Earth and Fire - Reality Fills Fantasy (1979)

Dit is zeker geen onaardig album maar als je het vergelijkt met voorgaande albums, en dat doen de meesten, toch een minder album van earth & fire.
Grappig om jerney weer eens te zien op het clipje.
Als een idols zo zou dansen, vloog ze er in de eerste ronde al uit.

Weekend is een draak van een nummer maar People come, people go en Fire of love zijn toch behoorlijk goed.

Weekend is leuk, maar de rest valt toch niet bijster goed meer te noemen. Eeuwig zonde hoe deze band ten onder is gegaan aan commercie. De mystiek is volkomen verdwenen op deze plaat. En wat is er in godsnaam met Jerney's stem gebeurd? Ze klinkt ineens schrikbarend dertien in een dozijn.

Earth &Fire in hun nadagen.Het album werd mede door de hit Weekend een groot succes,maar de spanning in de muziek,die de groep jaren ervoor wel had,is hier nog maar mondjesmaat aanwezig.
De opener People come,people go is gelijk het hoogtepunt van het album.Lang en door de variatie,een boeiend nummer.Fire of love is eveneens een song die er mag zijn.Puik gitaarwerk en een fraaie melodielijn.Weekend konden we al,maar is voor E&Fbegrippen natuurlijk een tamelijk slap nummer.De rest van de plaat is weinig relavant.Saaie slappe wegwerppop die voornamelijk zijn bedacht door Mevrouw kaagman en echtgenoot/bassist,Bert Ruiter.Een commercieele knieval,die de kwaliteit er niet beter op gemaakt heeft.
2.5,door de opener en Fire of love.

Niets mooier dan het titelnummer 'People come, people go'. Ik wil iedereen oproepen dit nummer op volle toeren te draaien thuis...

Eigenlijk 5 punten omdat ik het openingsnummer het mooiste vind wat ik ooit van Earth & Fire heb gehoord. Veel mooie nummers gemaakt, maar dit spant voor mij echt de kroon.

De ondergang van eens een grote band. De drie eerste nummers beklijven, de rest is oninteressant.
Weekend was een sterke comeback-single, maar de magie van de eerdere sterke platen was geheel weg.
Nou ja, voor nrs 1-2-3 toch nog ***

People Come, People Go is een sterk soms aan jazz-rock grenzend nummer dat ervoor zorgt dat dit album nog net een voldoende eruit sleept.

3 sterren voor de eerste 2 geweldige tracks. De rest is matig en niemendallerig. Answer Me kan er nog net mee door. Dat vreselijke singletje die Jerney tot kinderidool maakte is ronduit E&F onwaardig.

Wat jammer dat de uitlatingen over dit album over het algemeen negatief van aard zijn. Ik vind het album geweldig en vind dat Earth & Fire pas echt achteruit ging na 1979, met nummers als "Jack is back", "Tell me why" en "Love is an ocean". Reality fills fantasy is mijns inziens volwaardig.

Ieder zijn smaak zou ik zeggen Robby T , maar ikzelf ben van mening dat de groep hier composorisch de plank nogal misslaat .
Enerzijds is het logisch dat de groep zijn stigma van voornamelijk Symfonische Rock groep een beetje kwijt wilde raken .
Anderzijds , afgezien van de indrukwekkende opener en Fire Of Love , is het overige songmateriaal niets meer dan romantische kitsch , volkomen in de stijl van die tijd . Licht dansbaar en erg zoet .
Ik kan mij een album herinneren van de Band Camel uit 1978 (Breathless)
Een brits gezeldschap die een aantal fraaie conceptalbums had gemaakt . Mooie spannende symfonische Rock .
Op die plaat menen ze het zelfde te doen als Earth & Fire hier doet .
Flauwe nummers die ook gewoon van elke spanning ontheven zijn .
Ik vind vernieuwingsdrang bij bands niet erg en juich het juist toe , maar wel met de nodige originaliteit en de juiste songs .
Hier meent Earth & Fire zich aan te moeten sluiten bij een trend .
Iets wat ze met het meeste van hun singles ook niet deden voorheen .
Die waren pakkend en briljant genoeg om het op eigen kracht te redden .

Mag ik Camel geen vergelijking vinden met deze E&F afgang? Waar deze bij uitstek trendongevoelige band zelfs met Breathless als minste worp nog prachtig gearrangeerde en magische symfopop maakt met een paar geweldige uitschieters (Echoes, The Sleeper, Summer Lightning) is het hier bij E&F wel erg dun gezaaid met de highlights. Maar ik snap best waar bikkel heen wil. Aan de andere kant ben ik blij dat een band als Camel met wat voor single dan ook nooit nummer 1 is geworden in welke kidshitlijst dan ook.

Ik vind Breathless een beetje dezelfde insteek hebben als deze plaat . Camel probeert een wat lichtvoetiger poppyer geluid te fabriceren . Dat initatief is helemaal niet slecht bedoeld , maar het steekt wat mager af tegen ander werk , en dan bedoel ik de stijl waar ze echt goed in zijn ( fraai sfeervol uitgerekt spul )
Maar inderdaad , E&F zakt hier met een wereldopener steeds verder in .
Het werd mede door de hit Weekend nog heel aardig verkocht destijds . Artistiek was het echter het begin van het einde .

Ik vind het songmateriaal op Breathless gewoon veel diverser en boeiender dan de zouteloze eenvormige dancefunk op Reality fills Fantasy. Inderdaad was het belachelijke singeltje de reden dat het album nog goed werd verkocht maar het had verder weinig om het lijf naar E&F maatstaven. Ach, we zijn het verder wel eens denk ik zo. Gauw vergeten dit debacle.

Tja wat moet je van dit album vinden?
Weekend was te commercieel, een belachelijke clip erbij, maar de groep scoort er goed mee in heel Europa.
de opener People Come, People Go is wel weer van wereld klasse, en vind het een echte klassieker, en draai dit nummer nog vrij regelmatig op een hoog volume gehalte. En kan er nog steeds kippenvel van krijgen, de rest van de nummers kunnen er ook wel mee door.
Hierna is het voor de band wel over en uit.

Ik vind Weekend wel sterk juist. Klinkt lekker weird, echo's, ska-ritme, onweerstaanbare melodien.
Over hun progmateriaal ben ik minder te spreken, dat geschreeuw en die pretentieuze gitaren... (stenig me niet).

Over de zwaar aangezette conceptalbums van de groep zijn in de loop der jaren de meningen verdeeld . Er zijn critici die het te prentieus en te gezocht vonden . Het was de tijd dat fictie en sprookjesverhalen graag als onderwerp dienden voor Symforock .
Ik ben eerlijk gezegd ook meer onder de indruk van hun uitstekende singles die t/m 1975 het licht zagen .
Tja Weekend . Het is huppelig , exotisch , lichtvoetig , maar heeft tegelijkertijd ook iets lulligs .
Aan de andere kant blijft het wel in je kop hangen , dus het zal ongetwijfeld iets hebben .

Zeker. Een enorm oorwormgehalte. Ach, dit singletje was voor menige brugpieper de kennismaking met E&F en ''het meisje in het strakke blauwglanzende pakje'' was de hit van het jaar. Toch vrees ik dat velen hiermee het oude werk dik over het hoofd hebben gezien en de LP juist vanwege die single als spekpannekoeken over de toonbank zeilde...

Ja , klopt als een bus . Het album verkocht heel goed . Ongelofelijk want met het originele Earth & Fire heeft het weinig meer van doen . De opener People Come , people go is prima , maar zelfs dat kenmerkt al een duidelijkere funky koers . Maar gelukkig heeft die nog genoeg mooie momenten om te blijven boeien .
Maar voor de rest is het gemaakt voor verliefde pubers e.d . Het definitieve einde van een tijdperk voor E&F . Het kwam ook nooit meer goed .

Ik dacht na Gate of Infinity, het kan nooit slechter zijn.

Een vergissing.

Opmerkelijk wat er bij de stemmen op de favoriete nummers hier een verschil zit tussen de beste drie nummers (momenteel 11-14 stemmen) en de overige tracks (momenteel 1-3 stemmen). Het is vast geen verrassing dat ik het openingsnummer als favoriet kies -- echt fenomenaal.

Mooie track inderdaad. Fraaie symfo/fusion achtige structuren, maar daarna zakt het snel in.
Flauwe plaat voor de rest.
Fire Of Love is nog heel goed te doen.

Mee eens. Alleen Weekend, Can't Live Without It en Where Were You zijn flink onder de maat. Ik kocht het album in 1979 en mijn schoolvrienden (16 jaar, aanhangers van The Police) verklaarden me voor gek. Het had toen al iets heel oubolligs zo'n elpee van Earth & Fire. Heb me daar niet aan gestoord en ben later nog veel oubolliger muziek gaan kopen die ik nog steeds draai. Ik wil maar zeggen: E & F hadden het zwaar in die jaren. Ondanks de gewijzigde koers was er totaal geen interesse meer in hun symfo-geluid. Dat hitje Weekend konden ze goed gebruiken, al was het een draak.

De openingstrack is het beste dat op het album staat. . Maar voor de rest ook goed te pruimen, alleen niet meer van het hogere niveau, dat de band op de eerdere albums had,.

Afgelopen week het voorgaande viertal albums gecompleteerd, maar daar blijft het ook bij. Ik had deze heel lang niet meer gehoord, maar op de eerste twee stukken na (de laatste stuiptrekkingen 4*), weet ik weer waarom: de songs zijn vlees nog vis; muzak voor de supermarkt. En het werd daarna nog erger. Pijnlijk, gezien de fantastische voorgangers.
Maar gelukkig hadden we Kayak nog. Hun platen werden ook commerciëler, maar toch nog steeds interessant.

Zo vreselijk als ik deze verwachtte vind ik m niet. De richtingsverandering is duidelijk. Funkpop is het geworden, en een zoete variant ook. Het begint echter vrij sterk. "People Come, People Go" is toch een werkje van formaat, met de proginvloeden van weleer, maar nu in de nieuwe stijl. Ik vind het erg geslaagd, en verreweg superieur aan "Gate to Infinity", om maar even een vergelijking te trekken. "Fire of Love" is ook gewoon een heel degelijke compositie en "Weekend", hoewel je de clip absoluut moet vermijden, heeft prima melodieën en blijft in je hoofd zitten. Wat vervelender is, dat zijn die draken die hierop volgen. "Can't Live Without It Anymore" en "Where Were You" bevatten allebei best aardige instrumentale thema's, vooral eerstgenoemde, maar Jerney Kaagman verpest de boel hier vind ik. Ze klinkt niet alsof ze zich vermaakt, en als de melodieën dan ook nog eens zoetsappig en saai zijn is dat niet fijn. Wel valt me op dat de instrumentale delen allemaal erg goed zijn. "Season of the Falling Leaves" vind ik dan een prima nummertje, en "Answer Me" had van mij niet gehoeven.

De "Reprise" is wel een slim idee, want dat geeft de nasmaak van het geweldige openingsnummer. Ik las laatst overigens dat (ex-)Kayak-vocalisten Max Werner en Edward Reekers hier de achtergrondzang deden, en op de "Reprise" kun je ze goed identificeren.

Aardig album wat niet al te hoge ogen gooit. Vooral kant A is nog wel te pruimen, maar op de B-kant zakt het keihard in. Jammer.....

In tegenstelling tot velen hier vind ik Weekend wel een lekker nummer, en eigenlijk de beste track van het album samen met de opener.

Jammer is dat ik het beeld van die stugge heks bij Idols niet meer weg krijg in mijn gedachten. Terwijl ze ooit best een aantrekkelijke dame was toen ze in dit bandje speelde. Op de achterkant van deze hoes staat ze breedlachend. Dat was bij idols niet te bespeuren.

Mevr. Kaagman zal niet meer zo snel in het openbaar verschijnen. Schijnt parkinson te hebben nu.

Dit album met nog een paar cd's die zielig in een kast stonden geruild bij de platenboer vorige week.

2 echt goede tracks en Weekend ( geen echt sterk nummer, maar leuker dan alles wat er na komt.)

Nee, dit is een plaat die voornamelijk werd bedacht door Jerney en haar ega Bert Ruiter.
Typisch gevalletje van te veel speelruimte.

De fabaleuze openingstrack en Fire Of Love (de 2 echt goede tracks dus) al lang geleden op een zelf gemaakt Earth & Fire cdeetje gebrand.
De rest kan en kon mij echt gestolen worden.

Dat zeg je nu wel, maar volgens discogs zijn de credits goed verdeeld, met slechts twee nummers toegeschreven aan Ruiter/Kaagman.
Earth And Fire - Reality Fills Fantasy (Vinyl, LP, Album) at Discogs
Ook op Andromeda Girl valt het mee.

Nee, ik denk echt dat dit een collectief besluit was.

Das ook eigenaardig. Gisteren plaatste ik dezelfde opmerking en die blijkt nu als sneeuw voor de zon verwijderd te zijn.