David Sylvian - Died in the Wool (2011)

Net even wat beluisterd via Itunes en dit lijkt voort te borduren op Manafon wat ik wel jammer vind omdat het Nine Horses uitstapje mij meer kon bekoren.

Is dit weer net zo vaag en abstract als Blemish en Manafon? Ik mag het niet hopen. Dat soort platen zijn mij te klinisch, ik hoor toch graag bloed door de aderen stromen.
Ik vraag mezelf uberhaupt af wat voor soort CD dit is. Ik zie dezelfde titels als op Manafon.

Ja, volgens mij is het variatie op, herinterpretatie van, een ander inzicht ten aanzien van, en dat leidt, wat mij betreft, niet bepaald tot een hoera stemming

Variaties op nummers van Manafon. De CD vandaag beluistert, en ik moet zeggen dat ik geen variatie kan ontdekken. Hooguit heeft de avant garde begeleiding van Manafon plaats gemaakt voor experimenteel gepingel van wat strijkers. Het zijn bovendien geen sterke nummers, het is één brei van interessant doenerij, maar weinig nummers zijn onderscheidend, alles lijkt op elkaar en wordt in het ergste geval gewoon vervelend. De derde vermoeiende CD op een rij van Sylvian. Mijn geduld begint een beetje op te raken.

Aaahhh, gisteren wat geluisterd op de Luisterpaal. Hier word ik dus wel erg treurig van. Ik dacht dat ik van depressieve muziek hield, maar dit trek ik dus niet. Het maakt me ook nog eens vreselijk zenuwachtig. En hij maakte vroeger zulke mooie muziek.

Wat David Sylvian tegenwoordig gewoon niet maakt is popmuziek en dat is wat de meesten van hem verwachten. Ook met dit album sluit hij weer meer aan bij de hedendaagse moderne muziek. Ik vind het wel spannend en zeker niet slecht. Wil je dit slecht noemen dan zou je je tenminste eerst eens moeten verdiepen in wat hedendaagse moderne muziek in houd.

Tja, voor sommige muziek moet je even gaan zitten en luisteren. Zoals bijvoorbeeld de muziek van David Sylvian. Verwacht geen Japan-revisited. Die tijd heeft hij (al heel lang!) achter zich gelaten. Gelukkig stelt David Sylvian opnieuw niet teleur.
Was Manafon op zich al een juweeltje. Deze Manafon Variations mag je gerust een meesterwerk noemen.
Ongeveer de helft van de cd beslaat orchestrale bewerkingen van Manafon-nummers. De andere helft bestaat uit nieuwe nummers. En wat mij betreft zijn dat ook nog eens de hoogtepunten. Maar dat heeft mogelijk te maken met het feit dat de andere nummers toch ook redelijk bekend zijn.
Als je openstaat voor vernieuwende muziek en de immer hemelse stem van David Sylvian, dan is dit misschien wel hét album van 2011!

Ik ben behoorlijk openminded als het gaat om moderne muziek en ik verwacht niet van Sylvian dat hij popmuziek maakt. Dit slecht noemen doe ik voorlopig ook niet. De muziek raakt me alleen totaal niet, ik word er alleen zenuwachtig en somber van. En dat terwijl het oude werk van Sylvian me wel erg raakt.

David Sylvian heeft vaak muziek gemaakt die niets met popmuziek te maken heeft. David Sylvian afdoen als een popartiest, daar doe je hem te kort mee. Hij is zelf niet geïnteresseerd in popmuziek maar is constant opzoek naar andere andere muzikale vormen. Waardoor hij zich laat beïnvloeden. New age, avant Garde, klassieke, poëtische of jazzy invloeden komen in zijn muziek sterk naar voren en nemen vaak de overhand. Neemt niet weg dat zijn laatste drie platen saai en weinig spannend zijn. Ondanks dat hij één van de mooiste stemmen heeft die ik ken is deze plaat afschuwelijk slaapverwekkend.

Ik vind het niet zozeer slaapverwekkend maar meer dolend in de zin dat ie de weg naar de luisteraar, of muziekliefhebber zo u wilt, wat kwijt geraakt is.
Ook ik kan me wel in de categorie luisteraars scharen die een experiment niet uit de weg gaat. Integendeel; mij wordt door de huisgenoten regelmatig gevraagd of de stereo stuk is: hij maakt zo'n raar geluid.
Vernieuwen graag en veel, en experimenteren zeker, maar als het na drie albums nog steeds zo is dan is het geen experiment meer dan is het gewoon de nieuwe Sylvian (vrees ik)

Wat zou dat inderdaad zijn, hedendaagse moderne muziek en hoe noemen we het over 20 jaar dan? Wat een belachelijke naam wordt hier aan gehangen.

Alsof alleen dit soort gepriegel van Sylvian kan behoren tot de groep van Hedendaagse Moderne Muziek.
Het schept verwachtingen, mensen die zenuwachtig worden omdat ze graag voor modern doorgaan en in barre armoede dit album maar kopen. En vervolgens bedrogen uitkomen.

David Sylvian is al 32 jaar "modern" en heeft nog nooit "popmuziek" gemaakt, zoals en passant wordt medegedeeld. Er juist nu een modern etiket aan willen ophangen is een gotspe. De vraag is gewoon: is hier sprake van een goed album ja of nee? En hij mag best eens een minder album uitbrengen, in vergelijking met Gone to earth of Dead bees on a cake.

Maar je verschuilen achter het uithangbord Hedendaagse Moderne Muziek kan ook David Sylvian niet.

Sinds enkele dagen ook dit album in huis, omdat ik als rasechte David Sylvian fan toch compleet wil zijn. Toen ik hoorde dat het een soort Manafon-remix album zou zijn had ik even de hoop dat er misschien wat meer Sylvian 'oude stijl' invloeden in zouden zitten. Maar helaas.

Ik heb enorm goede herinneringen aan albums als Dead bees on a Cake en Secrets of the Beehive. Die staan bij mij hoog in mijn lijstje favoriete albums. Ook dingen als Rain Tree Crow verdwijnen regelmatig in de cd-speler. Helaas lijken die tijden voorbij.

Dit album was weer even wennen. Ik ben er nog niet uit of ik het nu briljant vind of niet... Wat bijdraagt aan het ontdekken en ontginnen van deze muziek is het bezit van een goede stereo-installatie. Er zit heel veel in deze productie en dat komt absoluut niet tot zijn recht op een goedkoop radiootje of bijvoorbeeld in de auto. Voor de geluidsliefhebber (iets anders dan muziekliefhebber maar er wel sterk aan verwant) is deze cd echt een goudmijntje.

Nu nog een cijfer... ik denk een 4.0.

Wat een geweldig album. Ik ben ongetwijfeld een aanstellerige autistische hyperelitaire sukkel, maar ik kan die cd 5 keer achter elkaar luisteren en steeds nieuwe dingen horen.

Eindelijk weer eens cd die de moeite waard is om te luisteren. Is dit hedendaags, modern, jazz, ambient, of wat dan ook? Geen idee, misschien van alles een beetje of helemaal niets van dit alles.

Ik vind Rain Tree Crow, Brilliant Trees of Secrets of the Beehive ook fantastische albums die ik (heel) vaak draai. Ik begrijp dat als je Brilliant Trees fantastisch vind je deze cd misschien niet kan waarderen, maar als je wel eens eens (klassieke) concertzaal van binnen ziet zou dit wellicht wat meer aansluiten bij wat je gewend bent.

Hoeveel albums bestaan er waar een bas fluit wordt gebruikt als 1 van de instrumenten?

De tweede cd, de soundtrack van een kunstwerk, voegt niet zoveel toe. Het kinkt inderdaad als de begeleiding van iets en dat iets mis je.

Deze cd moet je gewoon over je heen laten komen als een warme deken.Hiermee kan ik mijzelf goed ontspannnen.Het is wel waar dat als je de bekendere albums neemt van Sylvian je hier erg aan moet wennen.
Ik zou zeggen proberen kan geen kwaad
voorlopig 3,5 ster!

Ik vind het zo grappig dat er nog steeds mensen zijn die hopen, nee verwachten dat David Sylvian ooit nog terug gaat naar zijn periode van Briliant Trees en Secrets of the Beehive.
Helaas voor de mensen die dit verwachten: David Sylvian is in tegenstelling tot jullie (verwachting) niet vastgeroest in een herhalingsoefening.
Je kunt het blijven proberen, maar ik denk niet dat de volgende en de daarop volgende en de daarop volgende etc. albums van Sylvian je kan bekoren als deze (en de vorige twee mijn inziens geweldige albums) je niet bevallen.


En hier moet ik binnenkort zelf maar eens achter aan, want wat ik er over heb gelezen zijn het weer geweldige composities met de geweldige stem van Sylvian.

Feitelijk verwacht jij hetzelfde van David Sylvian, als het commentaar dat je zelf geeft. Namelijk dat Sylvian zal vastroesten in herhalingsoefeningen. Hoewel hij helaas juist voorspelbaar is geworden. Zijn laatste drie solo platen, die 10 jaar beslaan, zijn veel voorspelbaarder en éénvormiger als de platen die hij in de periode 77-99 maakte. Daar zat een hele grote diversiteit in. Zijn laatste drie platen ( Blemish, Manafon en Died in the wood ) zijn toch wel behoorlijk inwisselbaar.

Tsja, alleen dit geeft voor mij al genoeg aan dat je niet aandachtig genoeg naar deze muziek luistert.

Tussen Blemish en Manafon zit een zeer groot verschil in zowel totstandkoming van de muziek, de klankkleur en het type composities.
Manafon is ontstaan uit pure improvisatie, terwijl Blemish gewoon duidelijk gecomoneerde stukken bevat. Blemish is veel ritmischer en melodischer, Manafon is heel kill en minimalistisch.
Ik denk persoonlijk niet dat Sylvian over 10 jaar nog precies dezelfde soort muziek maakt als hij op deze albums heeft gedaan. Ik verwacht dat hij zich nog steeds zal blijven ontwikkelen, iets wat hij al sinds zijn tijden met Japan doet. En ieder album is steeds een stap dichterbij geweest met wat hij nu dus doet (en zo zal het blijven gaan).
Een ontwikkeling die hij wel heeft doorgemaakt, de oude vastgeroeste fans niet.

en ja, ik vind zowel zijn oude als nieuwe werk goed en zie er een duidelijke bijna logische lijn in, die je kunt vergelijken met Talk Talk en Mark Hollis. We kunnen niet allemaal als The Rolling Stones 40 jaar lang hetzelfde riedeltje blijven spelen.

Ik luister sinds zijn debuut binnen Japan alle Sylvian platen aandachtig genoeg, maar van zijn laatste drie platen krijg ik jeuk. Persoonlijk vind ik de muziek van Sylvian die hij de laatste 10 jaar maakt iedere spanning ontberen. Het is teveel naar binnen gekeerd. Nine Horses als positieve uitzondering.
David Sylvian is nooit voorspelbaar en commercieel geweest, met iedere plaat nam zijn carriere een nieuwe wending. Voorspelbaar begint hij juist nu wel te worden, met hier en daar een klein verschil doet hij al jaren hetzelfde.

Tsja, en ik hoor dus duidelijk wel een verdere ontwikkeling (al heb ik deze, wat uiteindelijk een soort remix album is nog niet gehoord), maar misschien zit ik hoe dan ook wat meer in de avant-garde (electronica)...

Is niet zo gek als we zijn activiteiten met nine horses bekijken. De composities van snow borne sorrow passen aardig in de lijn van BT en SotB. Enige hoop op het terugkeren op dit pad is dus zo gek nog niet.

Aangemoedigd door het advies bij de laatste Kate Bush 50 words of Snow, deze Sylvian binnengehaald. In de hoop een vergelijkbare warme winterdeken te ontwaren.
Maar daar slaagt David voor mij niet in.
De kilte van Died inthe Wool, grijpt per luisterbeurt, meer naar de keel.
Ik kruip weer lekker in bed bij Kate.

Hahaha... eerste luisterbeurt heb ik precies hetzelfde en ook door de opmerkingen bij Kate's nieuwe album naar dit album gegrepen. In het weekend deze nog maar eens de kans geven

Na 2 moeizame luisterbeurten (met een week tussenpoze) is dit uiteindelijk niet mijn ding. Er werd al bij Kate Bush naar dit album verwezen, maar waar Kate mij in elk nummer weet vast te houden (hoe lang het nummer ook duurt), raakt mijn geduld bij dit album al snel op. Misschien is het zijn vrij monotome stem of de onsamenhangende begeleiding: dit is niet een gemakkelijke zit. Het is geen luisteralbum, maar zeker ook geen achtergrondmuziek. Wat is het dan??? Geen idee, maar ik ben definitief afgehaakt en zet snel Kate weer op.

Nou is het mooi geweest met dat gefrobel, ik wil weer weelderige melodieen , geen artyfarty!
Sorry, moest er ff uit...

Zeer zeker wel een luister album.

Ik heb hem nu voor de eerste keer op staan en kan niet anders zeggen dan dat het een zeer sterk album is met uitermate mooie en spannende modern klassieke composities en de stem van Sylvian blijft natuurlijk fenomenaal.
Als het album zo is zoals de eerste 4 nummers kan ik niet anders stellen dan dat dit Sylvian zijn sterkste release tot nu toe is (zelfs beter dan Secrets of the Beehive)

Met zijn laatste single slaat David toch weer een interessant pad in
David Sylvian - Do You Know Me Now? - YouTube

"I Should Not Dare" is toch een mooi liedje. Binnenkort dit album maar eens proberen... je moet er wel voor in de stemming zijn, vermoed ik.

Zo midden in de nacht,en nog behoorlijk ziek ook is dit toch wel een fijn en sfeerbepalend album.Ik ben min of meer blijven hangen bij zijn werk met Japan en het eerste gedeelte van zijn solocarrière maar nu ik in de stemming ben kan ik ook zeker van het recentere Died in the Wool genieten.
Het is vooral de aangename en rustgevende stem van David Sylvian die hier voor mij de meerwaarde vormt.
Met de muzikale invulling heb ik soms meer moeite,die is vrij minimaal,iets wat niet altijd even goed uitvalt (zeker bij ruim een uur speeltijd) maar zo nu en dan,zoals bij onder meer I Should Not Dare of Snow White in Appalachia valt alles precies op zijn plaats.
De nummers zijn bewerkingen van het twee jaar eerder (2009) verschenen album Manafon,echter Secrets of the Beehive (1987) is het laatste album wat ik van Sylvian gehoord heb (Nine horses) uitgezonderd,dus die inhaalslag moet ik nog maken.
Deze bevalt intussen alvast goed.

Is langs mij heen gegaan, maar blijkt dus gewoon een top(!) album te zijn van deze maestro. Zijn stem = alleszeggend op dit album!