat een geweldige sound en muziek vond ik het. Veel later hoorde ik Kentucky Woman, wat ik gelijk een fantastisch nummer vond. Maar het klonk anders, de sound was verschillend van hun jaren '70 sound. Ook bleek het een uitstekende cover van notabene Neil Diamond te zijn.

Via dat nummer belandde ik bij deze plaat The Book of Taliesyn. Ik vind de sfeer van dit album werkelijk prachtig. De songs zijn erg fraai en de uitvoering mag er wezen. Nu ben ik toch al gek van een orgeltje tussendoor, dus dan zit je hier wel goed. Ook de vele instrumentale stukken mogen er zo meer dan wezen. Openingsnummer Listen, Learn, Read on (The Book of Taliesyn) is erg fraai, het instrumentale Wring That Neck vind ik fantastisch klinken, wat dus gevolgd wordt door Kentucky Woman en ook de combi van het instrumentale Exposition en We Can Work It Out mag er wezen. Shield is erg sterk en Anthem klinkt prachtig. Fantastische plaat dit en momenteel nogal ondergewaardeerd hier op Musicmeter (met 3,5*).

Ondergewaardeerd 4,5 * staat haaks op de recente onderbouwingen van 2,5 ster dus die 3,5 lijkt me een prima gemiddelde. Anthem vind ik hier het prijsstuk en River Deep Mountain High het minste (en daar ga je al met 10 minuten). Album is op compositorisch vlak nog geen grote stap vooruit na het debuut, de grote stap voorwaarts zou met het Deep Purple album komen. Eerste uitgave van The Book of Taliesyn was overigens in 1968:

LP Tetragrammaton Records ‎- T-107 (1968, US)
LP Harvest ‎- SHVL 751 (1969, UK)