Earth and Fire - Reality Fills Fantasy (1979)

Ik heb niks gedaan hoor !!!

Even terugkomend op het duo Kaagman/ Ruiter aangaande dit album.

Het is geen publiek geheim dat dit echtpaar qua koers een steeds grotere rol speelde ten tijde van deze plaat. Één van de gebr. Koerts ( de gitarist) was ook al vrij snel vertrokken na de opnames van dit album.
Volgens de toenmalige berichtgeving om zijn muziekwetenschap studie weer op te pakken, maar was dat alleen de reden ??
Het was sowieso een zware bevalling, het hele Reality Fills Fantasy verhaal, want vaste producer Jaap Eggermont had de plaat in een vroeger stadium afgekeurd. Die zag het helemaal niet zitten.
De tijdsgeest zal ook een rol gespeeld hebben. Iets wat de groep op een gegeven moment al snel in de gaten had. De toegankelijkere koers kreeg een aantal jaren ervoor al een gezicht op de albums.

Nadien heeft vooral Kaagman het moeten ontgelden bij een aantal van de voormalige leden ( waaronder de Koertsen)
Haar zang scheen bijvoorbeeld meerdere malen ter discussie gestaan te hebben.
Wellicht niet zo netjes, maar wel een teken dat er wat onvrede heerstte binnen Earth & Fire.

Weet nog wel dat ze hun contract met Polydor kwijtraakte, en toen moesten leuren hebben met dit album. Vertigo (Phonogram) waar later polydor ook weer onder viel, zag er wel brood in.

Ik wil je graag geloven, maar aangezien ook Chris Koerts, die hierna wegging, zo'n draak heeft geschreven hier zie ik dat niet zo terug. Kun je het hard maken met bijv. een interview met de Koertsen?

Ik weet dat er ten tijde van het verschijnen van De Biografie (1969/1983) in 2006, een publiciteitsrelletje was.
Kaagman werd hevig bekritiseert door de koertsen en voormalig drummer Ton v. de Klei ( in ''79'' niet meer van de partij.)
Kaagman wilde met het boek uiteindelijk niets van doen hebben en verscheen ook niet op de presentatie.

Ik ken de biografie niet helemaal, maar meen te weten dat de rol van Ruiter en Kaagman groter werd en het meest duidelijk gingen voor een commercieelere koers.

Maar ik zal me er eens dieper in storten en kijken of ik met citaten kan komen.

Dat drummer van de Kleij zich aan de kant gezet voelde is wel begrijpelijk. Hij werd in november 1978 vervangen door Ruiter. Jerney Kaagman en Bert Ruiter waren trouwens al vanaf 1974 een stel, nooit getrouwd. De commerciële koers, dat is nog de vraag. Jaap Eggermont zag er juist om commerciële redenen geen brood in voor Polydor. Dat hij in Weekend (een nummer van Gerard Koerts trouwens) geen hit herkende was een flater van jewelste.
De nummers die de tortelduifjes samen maakten waren nogal wisselend van kwaliteit. Fire Of Love kon ik best waarderen, maar Where Were You, tsja, dat was echt niks.

Van der Klei werd vervangen door Ab Tamboer toch. Ruiter speelde op bas.

Correct. Ruiter kwam voor Theo Hurts in 1978.

Natuurlijk, zo zat het inderdaad.

Ik zal het album binnenkort weer eens onder handen nemen. Een beetje aandacht voor het werk van Earth & Fire kan nooit kwaad.

Stilistisch bekeken, wijkt het nog niet eens zo gek af van het verleden, met zo'n opening van 11 minuten. En ik kan mij herinneren dat het b-kantje van Weekend, Answer me, bij mij al snel populairder was dan Weekend.

Weekend was een uiterst succesvol niemendalletje. Vergeleken met het eerdere werk van Earth & Fire wordt er een geheel andere weg ingeslagen (pop met dansbare invloeden) dat ze door de oude fans niet in dank wordt afgenomen. Terecht, denk ik.

Maar is geheel Reality fills Fantasy (wat te denken van deze titel?) gevuld met Weekend achtige nummers of is Weekend juist een uitzondering? De titelsong alvast wel en Answer me is ook een dromerig, instrumentaal nummer met toch wel degelijk symfo invloeden. Jammer dat de hoes van het album gelijk doet denken aan Weekend, het wordt er gewoon door mee vereenzelvigd.

Binnenkort weer eens goed beluisteren en becijferen.

Met het titelnummer en Fire Of Love heb je het beste gelijk wel gehad Hans.
Weekend stoort mij niet (meer uit een soort jeugdsentiment denk ik .) al is het natuurlijk wel wat niemendallerig.

Maar na dat 3 tal gaat de gezapigheid zijn intrede doen. Flauwe zwoele pop met hier en daar een lichte disco touch. Het is vooral erg saai en nu erg gedateerd.

Deze plaat draait uiteindelijk om de titelsong. Dat zit vanouds sterk in elkaar. Maar als geheel is het een uiterst matige aangelegenheid.

Ik ga ook kijken of er nog één aardig album valt te maken van 4 cd's Earth & Fire in de periode 1979 - 1983.

Atlantis gaat niet meer lukken maar op zich moet het te doen zijn

Ik vind de titelsong eigenlijk ook al niet zo sterk.

Eigenlijk kom ik direct op jouw terrein terecht, Michel.
Wat vind je van het drumwerk van Ab Tamboer? Hij moet de originele drummer Ton Van der Kley (aanwezig vanaf het begin tot en met Gate to Infinity) doen vergeten maar levert voor mij buitengewoon slap drumwerk af.

Hij drumt alsof hij in het eerste de beste discobandje zit en met bassist Bert Ruiter (ook nieuw vanaf Reality....) krijg je een ritmesectie waarvan ik mij kan voorstellen dat dit album door Polydor (Jaap Eggermont) werd afgekeurd en Earth & Fire naar een nieuwe platenmaatschappij moest omkijken.

Ja, Reality werd dan nog aardig verkocht met de single Weekend voorop. Maar aan een geheel ander publiek. Ik denk niet dat er veel mensen zullen zijn die met Atlantis net zo verguld zullen zijn als met Reality fills fantasy, dat is gewoon een onmogelijkheid.

De symfonische rock van Earth & Fire tussen 1970 en 1977 is vrijwel geheel verdwenen. Ik hoor nog iets terug bij Where were you en bij mijn min of meer favoriete nummer van dit album, Answer me.

Oprichter en gitarist Chris Koerts verliet snel de band, na dit album. Dat heet volgens mij op z'n jan boerenfluitjes niet anders dan het zinkende schip verlaten.

Interessante vraag Hans.

Ik kan zo ff niet beoordelen of v. der Kley technisch beter is (was) dan Tamboer.

Het is ten eerste een andere plaat. Tamboer krijgt niet heel veel ruimte om al te veel in te vullen.
Daar zijn de songs namelijk niet naar. Wat hij doet klopt ansich. Voor virtuositeit is geen ruimte, omdat het een heel geregisseerd geheel is. Zelfs de titelsong is dat. In die zin is het echt over met de symforock die de groep zo uniek maakte. Dus hoor je ook minder provilerende musici.

Ik heb Tamboer 1x live gezien met Het Goede Doel ( eind jaren 80.)
Hij was degelijk, strak en speelde daar ook puur in dienst van de liedjes.

Van der Kley kon veel meer zijn ei kwijt in de prillere muziek van de band. Dat deed hij uitstekend. Speelse drummer, technisch uitstekend. Ik vermoed dat hij technisch wat meer in huis had dan Tamboer. Maar nogmaals, ik kan dat onvoldoende onderbouwen. Misschien dat Tamboer ook wel de meest ingewikkelde dingen kan spelen....... Ik weet het echt niet.

Maar nogmaals, deze plaat is over het algemeen slap. Ik vind niet dat de ritmesectie dat alleen aangerekend kan worden. Ruiter kon ook wel wat hoor. Kwam uit Focus, en dat is voor een bassist zowiezo een uitdaging.
Maar ik hoor hier in de meeste liedjes een soort romantische discoachtige benadering, met heel weinig ruimte voor invulling.

Maar het ging in de progessieve muziek op een bepaald moment steeds meer een kant op waar bondigheid een grotere rol ging spelen.
Wat kon een Carl Palmer op een gegeven moment nog toevoegen in Asia ? Een fabelachtige drummer, maar de platen gingen steeds straighter klinken, en dan herken je Palmer ook nauwelijks meer terug. Ik bedoel maar.

Ja, dat is ook waar.

De broers Koerts, die hier met het gitaarwerk en de toetsen zouden moeten excelleren, zijn volledig afwezig.
Wie wel hinderlijk aanwezig is, is een saxofonist, op meerdere nummers.
Dan kan voor elke symfo liefhebber de muziek ook wel uit.

Ruiter kwam inderdaad uit Focus en heeft zich daar zeker verdienstelijk gemaakt. Maar hij viel niet zo op, tussen het geweld van Akkerman en Van Leer.

Grappig dat Eggermont voor Polydor het album afkeurde, bij gebrek aan degelijke Earth & Fire muziek en dat hij twee jaar later op het idee van Stars on 45 kwam.....

Ja, Eggermont heeft dat wel slim aangepakt. Die begon de jaren 80 sterk wat dat aangaat.
Heeft 'm geen windeieren gelegd.

Wat deze plaat betreft, het werd een succesje, maar dat kwam voornamelijk omdat Weekend zo goed scoorde.
Ik vind de titelsong tamelijk sterk. Minder zweverig en ook wel wat minder herkenbaar. Maar nog altijd een genietbaar stuk. Goed inelkaar geweven.
Tamboer arrangeerde overigens de strings op de titelsong. Hij zal dan wel conservatorium gedaan hebben lijkt me.

Nee, als je Earth & Fire vanaf de beginperiode kent dan weet je gewoon dat dit album het niet is.
Ondanks de "mega-hit" weekend. Een leuk pop-album, meer mainstream zal ik maar zeggen. Eentje om je geen buil aan te vallen, lekker veilig...maar niet interessant, ondanks dat we toch wel spreken van goeie muzikanten. Geef mij dan maar "to the world of the future", een volgens mij onderschat album van Earth & Fire.

Andere tijden. Andere sound.Exotisch geluid met een veel anoniemere sfeer.
Weinig essentieel.
In veel gevallen een Kaagman album.
Onder het motto van " mannen we moeten met de tijd mee ".

Titelnummer blijf ik heel ok vinden. Fris en apart. Beetje funky progrock. Steekt ver boven de rest uit.

Je bedoelt het openingsnummer neem ik aan (er is geen song met de titel van het album..)
Da's zeker een geweldig nummer. Zo in de auto effe hard draaien.

Ja. Openingsnummer.

Is het al begonnen??

Wat duurt dat lang !!

Ik ben vanavond maar eens op tijd naar bed gegaan omdat ik het album lekker met koptelefoon op wilde beluisteren. Had zoiets van 'even Reality fills fantasy luisteren'. Het blijft een geweldig album, waarbij ik wel moet zeggen dat ik getriggerd werd te luisteren bij de gedachte aan het openingsnummer 'people come and people go' wat mij betreft een meesterwerk. De hele opzet van begin tot eind en dan die pauken erin en die strijkers van links naar rechts door de koptelefoon heerlijk!!!! Kreeg even een paniekaanval toen ik op de CD zag dat het album van 1979 dateert: 34 jaar geleden alweer!!!!! Kan me nog herinneren dat ik de LP kado kreeg die later in het CD tijdperk werd aangevuld met de CD om een nog betere kwaliteit in geluid te krijgen. Ik heb ze nog allebei. Waar is de goede popmuziek van die tijd en de jaren 70/80 toch gebleven...Een recent juweeltje dat me aan de popmuziek van die jaren deed denken was 'Gotye' met 'somebody that I used to know' Ik herinner me nog dat ik in de auto zat en het voor het eerst op 3fm hoorde toen het tot megahit werd gebombardeerd. Dat nummer was zo goed als vele popnummers van voorheen. Ik meen zelfs dat ze het 2x achter elkaar draaiden omdat de presentator het ook zo'n geweldig nummer vond. Dat kippenvelgevoel had ik vroeger ook met heel veel nummers maar tegenwoordig niet vaak meer.

Als er enig minpuntje van dit album is.....dan is het dat het zo snel voorbij is. People Come People Go is weer huzarenstuk waarin de stem van La Kaagman erg goed uitkomt. Album is mooie productie van Gerrit-Jan Leenders! Het klinkt tijdlozer. De fade-in van Fire Of Love is bijzonder mooi. Weekend zou geïnspireerd zijn door Dreadlock Holiday. Herkende dat niet, of het moet het ritme/reggaeachtige zijn. Weekend kan bij mij zo op de repeat. Verveelt niet...Album is gewoon van 1ste tot laatste seconde genieten.

Leuk om ook eens een uitgesproken positieve mening te lezen, zoals ook Flubbie ons vorig jaar meedeelde.
Vergis ik me misschien? De elpee kocht ik in herfst '79 en die kon ik met een gerust hart naast Supertramp's Breakfast, een aanwinst uit hetzelfde jaar, in mijn nog bescheiden platenrekje zetten. Ik was er best blij mee, destijds. De 'jaren des onderscheids' waren voor mij nog niet aangebroken.

Maar laat ik me met de positieve zaken bezighouden:
People Come, People Go: best een lang stuk waar je even voor moet gaan zitten. Op z'n best een mix van symfo, rock, funk en disco-elementen. Niet erg, dat was '79. Komt langzaam op gang, maar dan is daar ineens op 6:45 dat venijnige gitaartje en komt de stroomversnelling op gang. Lekker stukje.
Fire Of Love: ooit mijn persoonlijke hittip op mijn buurtradiozender in die tijd. Heel aardig nummer. Ook weer lekker gitaartje en Jerney klinkt goed.

Season of the Falling Leaves: leuke baslijn in dit nummer. En dan de dromerige keyboardgeluiden in de brug en aan het eind van het nummer (als je begrijpt wat ik bedoel).
Weekend ; zoals edje1969 terecht opmerkt, geënt op het succes van Dreadlock Holiday. Dat reggae-huppeltje was in die dagen erg populair en dus een schot in de roos.. Jamaica deed het goed, ook bij new-wavers, denk ook aan de ska-rage van de jaren hierna.
Instrumental Answer Me wist toch ook wel wat bij me los te maken met de fraai opgebouwde spanningsboog. Instrumentatie klinkt nu wel echt gedateerd.

Al met al kan er wel wat goeds gezegd worden van de schijf, maar dat Earth & Fire zoveel beter kon en bewezen had, in het begin van dat decennium, dat stak. Het was maar 6 jaar na uitkomen van Atlantis en wat een progressie! Naar beneden, wel te verstaan.
Maar luistergenot is een vreemd ding. Je kunt het niet vastpakken en zeker niet door een ander laten bepalen. En soms dringt het zich aan je op als je eigenlijk vindt dat het niet kan.
Lekker genieten dan maar ... tegen beter weten in.

Die laatste zin houden we er in! Dat praat elk krom album weer recht

Mij lukt dat zelden als ik beter weet. Maar dat terzijde. Of het moet beter gejat zijn dan het geschreven is.

Het enige positieve is het blauwe pakje van Jerney........

Prachtig gewoon dat Weekend !

En wat glimt ie mooi!!!

Werd het toch nog een hit !!!

De verandering die zich met "GATE TO INFINITY" al aankondigde, wordt door getrokken op dit zesde E&F album. Het openingsnummer "PEOPLE COME PEOPLE GO" en het instrumentale "ANSWER ME" zijn aardig, een dikke voldoende en de single "FIRE OF LOVE" is leuk en interessanter dan die grote hit, "WEEKEND". Matig album met een paar positieve songs.