Deep Purple - Made in Europe (1976)

Het geluid laat te wensen over dus,maar het songmateriaal is wel goed toch lijkt me.Ik ken hem niet overigens,maar kan hem beter ook maar niet kopen zo te zien.Ik heb wel eens ergens gelezen dat dit album vergelijkbaar zou zijn met Rainbows On Stage,maar is dat ook zo?

Ricardo, het songmateriaal is perfect. Ik kan je dan ook maar één ding aanbevelen: koop het studio album "Burn", liefst geremasterd.

Hans, ik ben er van overtuigd dat je een groot Deep Purple fan bent. Over DP ben ik het ook bijna altijd met je eens
Maar dat je Ricardo probeert te overtuigen dat Made in Europe een slechte geluidskwaliteit heeft...
Made in Europe is niet geremastered zoals de overige albums. Er zou vorig jaar een nieuwe remaster uitgekomen zijn die ik nog niet heb weten te traceren. Vooralsnog moet ik het dus doen met mijn CD 1990 versie. En geloof het of niet...die is alleszins luisterbaar.

De geluidskwaliteit is helemaal niet slecht hoor Hans , je moet hem alleen op `n fatsoenlijke geluidsinstallatie draaien en niet op je wekkerradio .

Inderdaad, Made in Europe is lang zo goed niet als Uriah Heep Live 1973 en dat is geen enkele liveregistratie.
Onze grootste Deep Purplefanaat en -expert Hans loopt met betrekking tot dit album een paar jaartjes achter. Want inderdaad, de geluidskwaliteit van de LP uit 1976 was niet zo best. Maar dat hij nog steeds de CD niet heeft gehoord doet toch een tikje afbreuk aan zijn status. Tjonge, de mooiste versie van Mistreated staat toch echt op dit album! Coverdale zingt alsof hij inderdaad op de pijnbank ligt.

De mooiste versie van Mistreated is toch juist de California Jam versie? Alleen jammer dat Hughes de climax wat verpest met zijn hoge gekrijs...

Ik geef de voorkeur aan de versie van Made in Europe. Coverdale legt meer wanhoop in zijn zang. Ook Blackmore's spel is overtuigender; geen staccatonoten aan het begin, zijn solo in het midden vormt één geheel, dus geen abrupte overgang. Tenslotte is inderdaad de samenzang met Hughes beter.

Belangrijke correctie: dat gegil is van Glenn Hughes afkomstig. Hier is het bewijs:

http://www.last.fm/music/Deep+Purple/+videos/+1-pfzv3bf9-OY

Ik blijf dit toch wel een heel sterke live-registratie vinden, ondanks de iets magere geluidskwaliteit.
Absoluut de mooiste versie van "Mistreated" staat hierop. Alle tracks komen heel energiek en overtuigend over. Ik vind Blackmore in topvorm op dit album.

Een minpunt: het album duurt veel te kort. Van mij hadden er nog wat live-uitvoeringen van het album "Burn" op mogen staan.

Van Stormbringer ook wel hoor. Gypsy en Soldier Of Fortune bijv.

MK III - the Final Concerts (1996) Is dat geen aardig alternatief. Duurt in elk geval langer dan deze.

Klopt, daar staan genoemde nummers wel op. Plus nog wat Mark II nummers die minder goed uit de verf komen.

Gypsy vind ik oersaai. Soldier of Fortune legt het zwaar af tegen When a blind man cries.

Ik denk dat je wat albums door elkaar haalt.

Staan Gypsy en Soldier of Fortune dan niet op Stormbringer? Hoe dan ook, ik zit niet op liveversies van die twee te wachten.

Made In Japan en Made In Europe .
De vergelijking houdt hier al meteen op .
Zeer slechte geluidskwaliteit op Made In Europe in tegenstelling tot Japan .
Het songmateriaal is goed te noemen maar zoals iemand hierboven al aangaf koop dan liever het studio album Burn in de geremasterde uitvoering die een stuk beter is dan deze live plaat .
Deze live plaat kan je rustig laten liggen .
Het verschil tussen Japan en Europe is net zo groot als tussen Messi en Babel .
3 sterren omdat de songs wel ok zijn .

Blijkbaar ben ik de enige met een behoorlijke persing. Ik kan alle instrumenten prima onderscheiden, ze zijn keurig in balans, helder geluid, kortom ik heb niets te klagen.
Jon Lord speelt me veel te zoetelijk op Burn en op Stormbringer.
Hier klinken de liedjes zoals ze moeten klinken: geen franje, geen friemelfrutseltjes, gewoon een primitieve schop onder de kont van de luisteraar. Hardrock zoals het hoort.
En Blackmore gaat pas op het podium volledig loos natuurlijk, niet in de studio.

De geluidskwaliteit is niet super maar ik vind het acceptabel.
Verder zijn de uitvoeringen van de nummers heerlijk open en zoals Nieuweboer zegt zonder franjes en andere poppenkast.

Ja hoor, eigenlijk weinig mis mee. Een van de betere Burn uitvoeringen en een vet uitgesponnen You Fool No One. Wel te weinig nummers helaas, had beter meteen een dubbelaar mogen zijn.

Kan je best even kijken naar Deep Purple - MK III - the Final Concerts (1996). Oorspronkelijk zijn er nl drie shows opgenomen - die van Saarbrucken vind je op 'Made in Europe' terug maar is blijkbaar wat bewerkt in de studio, van de overige twee (Graz en Parijs) is een behoorlijke selectie dus terug te vinden op het album in de link, The Final Concerts - daar zijn wel wat schoonheidsfoutjes op te horen maar het geeft alleszins een beter beeld van de band en setlist tijdens die shows.

Ik vind Made in Europe trouwens zelf ook zeker wel te pruimen. Alleszins beter dan Knebworth '85 of het erg matte Nobody's Perfect.

Jon Lord 's orgelspel op "Burn" is briljant !! "Made in Europe (1976)" is zeker niet het beste live album van Deep Purple . Op het album "Live in London" komt Deep Purple, met Coverdale en Hughes, veel beter uit de verf.

Briljant en zoetelijk sluiten elkaar niet uit. Overigens heb ik het niet over zijn orgelspel - daarin is Lord absolute nr.1 voor mij - maar over zijn gebruik van synthesizers. Daar ben ik niet dol op. En dat geldt ook voor Who do you think you are.
Punt is: op het podium speelt Jon Lord briljant en recht voor zijn raap. Mag jij raden waar ik de voorkeur aan geef, al zijn er geen prijzen mee te winnen.
Dat van Live in London heb ik meer gelezen, dus als ik het nog eens tegenkom ...
Alleen staan daar Lady Double Dealer en vooral Stormbringer niet op. De twee andere liedjes, die daar wel op staan, vind ik erg middelmatig. Maar ik sluit niet uit dat ze live wel acceptabel zijn. En gehoord Made in Japan weet ik niet of ik op 30 minuten Space Truckin' zit te wachten. In het algemeen vind ik het nogal pijnlijk als Coverdale/Hughes de Mark II klassiekers rampeneren. Daar hebben we op Made in Europe allemaal geen last van.

Mijn hoogtepunt van dit album is de gitaarsolo in mistreaded.
Het kan ook aan het tijdperk liggen waneer je het album voor het eerst hoort
ik was 15 toen ik heb album nieuw kreeg van mijn ouders.
Vond het toen een geweldig album, zou het toen zeker een 5 hebben gegeven.
Het is nu een 4 geworden, waarom? gewoon omdat je weet dat DP betere live dingen ten gehore heeft gebracht.
En wat ook al eerder werd vermeld geen MK II covers erop
Heb Coverdale een paar keer Smoke on the water horen zingen.
Maar dat hij beter kunnen laten.

Op zich zelf best een degelijk live album. Het gaat nergens echt mis. Ik vind " You fool no one" een erg goede uitvoering, maar de overige nuimmers mogen er ook zijn. Opvallend is het eigenwijze en de soms funky speelwijze van Glenn Hughes. Die gaat soms helemaal zijn eigen gang,

Mooie discussies over de kwaliteit van zowel het album als de persing. De lp was inderdaad niet van beste kwaliteit. Mistreated is ook mijn favoriet in de uitvoering die op Made in Europe staat. Mbt de kwaliteit van de persing...heb sinds kort e.e.a op cd uit Japan in een mooie geremasterde cd box in perfecte kwaliteit. Betreft een zgn SHM master. Very Nice en mooi vol en gedetailleerd. You fool no one zal ik maar zeggen

Oioioioioi, wat is dit een kanon van een plaat! Alleen al de nummers Burn en Mistreated zijn het waard deze plaat in huis te halen.
Plaat, ja! Vinyl! Met een beetje muziekinstallatie is de geluidskwaliteit prima.
Heb heel veel uitvoeringen van deze nummers: Paris, California Jam, London, Graz. Maar deze (van Saarbrucken-met-puntjes) vind ik toch echt de beste.
De passie van Coverdale, de klasse van Blackmore, en die giller Hughes is ook een beest. En dan ook nog een van de beste drummers die hier uit z'n plaat gaat. Tijdloze klasse, geniet ik al 40 jaar van (ouwe lul, ja).

Kan de versie van de (verder prima) studioplaat Burn eigenlijk alleen nog als curiosa beschouwen, sinds ik de live versies ken. Maar altijd leuk om nog eens te horen hoe het ooit begon.

Was deze een beetje uit het oog verloren, maar wat een geweldige plaat. Enige probleem is dat ‘ie te kort duurt. Alleen maar retegoeie nummers. Ik vind het lekker dat Lord inmiddels een vette Leslie gebruikte (dat ontbrak mijns inziens in zijn sound vóór Burn). Hughes en Paice zijn een supercombinatie. Verder.... Coverdale en Blackmore. Wat wil een mens nog meer (behalve een dubbel zo lange speelduur)? Niets.

Kwam deze echt pas uit na Come Taste The Band trouwens? Apart.

Na alle berichten over de matige geluidskwaliteit van sommige lp persingen durfde ik het voor 5 euro dan toch aan. LP was ook nog NM-. En wat schetst mijn verbazing? Ik heb een originele persing uit 1976 met prima geluid. Helder en alle instrumenten zijn goed te onderscheiden. Sterker nog: lekkere productie ook. Daar kan geen geremasterde cd tegenop!

Sterke liveplaat van DP Mk3. Goede productie en GOEDE GELUIDSKWALITEIT.
Enige mankementje is dat er Richie op staat i.p.v. Ritchie... (maar dat zal Ketwiezel aan zijn roze anus roesten).

Mijn maatje werd rond 1981 een grote fan van Whitesnake. Toen ik op zekere dag bij hem op bezoek was, meldde hij vrolijk de liveplaat van Deep Purple met David Coverdale te hebben.

Het ijzersterke On Stage van Rainbow kenden we inmiddels en Made in Europe leek daar warempel op: de verschillen in dynamiek bijvoorbeeld; dan weer heel hard, dan weer ingetogen gitaarspel. Zoals in het intro van opener Burn, waar gitarist Ritchie Blackmore na het lange openingsakkoord plotseling zachtjes speelt. Pas als Coverdale de woorden “rock ‘n’ roll” spreekt, barst hij los met die grootse riff.
In You Fool No One klinkt niet alleen het Israëlische volksliedje Hava Naguila op de toetsen van Jon Lord, ook lijkt Blackmore hier al te spelen met Still I’m Sad, dat we van Rainbow kenden.
Wat ons eveneens opviel: de uitvoering van Mistreated op On Stage is weliswaar groots, maar niemand kan het lied zo bronstig zingen als Coverdale hier doet. Daarover waren we het roerend eens. Maar hij schreef dit dan ook zelf, met Blackmore.

Twee tieners waren dus helemaal blij met dit album, in hun ogen van een stokoude band, in werkelijkheid muziek die nog maar zo’n zeven jaar eerder was opgenomen. Ian Paices drumsolo was wederom fenomenaal, Lord is virtuoos als een malle en de productie van uiteraard Martin Birch was weer briljant. Onze favoriete producer en inmiddels ben ik die mening weer toegedaan.
Over dit laatste verschillen de meningen, zo las ik hierboven, maar in het tijdperk van streaming kan er geen twijfel over bestaan dat de productie dik in orde is. Bovendien vijf nummers op twee plaatkanten, het was precies goed. Alleen jammer dat we niet te horen kregen hoe Coverdale de nummers uit het tijdperk Gillan vertolkte.
Dan zou ik bijna vergeten dat ook bassist Glenn Hughes regelmatig leadvocals deed, maar met zijn stem hadden we minder: lang niet zo krachtig als die van Coverdale, oordeelde mijn maatje. Wat Made in Europe bovendien fijn maakte, was dat sommige nummers wat heftiger waren dan bij Whitesnake het geval was.

Toen ik het album vorige week opzette, na het jáááren niet te hebben gehoord, viel me op dat ik allerlei details nog wist. Indertijd zette ik het op cassette; de conclusie is dat ik die veel moet hebben gedraaid en mij zo het nodige heb ingeprent. Geen wonder, dit is een heerlijke plaat.