Anouk - To Get Her Together (2011)

Hotel New York staat toch behoorlijk op zichzelf: dat was DE topplaat van Anouk. Na de vorige twee albums die ik echt minder vond is dit een lekker popplaatje met een funky laagje. Het album valt mij helemaal niet tegen, ik vind het duidelijk beter dan de vorige plaat en dus zeker niet haar slechtste plaat. Er staan heel wat leuke nummers op en de productie is erg goed. De muziek wordt leuk aangekleed met orgels, funky gitaartjes, stukjes semi-rap, koortjes en lekkere beats. Any Younger bijvoorbeeld klinkt gewoon als Kool & the Gang en/of Chic. Disco-funk baby!

Een beetje irritant zijn de teksten die te vaak gaan over alweer een verbroken relatie en vrij slecht worden uitgesproken / gezongen. Geef mij maar: ''come and dance the night away'', tussen al het relatiegeneuzel door. Of de funky gitaar en het koortje die deels de zeikerige tekst van I'm a Cliche compenseren. De ballads hebben vaak een meer soulful gevoel, waardoor de meesten zelfs te pruimen zijn, uitzondering is Better Off Alone. Mijn favoriete tracks zijn Killer Bee, Save Me, Any Younger en Down & Dirty.

Het lijkt mij wel dat dit album niet meer in de categorie pop/rock hoort, maar zowaar meer pop/funk is. Leuk hoor: ze heeft lef!

Na het leuke For bitter or worse had ik toch wel iets meer van Anouk verwacht. Qua stijl schuift ze steeds meer richting pop met een soul en funk sausje, en die lijn trekt ze bij dit album verder door. Ondanks dat To get her together een “typisch” Anouk album is (een album waarin ze haar eigen-zinnigheid wederom uit), wordt de luisteraar niet getrakteerd op nummers die het niveau van Three days in a row of For bitter or worse (het nummer) evenaren of overtreffen. De teksten lijken veelal gericht te zijn op haar breuk met Dox; ze laat in veel nummers horen dat ze niet met zich laat sollen, dat hij niet weet wat hij laat schieten, en dat zij (de andere vrouw) haar vent met rust moet laten. De persoonlijke liefdesbreuk en de gevolgen daarvan zijn terugkerende thema's in alle teksten.

Ondanks dat je dan misschien juist een heel emotioneel album verwacht, komt het gehele repertoire nogal onderkoeld en bovenal erg afstandelijk over. Dat afstandelijke vind ik zelf een punt van kritiek, want het zorgt ervoor dat ik na veel luisterbeurten nog steeds niet overtuigd ben van hetgeen mevrouw Teeuwe ons voorschoteld. Ook het materiaal laat te wensen over. Eén van de beste nummers What have you done is niets meer dan een aftreksel van For bitter or worse. Eén van de nummers op dit album die je niet echt zou verwachten van iemand als Anouk is Save me, dat een hedendaagse mix vormt van pop en R&B met een ietwat akoestische sfeer, wel moet gezegd worden dat dit één van de slechtste nummers op het album is, tekstueel autobiografisch, maar het weet de luisteraar niet te overtuigen en het brengt ook geen gevoel over. Vooral het feit dat dit nummer te veel voortkabbelt is best storend, iets waar meerdere nummers op dit album last van hebben. Dat maakt het minder leuk.

Ironisch genoeg is I’m a cliche één van de betere stukken, hoewel je dat misschien zult zeggen aan de hand van de titel. Er zit best een fijn groovy vibe in het nummer, de instrumentatie is prima en ook Anouk’s kleurklank komt erg mooi uit de verf. Ook het niveau van Little did I know weet het ietwat magere album nog op te krikken. Het sixties sfeertje, het achtergrondkoortje en het strakke arrangement zorgen voor een prima resultaat. Het mooiste nummer dat we op dit album vinden is Better off alone; het eerste nummer waarbij Anouk zich niet zo ijzig opstelt in vergelijking met eerdere nummers, en tevens het eerste nummer waarop tot op zekere hoogte te horen is wat je bij een persoonlijk album wilt horen: emotie. Vooral uit haar krachtige uithalen blijkt dat ze voelt wat ze zingt.

Al met al toch een album waar meer uitgehaald had kunnen worden. De -tot dusver- twee uitgebrachte singels vallen tegen. Twee nummers op dit album springen er wat mij betreft echt uit:What have you done en Better off alone. En toch… de zang is niet optimaal genoeg, de instrumentatie is niet “vol” genoeg, tekstueel is het niet sterk genoeg. Het lijkt alsof het album niet af is, en dat vind is jammer.

Dankzij de kringloop afgelopen maanden cd's nummer 4, 5, 6 en 7 aangeschaft. Het gapende gat tussen Graduated Fool (mijn afknapplaat destijds) en revelatie Sad Singalong Songs.

Ik was eigenlijk wel uitgekeken op Anouk, maar gaf haar een nieuwe kans met deze aankopen. En sinds afgelopen vrijdag ook dit album in bezit. En eigenlijk snap ik weinig van de lage waardering hier. Dit album heeft zelfs de laagste waardering van alle Anouk-albums. En waarom?

Het is een zeer eigenwijs album, maar dat is de dame in kwestie ook. Maar ook een erg lekker album, waarbij voor mij de track What Have You Done erg opvalt. Een voorproefje van het volgende album Sad Singalong Songs.

Ik hoor geen echte radiohits op dit album, en dat is wat de meeste stemmers misschien missen. Maar dat heeft Anouk ook niet echt meer nodig toch, door iedere keer dezelfde hitsong af te leveren om een album te verkopen?