Deep Purple - The Book of Taliesyn (1969)

Voordat Deep Purple de hardrockband van de vroege jaren '70 werd hadden ze al 3 LP's uitgebracht met een andere zanger en bassist..
De titel van dit album verwijst naar een van de oudst bewaarde manuscripten in het Welsh die vooral gedichten bevat van de Welshe dichter Taliesin die leefde in de 6de eeuw, het manuscript zelf stamt uit de 14de eeuw.
Ik persoonlijk vind het redelijk onderhoudende platen en bij deze zijn vooral de covers interessant doordat ze er een hele eigen interpretatie aan gaven.

De up-tempo opener wordt onsiert door vooral qua sound een afschuwlijke gitaarsolo.
Het instrumentale "Hard Road' klinkt alsof je naar een AM-radio uitzending zit te luisteren waarop ze een demo uitzenden.
IIs trouwens beter bekend als "Wring That Neck", in the States besloot de platenmaatschappij dat het "Hard Road" moest heten, vandaar.

Het origineel van "Kentucky Woman" is geschreven door Neil Diamond en ik vermoed dat het niet zulke toffe keyboard en gitaarsolos bevat.
Zanger Ron Evans is op z'n best in theatrale dynamische stukken wat zich vooral laat horen in "Exposition / We Can Work It Out".
Het is natuurlijk een fantastisch Beatles nummer maar Deep Purple speelt vooraf een bombastisch stuk "Exposition" wat geraffineerd overgaat in "We Can Work it Out".
Het swingt en deze cover is zo geslaagd omdat ze er hun eigen interpretatie aan geven.

The Shield kent een lang instrumentaal stuk met percussie en klinkt lekker relaxt.
Met z'ijn donkere stem klinkt de zanger als een entertainer op een cruise-schip (of zoiets in die context) alhoewel als song "Anthem" het er ook wel naar maakt.
Het klassieke stuk erin smaakt naar meer en dit soort experimenten zouden ze perfectioneren op hun volgende 2 albums.
Geweldig weer, dat dreigende en bombastische intro (zo'n 4,5 minuut) voordat de eerste herkenbare zanglijnen van het wereldnummer "River Deep, Mountain High" worden ingezet.
Het uitbundige arrangement van ruim 10 minuten maakt voor mij deze cover het hoogtepunt van deze plaat.

Mijn CD-versie uit 1996 bevat trouwens een andere hoes, een glas in lood kerkraam en bevat geen extra info naast de songtitels, nogal een low-budget uitgave.
Bevat ook geen bonustracks, toch maar eens gaan voor die mooie geremasterde versie uit 2000.

Best jammer eigenlijk dat dit album over het algemeen weinig aandacht krijgt op een site zoals dit, het is een band die duidelijk nog aan het zoeken is naar een eigen identiteit maar juist daarom is dit album ontzettend afwisselend en weet het toch een geheel te vormen, wat in mijn ogen erg knap is.

Listen, Learn, Read On doet mij op de 1 of andere manier altijd aan Elvis denken, niet de muziek maar wel de manier hoe Rod Evans de tekst zingt en is van kleins af aan eigenlijk al een favoriet geweest voor mij.

Hard Road (Wring That Neck) geeft eigenlijk al een voorproefje met hoe deze band in de komende jaren nog ging groeien, het past eigenlijk perfect(wat melodie betreft) voor Child In Time.
Kentucky Woman is een fijne cover en zing ik altijd mee, Exposition / We Can Work It Out is nooit een echte favoriet voor mij geweest maar past op de 1 of andere manier wel perfect op dit album en is alles behalve een slechte cover.
The Shield is pure klasse! Wat een heerlijk nummer is en blijft dit toch ook!

Met Anthem krijgen we zelfs een heel stuk klassiek mee, iets wat de heren ook al lieten horen op Shades. River Deep, Mountain High is een mooie en passende afsluiter, een cover op een hele eigen manier.

Heel anders dan de Gillan & Glover periode, maar nog steeds een paarse kleur die mij aanstaat!

4 sterren blijven zonder enige twijfel 4 sterren.

Zo. Dat is schrikken. Heb US LP persing. Maar wat een slecht geluid zeg. Gruwelijk matig. Weinig bas, schel hoog. Muziek vind ik ook vrij matig. Slechte covers. Rare tempowissingen. Blackmore speelt hierop bijzonder matig. Vals soms.Nee. Dat was ruim een jaar later wel ff anders met het fenomenale In Rock album. Pff. Onherkenbaar slecht hoor.

Even voordat dit album werd opgenomen en uitgebracht werd ik geboren. Ik leerde Deep Purple dan ook kennen via Child in Time en later het In Rock album. Machine Head, Burn & Fireball volgden en natuurlijk Live in Japan. Wat een geweldige sound en muziek vond ik het. Veel later hoorde ik Kentucky Woman, wat ik gelijk een fantastisch nummer vond. Maar het klonk anders, de sound was verschillend van hun jaren '70 sound. Ook bleek het een uitstekende cover van notabene Neil Diamond te zijn.

Via dat nummer belandde ik bij deze plaat The Book of Taliesyn. Ik vind de sfeer van dit album werkelijk prachtig. De songs zijn erg fraai en de uitvoering mag er wezen. Nu ben ik toch al gek van een orgeltje tussendoor, dus dan zit je hier wel goed. Ook de vele instrumentale stukken mogen er zo meer dan wezen. Openingsnummer Listen, Learn, Read on (The Book of Taliesyn) is erg fraai, het instrumentale Wring That Neck vind ik fantastisch klinken, wat dus gevolgd wordt door Kentucky Woman en ook de combi van het instrumentale Exposition en We Can Work It Out mag er wezen. Shield is erg sterk en Anthem klinkt prachtig. Fantastische plaat dit en momenteel nogal ondergewaardeerd hier op Musicmeter (met 3,5*).

Aardig album uit de beginjaren van Deep Purple met maar twee echte hoogtepunten: Anthem en vooral Shield. Met name het sfeervolle toetsenwerk maakt dat deze tracks erbovenuit steken. Wring That Neck is nog een goede instrumental. Rod Evans is een degelijke, maar onopvallende zanger en niet iemand die nummers naar een hoger niveau tilt, zoals Ian Gillan later zou doen. De covers zijn niet al te best. Verder zoekt de band hier duidelijk nog naar zijn stijl, het klinkt niet echt als een geheel.

Een uitermate frustrerende plaat. De eigen composities zijn van hoog niveau; de opener is nog een beetje richtingloos met een refrein dat minder interessant is dan de rest van het nummer doet hopen, maar Wring that neck is een lekker springerige rocker, Exposition is in z'n eentje al een volwaardig nummer, The shield is prachtig mysterieus en Anthem (fraai mellotron) ontroerend mooi, en als ze een hele plaat vol nummers van dergelijke kwaliteit hadden gemaakt was dit een klassieker geweest. Maar helaas wordt daarnaast bijna de helft van de speelduur gevuld met covers waar ik maar heel weinig goeds over kan zeggen – Kentucky woman is een zouteloze cover die dan tenminste nog een paar leuke solo's heeft, We can work it out is totaal overbodig (en daar kunnen ook Blackmore's fills en die poppy tamboerijn niets aan verhelpen) en River deep mountain high met dat machteloze hoge koortje is gewoon lelijk (en is ook de slechtst denkbare cover gezien het grote verschil tussen Tina Turners oerbrul en Rod Evans' vlakke rockstem). Shades had ook een contingent covers, maar daar zaten dan nog een paar geslaagde versies bij; de opvolger daarentegen is, zoals gezegd, een frustrerende mix van uitstekende originals en nietszeggende covers die teveel speelminuten opeisen om hier een echt hoge score aan toe te kennen.

De tweede van Deep Purple verscheen in oktober 1968, slechts drie maanden na het debuut Shades of Deep Purple. Althans, in de VS, waar de groep populair was. Die populariteit ontbrak in het VK, waar de plaat pas in juni 1969 verscheen, het jaar dat MuMe aanhoudt.
The Book of Taliesyn is vernoemd naar een gedichtenbundel met 56 werken van Taliesin. Dit werd met ganzenveer opgeschreven in de 14e eeuw en bevat werk dat zo'n 400 jaar ouder is, zoals 'Preiddeu Annwfn' over koning Arthur.
In het tekenwerk van de hoes herken ik de pocketuitgaven van The Lord of the Rings, die juist in die editie tot grote populariteit was gerezen. De mystiek van Middle Earth en die van Wales in de fantasystijl van 1968. Literaire psychedelica in rock vertaald. Al is het juist deze tekenstijl die maakte dat ik geen zin had in deze Purple, liever had deze puber de hoes van In Rock!

De Londense rockwereld van 1968 was nog piepjong. Gitaar en zijn effecten zijn volop in ontwikkeling, waarbij een grote vrijheid in componeren bestaat. Geleidelijk onderscheiden zich diverse genres, maar net als op Purples debuut liggen die grenzen hier nog niet vast. Prog / symfonische rock, hardrock, poprock... Het is er allemaal, waarbij het herkenbaar als Deep Purple klinkt. Die eenheid zit 'm in het herkenbare geluid van zowel gitarist Ritchie Blackmore als toetsenist Jon Lord, die als eerste zijn klavieren door gitaarversterkers haalde en zo een agressiever geluid creëerde.

Met de oren van nu is het vreemd dat er wederom veel wordt gecoverd, in het geval van The Book of Taliesyn driemaal. Dit werkt aardig in Kentucky Woman van Neil Diamond en minder bij zowel We Can Work It Out van The Beatles als River Deep, Mountain High van Ike & Tina Turner. Herkenbare titels, ongetwijfeld bedoeld om een hitgevoelig publiek te verleiden dit album te kopen. Hier verrijkt met Purpleaanse versiersels voor een progressiever publiek.

Veel liever hoor ik het eigen werk, waarbij dankzij Lord nogal eens klassieke invloeden echoën. Opener Listen, Learn, Read On gaat over het genoemde boek en is alleen al om het drumspel van Ian Paice (ten tijde van de US-release 20 jaar) een juweeltje. Met de zang van Rod Evans in een wólk echo, als vele melk in koffie-verkeerd, typisch voor die tijd.
Track 2 heette in de VS Hard Road, in het VK Wring that Neck. Een instrumentaal nummer, hoorbaar vanuit een jam ontstaan waarbij de muzikanten hun kunnen etaleren. Helemaal in de stijl waarin ik tien jaar later Deep Purple leerde kennen.
Derde favoriet is Exposition, opnieuw instrumentaal en bedoeld als ouverture op de cover erna, de laatste overbodig makend.
In Shield klinkt muziek passend bij de stem van Evans: ingetogener en bovendien sterk opgebouwd. Ook Anthem is van dit kaliber, opnieuw geknipt voor Evans met diens croonercapaciteiten.

Waar single Hush van de voorganger in september 1968 #4 haalde in de Billboard Hot 100, reikte Kentucky Woman in december tot #38.

In 2000 verscheen de cd-bonuseditie met als smakelijkste extraatje de dikke tien minuten van studio-outtake Oh No No No. Ook opvallend is de remix van Playground, waarin bas en drums opeens modern en vol klinken. De oorspronkelijke opname moet beduidend magerder hebben geklonken...

Waar je zou verwachten dat een tweede elpee, zo kort na de voorganger verschenen, vooral restmateriaal en afvallertjes bevat, is dat hier niet het geval. Bovendien een tijdsdocument van het rockgenre in ontwikkeling, breder dan alleen Deep Purple. Voor het debuut gaf ik een krappe 7, de 3,5 ster die ik nu geef drukt een 7,5 uit.