Earth and Fire - Reality Fills Fantasy (1979)

Ik ben vanavond maar eens op tijd naar bed gegaan omdat ik het album lekker met koptelefoon op wilde beluisteren. Had zoiets van 'even Reality fills fantasy luisteren'. Het blijft een geweldig album, waarbij ik wel moet zeggen dat ik getriggerd werd te luisteren bij de gedachte aan het openingsnummer 'people come and people go' wat mij betreft een meesterwerk. De hele opzet van begin tot eind en dan die pauken erin en die strijkers van links naar rechts door de koptelefoon heerlijk!!!! Kreeg even een paniekaanval toen ik op de CD zag dat het album van 1979 dateert: 34 jaar geleden alweer!!!!! Kan me nog herinneren dat ik de LP kado kreeg die later in het CD tijdperk werd aangevuld met de CD om een nog betere kwaliteit in geluid te krijgen. Ik heb ze nog allebei. Waar is de goede popmuziek van die tijd en de jaren 70/80 toch gebleven...Een recent juweeltje dat me aan de popmuziek van die jaren deed denken was 'Gotye' met 'somebody that I used to know' Ik herinner me nog dat ik in de auto zat en het voor het eerst op 3fm hoorde toen het tot megahit werd gebombardeerd. Dat nummer was zo goed als vele popnummers van voorheen. Ik meen zelfs dat ze het 2x achter elkaar draaiden omdat de presentator het ook zo'n geweldig nummer vond. Dat kippenvelgevoel had ik vroeger ook met heel veel nummers maar tegenwoordig niet vaak meer.

Weekend vind ik een tamelijk afschuwelijke hit. De manier van zingen is precies zoals al die popdivaatjes het doen in mijn ogen. De xylofoon is ook een erg kitscherige toevoeging. De koperblazers die je elders hoort, is voor mij ook een no-go. Punt is wel dat de band z'n zaakjes wel voor elkaar heeft. Dat Earth & Fire pop is gaan spelen is commercieel gezien een heel logische keuze. Ook Weekend zit goed in elkaar en ergens zit dat symfo elementje wel verborgen. Het wordt zo gespeeld dat het grote publiek er ook naar kan luisteren. Ik vind het alleen niet goed meer. People Come, People Go is daarom een wat lang, dromerig popnummer. Doordat ik de 'positieve' dingen er wel uit pik, kan ik ook geen zware onvoldoende geven. Ten opzichte van Song Of The Marching Children zijn ze wel behoorlijk gevallen.


Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity
6. Reality Fills Fantasy

Euhm... het is vreemd, maar waar, maar ik vind de popsongs hier beduidend sterker dan op de voorganger en vind dat er in de vorm van People Come, People Go en Weekend echt twee monsterlijke goeie songs op staan. De eerste song is heel sfeervol doch catchy en heeft een fantastisch refrein, terwijl ik de lichtvoetigheid van Weekend niet uit mijn hoofd kan krijgen. Ook Answer Me is een erg fijne instrumental en ik moet toegeven dat ik me bij de rest van de songs niet eens echt verveeld heb. Op het vorige album stond niets dat ik goed vond, hoogstens redelijk. Dat maakt Reality Fills Fantasy toch beduidend beter uit te zitten. Tegen verwachting in vrij behoorlijk!

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire
5. Reality Fills Fantasy
6. Gate To Infinity

ach dit album is zo slecht nog niet . Je moet het alleen niet vergelijken met wat ze eerder hebben gemaakt.
Stel dit was hun enige album dan was de score gemiddeld hoger geweest. Noblesse oblige zullen we maar zeggen.

Dit album heb ik op vinyl en tot nu toe heb ik niet de behoefte gehad naar een CD-vervanger op zoek te gaan. Bijna 40 jaar oud alweer. Met Weekend scoorde de band een grote hit en stond weer volop in de schijnwerpers. In oktober 1979 kocht ik de plaat. Het aardige hitmelodietje begon me al snel te vervelen en favoriete tracks werden: Fire of Love, de instrumental Answer me en het lange, toch nog redelijk symfonische People Come, People Go, een nummer dat een paar aardige versnellingen kent. In dit nummer komen we ook de albumtitel Reality fills Fantasy tegen. Het heeft nog wel iets van de simpele maatschappijkritische stijl van vroegere albums met quasi diepzinnige teksten als:
Isn't it time,
Norwegian woman
You give to understand
the twilight of the Gods.
Huh? Noorse vrouwspersoon, hoezo?
en:
The eight o'clock news is tellin' me more
about the people who are trying to restore
the balance in nature the human ideal
it's life we should adore
There's so much spillin' and so much killin'
When will it stop
I can't stand it no more
I wanna walk out the door.
Don 't blame it on me
I just wanna be free.
Het blijft een beetje middelbare school tekstschrijverij.

Toch ook wel een album waar productioneel flink aan geschaafd is. Half Kayak blies een partijtje mee. Max Werner, Johan Slager en Edward Reekers deden de backing-vocals, lees ik hier op het binnenblad van de hoes. Ton Scherpenzeel speelt ergens de accordeon. Rick van der Linden leende zijn dure synthesizer.
Voorlopig nog wel een beetje een traumatisch album. Ik heb er een 'jammer' gevoel bij. De Nederlandse muziekindustrie leek flink in paniek in 1979. O wat moest er toch nodig met de tijd meegegaan worden. Zonder funky discodeuntje mocht het niet meer. Where Were You is hiervan een jammerlijk voorbeeld. Drie sterren voor de aardige momenten.