Deep Purple - The Battle Rages On... (1993)

Opnieuw is Ian Gillan terug, en "The Battle Rages On", inderdaad.. opnieuw een sterke Deep Purple plaat!

Favorieten zijn "The Battle Rages On", "Anya", "Ramshackle Man", "A Twist In the Tale" en "Nasty Piece Of Work"...

Goeie plaat. Laatste cd waarop de heer Blackmore meespeelt. Destijds nog naar het concert in Rotterdam Ahoy geweest, vlak voordat Ritchie Blackmore uit de groep stapte . Van enige "speelvreugde" was toen al geen sprake meer.

De eerste drie nummers plus "Solitaire" kunnen ermee door voor mij, de rest vind ik maar ongeïnspireerd. Ian Gillan klinkt niet best op dit album naar mijn mening.

Nou hier m,n vraag.

Is dit nou Deep Purple of Rainbow...

Er zit materiaal bij dat geschreven is toen Turner nog in de band zat. Maar goed ik hoor dus veel liever één van de echte Rainbow albums dan "The Battle Rages On...".

Ja precies het is net deep purple playing Rainbow.

ik heb dit album sinds 2 weken maar ik vind hem erg stroef. Er zit weinig spontaniteit in. Alleen de opener is van het normale Deep Purple niveau.

Ten tijde dat "The Battle Rages On (1993)" werd opgenomen boterde het onderling niet zo tussen de heren van Deep Purple . Dit is het laatste studio album waarop Ritchie Blackmore zijn medewerking verleende. Alleen daarom al is " The Battle Rages On (1993)" nog een acceptabel studio album van Deep Purple. Wat de heren van Deep Purple daarna allemaal aan studio albums hebben uitgebracht stelt eigenlijk niet zo heel veel meer voor . Met andere woorden: Ritchie Blackmore wordt (door mij) node gemist .

[quote]Hans Brouwer schreef:


Ritchie Blackmore mag dan nog zo goed zijn, hij heeft op andere DP-en Rainbow albums betere songs geschreven en gespeeld. Hier staat gewoon standaard rockmuziek op met weinig diepgang (met uitzondering van de eerste 3 nummers).
Met Steve Morse erbij kwam er weer een nieuwe frisse Deep Purple, zijn stijl van spelen is anders dan Ritchie maar ik vind het ook geweldig.
Toch, hoe graag ik Deep Purple eens in zen originele line up live zou willen hebben gezien, nu met Steve Morse schrijven ze nog altijd prachtige muziek, waardoor dit iets minder album rap vergeten is.

Alles moet van Ritchie komen,hij kan niet creatief blijven.The Battle Rages on(het nummer dan) is nog wel ijzersterk,maar wat volgt pfff.Als er iets leuks achter kwam had ik het geskipt
2,5 sterretjes

Matigjes. De titeltrack, Anya, Ramshackle Man en A Twist In The Tale kunnen er prima mee door. Het overige kan me niet echt pakken.

Berichten verplaatst naar Deep Purple

Heb deze wel, maar vind het een nogal standaard album. Niet slecht, ook niet bijzonder.

Goed album van DP , met zeker zo`n 7 sterke nummers erop.
4 verdiende sterren .

Zeker een goed album van deep purple..
De gehele nieuwe sound slaat in 1x goed aan !
Nummers langer dan het gemiddelde en mooie gitaar solos!
4 sterren

Helemaal mee eens wat betreft Ian Gillan. Waar is de geweldige zanger gebleven die we hoorden op In Rock en Machine Head?

Het is nog steeds te horen dat het een uitmuntende zanger is die zijn stem volledig onder controle heeft, maar het pakt me gewoon echt niet. Het lijkt net op iemand anders..

Vind overigens de gitaarsolo's wel heel erg lekker klinken op dit album, het hele album heeft ook wel wat weg van het ''nieuwe'' Ten Years After er zitten namelijk best wat lekkere bluesrock achtige stukjes in.

Dit is al de 6e! album op rij vanaf Stormbringer dat bij mij niet genoeg heeft voor een voldoende.
Helaas...
2.5*

Is dit nog met Ritchie Blackmore ?

Yep. En de allerlaatste.

Ik ben verbaasd over de titeltrack na 3x luisteren,had niet verwacht dat die zo goed zou zijn.
Maar na de rest ook al 3x te hebben geluisterd,kan ik niks anders concluderen dat het toch te kort komt.

Dat vond Ritchie Blackmore kennelijk ook. Na "The Battle Rages On)" en nog een live cd pakte dit gitaarspelende, vrolijke, altijd gezellige heerschap definitief zijn biezen .

Ik ben er ook pas achter gekomen dat de riff van het nummer ''The Battle Rages On'', afkomstig is van het nummer ''Fire Dance'' van Rainbow.
Alleen speelt Blackmore de riff in Fire Dance sneller, maar je kan duidelijk horen dat Blackmore een van zijn oude Rainbow nummers heeft gebruikt, om ''The Battle Rages On'' tot stand te brengen.

Zeker geen slechte cd, al staan er een aantal mindere nummers op. De laatste stuiptrekkingen van de samenwerking tussen de heren Blackmore en Gillan, het had slechter gekund.

Typisch een album waarvan je het gevoel krijgt dat de koek op begint te raken . Het is een tikkie plichtmatig allemaal . Niet iets waar je van op veert . Nummers die niet echt meer blijven hangen en juist Deep Purple had de kracht om met hun spanning/opbouw in hun sound en songs, je aandacht vast te houden .
Helaas niets van dat alles . Doorsnee en voorspelbaar .
Niet hopeloos , maar zeker 1 van hun minst aansprekende platen .

Blackmore vertrok en Steve Morse bracht weer wat heilig vuur terug in de band .

Goed album. Twee slechte nummers; Nasty Piece Of Work en One Man's Meat. De zang is zeer matig tot slecht. Maar voor de rest vind ik alle nummers goed. Wel vind ik Ritchie's gitaarsolo's niet geweldig. Op het Rainbow album dat hierna volgde (stranger in us all) zijn zijn solo's veel beter, veel pakkender. Maar die nummers vind ik dan weer slechter dan hier.

Met The book of Taliesyn en Concerto for group and orchestra
reken ik dit tot de zwakste albums vna Deep Purple.

Er staan maar 4 lichtpuntjes op.

The battle rages On
Time to Kill
Anya
A twist in the Tale

Laatste album met Blackmore. Ian Gillan terug op zang maar net als de voorganger is dit geen slechte plaat maar ook niet erg sterk, de gulden middenmaat. Solitaire is mijn favoriet denk ik hierop.

Time to kill is het enigste zwakke nummer op dit album. De rest is redelijk (one man's meat) tot goed (anya).

De vierde en laatste na de reunie in '84 met Blackmore op gitaar. Met ieder album nam het chart succes verder af zo lijkt het. Maar is de multi million dollar deal (de reden van de reunie) dan als een nachtkaars uitgegaan? Zoals het album opent lijkt dat niet zo. De opener en tevens titelsong doet vermoeden dat de strijd nog lang niet gestreden is zoals wordt medegedeeld. Eén van de beste post seventees DP-tracks als je het mij vraagt. Een gedegen rocker en het meeslepende Anya geven een goed vervolg waarbij die laatste live meestal beter uit de verf komt.
Bij de voorganger Slaves & Masters was al nadrukkelijk het meer gelaagde gitaarwerk aanwezig en dat wordt op deze battle voortgezet. Natuurlijk gaat dat dan wel van de spontaniteit van een rock-album. Het veelste vrolijke Time to Kill is daardoor aan mij niet erg besteedt en de bluesrocker Ramshackle man is het benoemen amper waard ware het niet om het heerlijke solowerk van de Man in't Zwart. Gelukkig komt er een broeierig uptempo song dat soms wel aardig wat wegheeft van Rainbow's Spotlight Kid. Maar goed, Gillan geeft het al aan, er is een Twist in the Tale, de strijd is gestreden, zelfs de song zelf heeft geen echt einde. Wat plichtmatig wordt het album volgemaakt en zelfs Blackmore tovert niet veel meer uit zijn hoge hoed en laat Lord de soloklusjes opknappen. Een soort van remake van de Tite Squeeze riff (ook van Rainbow) mag het album afsluiten onder de naam One Mans Meat. Gelukkig geeft Blackmore nu wel thuis maar de flauwe fade-out verraadt wel dat de koek al lang en breed is verorberd.
De navolgende tour was geen onverdeeld succes en Blackmore verlaat de band om Rainbow nog éénmalig nieuw leven in te blazen. Deep Purple had vervolgens 20 jaar nodig om de volgende 5 albums te maken en pas in 2013 succesvol in de charts te zijn met Now What?!

De terugkeer van Gillan begint veelbelovend maar alleen Anya kan het titelnummer evenaren. Solitaire valt ook nog een beetje op. De rest is zeker niet slecht maar te middelmatig. Nergens weet Deep Purple hier te verrassen. En de productie van het album had ook beter gekund.

72/100