Deep Purple - The House of Blue Light (1987)

Dat einde ( outro) van the unwritten law is dat dezelfde " solo" van Lord als op Whitesnake's Take me with you ?

Zeg maar gerust ALLE nummers raak! "House of Blue Light" is een plaat die ik nog steeds meer dan gemiddeld draai. Mijn favoriete tracks: "Call of the Wild" en "Mad Dog".

Eigenlijk is geen ENKEL nummer echt RAAK!

Hun minste album van de periode '80 - '90.

Call of the Wild is zo infantiel, die had wel op Rainbow's Down to Earth gepast. Vreselijke track.

Niet hun beste in ieder geval. Neigt naar typische AOR schreef ik eerder.

"Zeker niet slecht" staat er bij. Voor mij is het een skipnummer. Maar ja, voor mij dus.

Ik ben op zich ook niet vies van typische AOR. Vreselijk vind ik Call of the Wild niet. Noch infantiel. Maar ik zou het niet als favoriet aanduiden.

Ik vind het nog steeds een leuk album eigenlijk. Bad Attitude, Mad Dog, Black Or White.... gewoon prima. Meer Hammond en minder synthesizers was fijn geweest, maar het was 1987. Queen, Foreigner, Van Halen.... velen vonden de Yamaha's en Rolands een verrijking. En nu klinkt dat soms wat oubollig, terwijl het Hammondorgel (en in zekere zin de ouderwetse analoge synthesizers) blijvertjes zijn gebleken. Perfect Strangers is tijdlozer en beter. Maar alles van wat hierna kwam vond ik stukken minder leuk. Eerlijk gezegd ken ik het werk uit de Morse periode nauwelijks, maar voel ook weinig behoefte. Heb ze wel live gezien met Morse, maar hij deed me bijzonder weinig. Had ik al gezegd dat Bad Attitude een wereldnummer is?

Had ik al gezegd dat "House of Blue Light" een wereld album is?

Ja

Is het een wereldalbum, of vind jij het een wereldalbum?

Beide.

Ochot, een 'wereld album' met 3,35* gemiddeld.

Of zoals het in een vergelijkbaar geval ongeveer verwoord werd: 3.35, een krappe voldoende. Dat zegt genoeg lijkt mij. Minder interessant album. Weinig stemmen, lage score. Maar goed, toch nog een krappe voldoende....

Ieder zijn mening zullen we maar denken. Voor een luisterbeurt van "House of Blue Light" mag je mij in ieder geval altijd wakker maken..... Hoe het ook zij, op musicmeter is er geen enkel DP studio album dat onder de 3* scoort. Dus van voldoende tot uitstekend. Dat stemt mij als Deep Purple fan tot grote vreugde!

Ik vind het nog steeds een heerlljk album. wat ik op Perfect Strangers mis komt hier weer in terug en andersom. Perfect klinkt meer als een blackmore album, die de rest van de band wat ondersneeuwt Ook de keuze voor harde drum van Ian Paice gaat wat ten koste van de subtiliteit. Ik vind de synth keuzes van the House juist een breder geluid geven naast de Hammond. Het gitaargeluid van Blackmore is net iets verfijnder dan op Perfect, wat mij wel raakt

Bad attitude, geweldige opener die voor mij zeker niet onderdoet voor Knockting at your backdoor, Verschil is dat dit meer een band collectief is met subtilere drums en drumbreaks, krackting intro, catchy riff, heerlijke solo en krachtig einde

Unwritten law heerlijk drumwerk, catchy, lekkere groove, solo wat kort

Call of the wild Commercieel wel catchy, Jon Lord zorgt voor nog wat afwissling

Mad dog heerlijke rif, bevlogen afwigewisseld door Jon Lord en Blackmore aan het einde

Black and white, zeer strakke groove door Ian Paice, mond harmonica, solo wat kort

Hard loving woman, lekker up tempo rock n roll, ook live op nobody's perfect aan te bevelen

Spanish arrcher, avantuurlijk, oosters, alles perfect aan dit nummer

Strange ways iets te lang uitgesponnen op een wat trager tempo,

Mitzie Duprie het intro komt en ja hoor meteen helemaal goed, blusy geinspireerde zang, de klanten van Jon Lord, een werkelijk prachtige solo, gelukkig gered van de eerste take

Dead or alive als song ietsjes minder dan Gypsy Kiss op Perfect, maar het muzikale gevecht tussen Lord en Blackmore en perfecte samenspel subliem, doet wat aan Rainbow denken live versie ook zeker aan te bevelen.

Ben er bij geweest in Rotterdam en als hoofdact van Monsters of Rock met zelfs een vrolijke (ja echt) Blackmore, 5 meter van het podium

Wat is er eigenlijk mis met dit album?

Het is behoorlijk energiek, iedereen is bij de les, er wordt goed gemusiceerd en er zijn sterke songs geschreven.

De Deep Purple beleving was anders, begin jaren '70 in deze zelfde samenstelling. Maar het was een hele andere tijd. Ze schreven klassiekers, die tot nu toe ook als zodanig nog steeds te boek staan. The House of the Blue light heeft officieel geen klassiekers.

Maar komt dat omdat de albums toen beter waren of omdat het toen inderdaad een andere tijd was. Met een andere jeugd, die 15 jaar later nog steeds goed herinneringen had aan het oude werk van toen. Maar niet alleen vanwege de muziek, die was mooi bijpassend. Maar vooral vanwege de tijd waarin ze leefden. Wat er rondom hen heen gebeurde, wat ze allemaal mochten, wat ze allemaal konden en de onbegrensde mogelijkheden die in het verschiet leken te liggen.

De teleurstellingen van wat er 15 jaar later allemaal uiteindelijk niet is bereikt en de jeugd van 1987, die om hele andere dingen gaf dan idealen en een rockalbum van Deep Purple, leidt bij het verschijnen allemaal niet meer automatisch tot "hosanna" reacties.

Maar dat ligt niet aan het album. Dat had, als bijvoorbeeld opvolger van Machine Head, de hoogste waarderingen gekregen. In 1972. De moderne tijd doet House of the Blue light al automatisch veel beter klinken, terwijl in de muziek en de productie de jaren '80 ver zijn te zoeken.

Ik wilde met Perfect Strangers en dit album een leuke Greatest Hits maken van de jaren '80. Maar het is niet nodig. House of the Blue Light kan zonder zwakke broeders onverdeeld door naar een prima avondje DP.

Prima album. En niet alleen voor in de auto op de snelweg. Goeie productie ook.
Hoewel de frivoliteit en psychedelische uitbarstingen van de begin jaren 70 albums mij beter liggen, vind ik dit album toch erg fijn luistervoer. Het is allemaal wat gestructureerder en meer recht toe, recht aan dan in het verleden ( vergelijk vooral de drum- en baspartijen van toen en nu), maar voor mij zeker niet minder. 4*

Was ten tijde van Perfect Strangers het verrassingseffect van de reünie groot, bij House of Blue Light was die gunfactor weg en moest Deep Purple gewoon knallen. Laat dat nou enorm zijn gelukt.
Later las ik dat er alweer onenigheid was ontstaan tussen Blackmore en Gillan, wat voor de laatste veel plezier wegnam. Jon Lord vond achteraf dat de groep te hard probeerde actueel te klinken, aldus dit interview uit januari 1989. Nou, dan laat ik me graag voor de gek houden: ik hoor namelijk louter plezier en creativiteit.

Zwakke nummers ontbreken, tot mijn überfavorieten behoren opener Bad Attitude met een slot dat van mij veel langer had mogen duren; Call of the Wild met een refrein dat ik niet bij Purple vind passen en tegelijkertijd zo lekker is; Strangeways swingt energiek, Gillan verbaast zich in zijn tekst over de wereld en Blackmore zet heerlijke gitaarlicks neer; en de blues in typische Purplestijl van Mitzi Dupree. Het gitaarwerk, vloeiend en herkenbaar in Dead or Alive zorgt voor een spetterend einde.

Vergelijken met de jaren '70 is zinloos, de wereld was veranderd. Wie Gillan zijn stembanden wil horen teisteren, kan beter naar zijn albums met Gillan (1978-1982) of die ene bij Black Sabbath luisteren. Hier zingt hij weliswaar wat ingetogener, maar manmanman, wat schreven ze sterke liedjes. Onenigheid of niet.
Bovendien een lekkere productie, welke me doet denken aan de drie albums die Rainbow in de jaren '80 maakte met Joe Lynn Turner aan de microfoon. Als een voortzetting van die band, dankzij de productie van bassist Roger Glover. Wat dat betreft had ik niet verbaasd hoeven zijn toen ik eind '89 of begin '90 vernam wie de volgende Purplezanger was geworden...

Kwam House of Blue Light tweedehands op schoon vinyl en de hoes in prima conditie tegen in Minden, Duitsland; zoals ik bij de voorganger vertelde, die daar ook stond.
Ik draai onder andere deze albums ter afwisseling, terwijl ik bezig ben de nieuwe Purple = 1 door herhaald draaien op me in te laten werken.

Waar ik Perfect Strangers met een halfje tot 5 sterren ophoogde, houd ik het hier bij de vier die ik vorig jaar gaf. Mede door het vele uptempo werk nog altijd een dikke 8 als schoolcijfer, maar nét wat minder spannend of verrassend dan de voorganger. Al blijft het slot van Bad Attitude spectaculair dankzij Lords toetsenthema en Paices tegendraadse drumspel.

Na "Deep Purple in Rock" vind ik "House of Blue Light" misschien wel het fijnste Deep Purple album. Aangezien ik mij zo nu en dan als een huilende hond gedraag is "Mad Dog" voor mij het prijsnummer.

Dit is ook nog een hele mooie en degelijke DP plaat die ik al jaren heb, en hem ook nog regelmatig opzet. Vind hem wel wat minder dan de voorganger Perfect Strangers, maar nog steeds een degelijke plaat met een constant niveau van begin tot eind. Eigenlijk ook wel zonder mindere momenten, alleen Perfect Strangers heeft een 4 a 5 nummers die erbovenuit steken, en dat soort nummers ontbreken helaas op deze.

Ook weer eens geluisterd, na een recent DP concert gezien te hebben. Alles leuk hoor, met gitarist Simon McBride, ziet er uit als de vriendelijke groenteboer op de hoek, druk met effectpedalen aan- en uittrappen. Speelt wel echt goed maar er mist iets. Misschien speelt hij wel te goed, net als Steve Morse eigenlijk. En Don Airey is geen Jon Lord.
Deep Purple in de jaren ‘80 had gereviseerde magie. Hier hadden ze nog peper (Blackmore) en zout (Lord). Ook Gillan is prima hier, die double vocals van hem, met dat zilveren stemgeluid, bijvoorbeeld in Hard Loving Woman of Dead Or Alive…. Echt prima Deep Purple plaat.