Mobb Deep - The Infamous (1995)

Dit is samen met Enter the Wu-Tang en Illmatic toch wel het beste hip-hop album. Ik hou echt ongeloofelijk van hardcore hip-hop. Die 'donkere' beats en teksten waarvan je idd denkt dat je er (Queensbridge) zelf niet wil rondlopen. Prodigy is wat beter dan Havoc, maar ze kunnen beide echt goed flowen. 'Shook Ones II' is dan ook mijn favoriete plaat, gevolgd door 'Survival of the fittest'. Zonder overdrijven 5 sterren voor dit legendarische hip-hop duo.

Ruim drie jaar verder sinds bovenstaand bericht, zit nu aan de verkeerde kant van de dertig verdikkeme. Ik luister niet meer liever naar Hell On Earth. Dat blijft een 4,5 album voor mij; dit is een dikke vijf, een van de top 10 hip hop albums allertijden wat mij betreft. Party Over is nog steeds niet mijn favoriet maar voor de rest: hulde. Wat een sfeer, wat een mooie afwisseling die Hell On Earth net mist, die paar Q-Tip producties doen het hem toch wel. Ook de featurings kloppen meer hier vind ik. Als Nas erin komt op Eye For An Eye, heerlijk.

Ik zag laatst een mooi filmpje op youtube, kort interviewtje met RZA in de deuropening van zijn tourbus, het ging over oude albums en classics en ook even over Mobb Deep. Hij vertelde hoe ODB destijds met deze cd, toen hij net uit was, de tourbus in kwam rennen en riep: these kids are the illest out right now. These kids can rhyme son. These kids are the next us. Zoiets, ik weet het niet meer letterlijk. Grappig hoe enthousiast die artiesten dan waren over elkaars werk. Net als dat Ghost op dit album rapt "banging Nas, Mobb Deep and Wu" en op Cuban Linx "me Nas and Rae got the best product on the block". Havoc had RZA ook nog om beats gevraagd maar RZA vond Havoc's eigen beats zo vet dat hij zei, nee die heb jij helemaal niet nodig, doe je eigen ding. Stel je voor dat hier ook nog een of twee Cuban Linx achtige RZA beats op hadden gestaan... Maar goed RZA had ook wel een beetje gelijk natuurlijk.

Vaak waanzinnige beats & samples, een fantastische productie, veel geweldige nummers en heerlijk flowende MC's. Een veel beter hiphop album dan dit the Infamous krijg je niet: wat een plaat!
Vaak zijn de beats donker en zwaar, net als de teksten. Toch wordt het niet eentonig: daarvoor verschillen de nummers te veel en is er toch ook afwisseling met wat luchtiger klinkende nummers, als Drink Away the Pain met Q-Tip & het geweldige Up North Trip. Die song is de afsluiter van de fantastische eerste LP, met daarop ook sterke nummers als the Start of Your Ending, Survival of the Fittest & Temperature Rising.

De tweede LP is nog wat donkerder, luister bijvoorbeeld eens naar de twee zware en erg sterke openingsnummers Trife Life & Q.U.-Hectic. En wat te denken van Right Back With You met een glansrol voor Raekwon & Ghostface Killah? Het niveau blijft erg hoog en vlak voor het einde treffen we ook nog het geweldige Shook Ones Pt.2. Wat is dit the Infamous een geweldige hiphop klassieker!

Voordat ik in België ging wonen, zo'n twee jaar terug, droeg ik een PME Legend-winterjas. Zo'n beetje m'n complete studentenperiode droeg ik die jas, of ik nou het uitgaansleven betrad of naar school ging: ik trok 'm aan. In die tijd dronk ik alleen maar (speciaal)bier en zo af en toe een (te) zoete cocktail, vaak gepaard met kettingroken en gokspelen. De kroeg was mijn leven, vroeg naar de kloten, laat naar huis.

Mijn laatste opleiding begon ik ook vrij serieus. Echter kwam dat omtrent het tweede jaar op een vrij laag pitje te staan, met name omdat het té makkelijk voor mij was. Ik sukkelde in slaap en ging ik opdrachten niet meer afmaken, besloot onderweg naar school toch niet lessen te attenderen. Desondanks waren er amper consequenties en begon ik aan de laatste helft van het jaar.

Daar begon echter de eerste wake-up call. Ik was vrij laks en lui geweest qua aanvragen van mijn stage-periode, dus de streep door een gewenste stage in het Verenigd Koninkrijk kon gezet worden. Ook werd ik gescheiden van een klasgenoot en zeer goede vriend, waardoor ik een jaar niet bij m'n maat in de banken zat. Eerste halfjaar alleen, ook weer vrij ongemotiveerd en veel voor de tap te vinden en zo ging het tweede studiejaar ook weer uit als een nachtkaars.

Het derde en laatste schooljaar mocht ik dan toch beginnen met een nieuwe stage, waar de nieuwe ik ook ontwikkeld zou worden. De interesse in mijn studie was matig, dus zocht ik het in de muziek. Ik liep stage bij een havenhotel in Antwerpen, vijf maanden lang, wonende in een oud klooster. Niet heel veel sociale connecties, niet heel erg, want genoeg tijd om mijn muziek- en filmkennis te trainen. Vooral hip-hop kwam vaak langs: Liquid Swords, Enter The Wu-Tang en vooral The Infamous waren populair. Ik zie mijzelf nog lopen door de stromende regen, vergezeld door de gure klanken van Mobb Deep.

Beetje bij beetje werd ik serieuzer in school, stage werd zeer succesvol afgerond, maar dan waren er nog niet. Bepaalde verslagen - die andere klasgenoten al dik een jaar klaar hadden - stonden open, die wél verplicht waren. Ook het eindproject was nog een flinke kluif. Uiteindelijk werd ik herenigd met m'n goede vriend, die mij er echt letterlijk doorheen gesleept heeft en ervoor zorgde dat ik m'n diploma haalde, voordat het van kwaad naar erger werd.

Nu, twee jaar later, draag ik een (te) dure Hugo Boss-jas en werk ik in een van de mooiste boutiquehotels van Amsterdam. Mijn carrière heb ik in eigen hand en ben ik gemotiveerder dan ooit, ondanks het feit dat mijn werk organisatorisch een complete chaos is. Ik ben hondstrouw, omdat ik veel potentie in de zaak zie en het moment dat ik alles naar eigen hand kan draaien steeds dichterbij komt.

Na dik een jaar trok ik mijn PME Legend-jas weer eens aan, mijn Boss-jas heeft geen capuchon, om via de stromende regen naar de dichtstbijzijnde Appie te lopen. De geur in de winterjas was nog een en al ongein en onheil, maar deed mij ook realiseren hoe groot mijn persoonlijke ontwikkeling eigenlijk is geweest. Bij vlagen ben ik altijd nog vrij onserieus, als het er echter op aan komt staat d'r niets mijn passie en einddoelen in de weg.

Dat is nogal een ontwikkeling, hè? Ik vertel je dit: over The Infamous ben ik nog altijd even lyrisch, na het regentochtje van vanmiddag besefte ik dat maar al te goed. Sommige platen neem je voor altijd mee in je leven, voor deze klassieker geldt dat zeker. Ken 'm al bijna drie jaar en hij heeft nog niets aan kracht ingeboet.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Toen ik nog in mijn hiphopfase zat kon het beluisteren van dit album natuurlijk niet ontbreken, al was het nu wel al enige tijd geleden.
Wat vooral erg spreekt voor dit album is de algehele, wat duistere sfeer die het uitstraalt. Alles lijkt op elkaar aangesloten om dat te bewerkstelligen. Van de producties tot aan de stemmen van de rappers. De beste songs zijn Survival of the Fittest, Eye for Eye en Trife Life.