Anouk - To Get Her Together (2011)

Ik kreeg zo juist een e-mail dat "To Get Her Together (2011)" vandaag op de deurmat ligt. Ik ga er vanavond maar eens goed voor zitten. Glas wijn, sigaar, Anouk 's "To Get Her Together (2011)" via mijn 4 Bose geluidsboxen....... mijn avond kan niet meer stuk. Ik heb natuurlijk al wel enige tracks gehoord, klonken allemaal super, maar vanavond komt het er dus echt op aan. Mijn objectieve oordeel volgt in de loop van deze week.

Mij lijkt het een typisch voorbeeld van synergie, in de zin van elkaar (mijn waardering voor A.en het buurmeisje) onderling versterkende negatieve krachten. Als bonus komt daarbij dat 't meiskes vader Hagenees is en ik dus regelmatig Harryaans Nederlands commentaar hoor, zowel op volume als muziekkeuze ("mot je nau wiir die kankuhceejdeej draaijuh?")

De slechtste plaat die ze tot nu toe heeft uitgebracht.
Haalt het niveau van "Hotel New York" nergens.

Ja ik vind hem ook behoorlijk slecht.
Killer Bee klinkt nog wel aardig maar verder staat er eigenlijk goen fatsoenlijk nummer op.
Veel te veel funk.
Nee een behoorlijke tegenvaller.

Ben ik objectief In het geheel niet . Wat ik vind van "To Get Her Together (2011)" Geweldig! Anouk, laat zich van een funky kant horen. Resultaat: "To Get Her Together (2011)" is een album die zomaar een half jaar onafgebroken in de cd speler zou kunnen zitten. Volgende week ga ik een week op vakantie naar het zonnige eiland Kos om de Grieken een hart onder de riem te steken. Wat neem ik mee? Mijn ouderwetse Philips discman met daarin slechts 1 cd: "To Get Her Together (2011)". Meer heb ik niet nodig om in een uiterst zonnig humeur te geraken . Met volle overtuiging 5*****

Op radio 2 hoorde ik iemand zeggen dat hij Anouk zo'n ongelofelijk lekker ding vindt. Daar ben ik het helemaal eens .

Hans eet, drinkt, slaapt, leest en luistert Anouk. Of hij nou op Kos zit of gewoon thuis, het maakt niet uit: hij zit eigenlijk op de planeet Anouk.

West, daar zit een hele grote kern van waarheid in. Je bent Anouk fan of je bent het niet . Er hangen alleen geen posters thuis aan de wand, dat vindt mijn vrouw niet zo'n goed idee .

Dat had ik al begrepen: hij is een echte Anouk-(s)talker, qua albums dan, de rest zit in de danger zone (als posters al no go zijn)

Hotel New York staat toch behoorlijk op zichzelf: dat was DE topplaat van Anouk. Na de vorige twee albums die ik echt minder vond is dit een lekker popplaatje met een funky laagje. Het album valt mij helemaal niet tegen, ik vind het duidelijk beter dan de vorige plaat en dus zeker niet haar slechtste plaat. Er staan heel wat leuke nummers op en de productie is erg goed. De muziek wordt leuk aangekleed met orgels, funky gitaartjes, stukjes semi-rap, koortjes en lekkere beats. Any Younger bijvoorbeeld klinkt gewoon als Kool & the Gang en/of Chic. Disco-funk baby!

Een beetje irritant zijn de teksten die te vaak gaan over alweer een verbroken relatie en vrij slecht worden uitgesproken / gezongen. Geef mij maar: ''come and dance the night away'', tussen al het relatiegeneuzel door. Of de funky gitaar en het koortje die deels de zeikerige tekst van I'm a Cliche compenseren. De ballads hebben vaak een meer soulful gevoel, waardoor de meesten zelfs te pruimen zijn, uitzondering is Better Off Alone. Mijn favoriete tracks zijn Killer Bee, Save Me, Any Younger en Down & Dirty.

Het lijkt mij wel dat dit album niet meer in de categorie pop/rock hoort, maar zowaar meer pop/funk is. Leuk hoor: ze heeft lef!

Ik heb het voordeel dat ik de CD's van Anouk nooit hoef te kopen, daar mijn beneden-buurvrouw vrijwel continu haar muziek draait, vaste prik, tien over zes uit haar werk gaat Anouk in de playlist op de PC (hoe weet ik dat, de MSN-messenger 'bliepjes' op hoog volume verraden haar). Deze blootstelling is voor mij genoeg om een grafhekel aan Anouk te hebben gekregen, zelfs haar vroege werk trek ik inmiddels bijzonder slecht.

Buiten het feit dat de muziek me niet aanspreekt, vind ik haar een ongelooflijk arrogant kapsoneswijf, die pretendeert rock 'n' roll te zijn (a la Barry Hay), maar ondertussen wel haar porem (en status) leent aan ING om (tegen betaling uiteraard) de mensen/fans allerlei producten aan te smeren.

Nee, die ophemeling van Anouk heb ik nooit gesnapt, vind haar echt de koningin van de armoede (Marco Borsato is de koning), elke release gegarandeerd een gouden of platina plaat, maar echt internationaal doorbreken is er niet bij. We hebben niets beters, of we willen het niet horen. Jammer.

@Harm1985 - ik leef met je mee; jouw bericht kwam uit het hart; lees mijn eerdere posts ook maar eens; ik heb zo'n puberend buurmeisje die in de Romario-fase zit (op alles nee zeggen).

In de Romario-fase

Ik vind haar debuut, Together Alone, nog altijd best sterk hoor. Een paar bluesachtige nummers ook, prima gezongen.

Voor de rest heb ik helemaal niks van haar trouwens. Heb haar wel eens live gezien, op Werchter, ze is wel eh.. lekker om te zien een keertje. Best rock 'n roll.

Ach, het kan erger, toen ze een nieuw vriendje had draaide ze soms wel tien keer achter elkaar 'All My Life' van K-Ci en Jojo, en dat weken aan een stuk!

Als jouw buurvrouw the Greatest Hits van Queen (jouw laatste stem) continu zou draaien, zou je ook de schurft krijgen van Queen. Kortom, ik vind het een beetje flauw richting Anouk. Kan zij wat aan de Anouk-verslaving van jouw beneden-buurvrouw doen? Ik zou trouwens haar muziek ''compenseren'' met wat hardrock of metal, zo rond 18.10 uur. Een suggestie: Slayer, werkt altijd.

Anouk kan best wel wat. Ik heb haar jaren geleden het dak van Ahoy af zien spelen, met haar oude band. Dat was echt een klasse-concert met echt keiharde rock. Ik hou het er liever bij dat de richting die ze koos met de laatste 2 albums minder was. Dit soulful funky album is dan echt weer wat beter, maar anders en nog niet van het niveau van toen ze rockte.

Als mijn buurvrouw altijd Anouk draait en dan opeens weken lang Queen gaat draaien zou ik ze ontzettend dankbaar zijn hoor

Ik heb ook al jaren de schurft aan die mietjesrock van Queen - mijn vorige vriendin was helemaal in de ban van Queen, Joe Cocker, Tina Turner en Dire Straits. Muzikaal was die relatie geen goede match.

En het continu draaien van één album moet eigenlijk bij wet verboden worden. 'k snap ook niet het nut van een Repeat-toets op een cd-speler. Feit is dat alle hifi/audiofiele cd-spelers zo'n ding niet hebben.

Als ik 'em kan vinden zal ik Anouk een volledige beurt geven op mijn set - let wel de cd van Anouk; ik wil hier met niemand ruzie krijgen. West's support voor dit album doet mij alleen nog meer twijfelen over de authenciteit van zijn vroegere dagen als soulio (lees: koper bij Kareltje).

Jammer. Wie weet had dat pas echt mooie tafereeltjes voor een volgende plaat opgeleverd.

Twee gedachten:

* Asterix en Obelix in Helvetia: de kaasfondue en het van de vork gevallen stukje brood
* een zekere Monty Python scene: "oooh a spanking..."

Ik zeg niet dat ik ongetwijfeld voor goede teksten en een betere melodielijn had kunnen zorgen, bescheiden als ik ben

Maar Mjuman, wat is dat nu? Gij twijfelt aan mijn authenciteit als soulio (mooi woord trouwens)?
Ieder weekend was het Studio Cartouche, elke donderdagavond de Soulshow, elke zaterdagnacht: de Ben Liebrand Mix (al dan niet opgenomen), Radio Midstad kon aanstaan (de 'geheime' studio daarvan zat overigens tegenover Cartouche boven een Grieks (?) restaurant op de 1e verdieping: is later opgerold door de politie). Ik kocht niet alleen 12 inches bij Kareltje (daar met name de New York / USA import), maar ook in de kelder van Staffhorst in de Drieharingensteeg. Moet ik nog even doorgaan? Het is je in ieder geval gelukt: ik voelde me uitgedaagd.

Oh ja, mijn favoriete 12 inch gekocht bij Kareltje: Nayobe met Please Don't Go. Is overigens later (1995 Fever Records / 2003 Unidisc: op Amazon UK) zelfs uitgegeven op cd (limited) en staat ook op een heerlijk obscuur verzamelalbum van Fever Records (CD-R) met 10x 12 inches uit het New York van begin jaren '80. Die staan hier in de kast: ik ga 'm nu hard aanzetten!

Voor alle duidelijkheid: ik support dit album niet. Ik vind het een aardig album en vooral geinig dat Anouk gebruik maakt van ouderwetse funkelementen. Het was niet echt moeilijk, maar dit is hoe dan ook beter dan die slappe pop van de afgelopen 2 albums van haar. Dit album is bijvoorbeeld best leuk om aan te zetten bij de lunch als de zon schijnt.
Alleen maar verantwoorde sh*t draaien is ook zo wat...

@West - Okidokistan

Ik stuur je een pm!

Zeker niet zo slecht als hier geschetst wordt (hee, maar dat mag ook natuurlijk!). Op een goede installatie (die ik heb) vind ik de productie erg fijn! Wat ook meteen het gevaar is. Ik zit meer naar de productie te luisteren dan naar de liedjes. En dat zegt ook wel weer wat. Dus helemaal geen nare plaat (en die heeft Anouk OOK in haar discografietje), maar ook geen openbaring.

Of stoor ik in jullie discussie ?

'Voor geen nare plaat (...), maar ook geen openbaring' vind ik 2.5* vrij magertjes. Het is naar rapportcijfers omgerekend een 5, wat normaalgesproken een onvoldoende betekent...

Oh jee.....dan kom je op 'wat is een ster per stuk"? .
Drie sterren zou impliceren dat ik deze cd nog best een keer zou op kunnen zetten. Dat kan ook wel eigenlijk. Maar ik verwacht het niet heel erg. Maar ik wil je wel tegemoet komen. 2 sterren voor de liedjes (onder de maat dus) en 1 ster voor de productie, maakt 3.
You win

Nou dan vind ik dat je je wel heel gemakkelijk laat paaien - heeft Kronos85 somns het stokje overgenomen van HB?

Na een paar luisterbeurten valt dit zeker niet tegen, 10 Keer beter dan het verschrikkelijke "For Bitter Or Worse"

Ik ken het album nog niet goed genoeg, maar denk wel dat ik deze toch beter vind dan For Bitter or Worse.

Het openingsnummer vind ik overigens verschrikkelijk! Dat nummer toont wel precies dàt wat ik nu zo jammer vind aan de Anouk van tegenwoordig. Dat stoere gedrag, en haar manier van zingen, rappen of hoe ik het ook moet noemen, ik vind het niks!!

Jammer dat ze niet meer een album maakt zoals Graduated Fool, dat was de Anouk zoals ik haar graag hoor! Dat album zingt ze op Update nog eens geweldig (acoustisch) over en daar hoor je ook de Anouk zoals ik haar graag hoor, als een geweldige zangeres.

Het concert waar West het over heeft is waarschijnlijk hetzelfde als op Anouk is Alive? Als dat zo is kan ik er goed inkomen wat hij zegt, dat is 'mijn' Anouk! Met die dvd ben ik echt fan geworden van Anouk, alles wat daarna kwam heeft niet meer dat niveau gehaald!

Het openingsnummer slaat daadwerkelijk nergens op, daarna begint het echte werk. Niet zo goed als haar vorige album, maar toch de moeite waard. Killer Bee is mn track.

Heb niet zoveel met Anouk, maar snap ook niet waarom mensen die dit helemaal niks vinden er zo vaak en bij verschillende albums terugkomen. En dan moet niet alleen de muziek er aan geloven, maar ook meteen maar de albumhoezen en albumtitels afzeiken.

Zag haar laatst trouwens op TV en kreeg wel een beetje de kriebels van haar taalgebruik. Sowieso krijg ik vaak kippevel bij mensen die continu "je weet toch" en "je weet zelf" zeggen. Ik krijg dan ook vaak de neiging om steeds te zeggen "nee, ik weet het niet, leg eens uit", en doe dat dan ook weleens. Dit terzijde, want het gaat natuurlijk om de muziek.

En die muziek is heel slecht. Slechte productie, en waar ik me normaal gesproken niet zo aan haar Engels stoor, lijkt het wel slechter te worden. Bijna alle nummers gaan, gedeeltelijk of in zijn geheel, over haar stukgelopen relatie met die gozer die het nodig vond om daar een boek over te schrijven als ik het goed heb. En die ik al een paar keer op televisie heb zien verkondigen hoe erg hij het allemaal wel niet vond, maar toch z'n lul niet in zn broek kon houden terwijl die net een kind op de wereld heeft gezet. Geeft sommige teksten voor mij toch een beetje een nare bijsmaak.

Ik ben aan dit album begonnen omdat ik de voorganger wel een lekker album vond, maar dit kan mij niet bekoren.

Na het leuke For bitter or worse had ik toch wel iets meer van Anouk verwacht. Qua stijl schuift ze steeds meer richting pop met een soul en funk sausje, en die lijn trekt ze bij dit album verder door. Ondanks dat To get her together een “typisch” Anouk album is (een album waarin ze haar eigen-zinnigheid wederom uit), wordt de luisteraar niet getrakteerd op nummers die het niveau van Three days in a row of For bitter or worse (het nummer) evenaren of overtreffen. De teksten lijken veelal gericht te zijn op haar breuk met Dox; ze laat in veel nummers horen dat ze niet met zich laat sollen, dat hij niet weet wat hij laat schieten, en dat zij (de andere vrouw) haar vent met rust moet laten. De persoonlijke liefdesbreuk en de gevolgen daarvan zijn terugkerende thema's in alle teksten.

Ondanks dat je dan misschien juist een heel emotioneel album verwacht, komt het gehele repertoire nogal onderkoeld en bovenal erg afstandelijk over. Dat afstandelijke vind ik zelf een punt van kritiek, want het zorgt ervoor dat ik na veel luisterbeurten nog steeds niet overtuigd ben van hetgeen mevrouw Teeuwe ons voorschoteld. Ook het materiaal laat te wensen over. Eén van de beste nummers What have you done is niets meer dan een aftreksel van For bitter or worse. Eén van de nummers op dit album die je niet echt zou verwachten van iemand als Anouk is Save me, dat een hedendaagse mix vormt van pop en R&B met een ietwat akoestische sfeer, wel moet gezegd worden dat dit één van de slechtste nummers op het album is, tekstueel autobiografisch, maar het weet de luisteraar niet te overtuigen en het brengt ook geen gevoel over. Vooral het feit dat dit nummer te veel voortkabbelt is best storend, iets waar meerdere nummers op dit album last van hebben. Dat maakt het minder leuk.

Ironisch genoeg is I’m a cliche één van de betere stukken, hoewel je dat misschien zult zeggen aan de hand van de titel. Er zit best een fijn groovy vibe in het nummer, de instrumentatie is prima en ook Anouk’s kleurklank komt erg mooi uit de verf. Ook het niveau van Little did I know weet het ietwat magere album nog op te krikken. Het sixties sfeertje, het achtergrondkoortje en het strakke arrangement zorgen voor een prima resultaat. Het mooiste nummer dat we op dit album vinden is Better off alone; het eerste nummer waarbij Anouk zich niet zo ijzig opstelt in vergelijking met eerdere nummers, en tevens het eerste nummer waarop tot op zekere hoogte te horen is wat je bij een persoonlijk album wilt horen: emotie. Vooral uit haar krachtige uithalen blijkt dat ze voelt wat ze zingt.

Al met al toch een album waar meer uitgehaald had kunnen worden. De -tot dusver- twee uitgebrachte singels vallen tegen. Twee nummers op dit album springen er wat mij betreft echt uit:What have you done en Better off alone. En toch… de zang is niet optimaal genoeg, de instrumentatie is niet “vol” genoeg, tekstueel is het niet sterk genoeg. Het lijkt alsof het album niet af is, en dat vind is jammer.