Dominik Eulberg - Diorama (2011)

Een nieuwe Eulberg! Daar word ik blij van!

Een goede nieuwe Eulberg! Daar word ik nog blijer van!

Wat is er zo goed aan?

Heerlijk album!
Na een paar nummers van het album geluisterd te hebben, had ik eerst zoiets van leuke nummers maar niet meer dan dat. Een paar dagen en veel luisteruurtjes later is mijn mening totaal veranderd. Dit is een echte topper! Heb het album vandaag besteld en kan niet wachten totdat ik het binnen krijg.

Hier een linkje als je nieuwsgierig bent: 3voor12.vpro.nl/speler/luisterpaal/44705496
En voor de liefhebbers van dit soort muziek. Beluister ook eens de setjes van Max cooper.

Positief verrast. Dit klinkt warmer en consistenter dan de twee andere Eulberg albums die ik ken.

Dit is een fijn album en het maakt meteen duidelijk wat de actualiteit van de Duitse techno/dance is - tov van die vreselijke rampestamp muziek die je hier veelal hoort: het integreren van organische geluiden (belletjes,windgong etc) of industriële in de muziek; daarnaast heeft dit een heel fijne flow.

Beats me waarom in zo'n strandpaviljoen Oog in Al tijdens een festival dan altijd van die tenenkrommende Henk_en_Ingrid_dance moet worden gedraaid als dit - 'scuse me - veel intelligentere soort muziek ook voor handen is?

Mooi melodisch, intelligent gemaakt, aparte sound

Ik ben erg fan van onze Boswachter Eulberg, maar vond dit album bij de eerste keer luisteren niet heel bijzonder. Een paar originele nummers met blije geluidjes sprongen er natuurlijk al wel uit ,zoals Aeronout, maar niet super.

Maar na een paar keer luisteren vind ik hem toch echt heel goed in elkaar zitten. Een mooi geheel met wat meer stevig werk zoals 'Das Neunauge' en met blijmakende IDM zoals 'Täuschungs-Blume'.

Knapste vind ik nog wel dat de nummers en hun titels echt bij elkaar passen. 'Echomaus' en 'Der Tanz der Glühwürmchen' klinken zoals ze heten. Het komt op mij bij 'Täuschungs-Blume' over alsof hij een dag lang naar een bloem (in dit geval een Bijen-ochidee volgens het boekje in de CD) heeft liggen kijken. Daar nog een nachtje over gefilosofeerd heeft en vervolgens het wonderschone nummer gemaakt heeft.

Een album om bij weg te dromen en dat je bijna onbewust vaak weer aan zet.

Idd! Die Cooper heeft ook een geweldige remix van Eulberg's Sansula gemaakt.

Ik ben em nu aant beluisteren en moet zeggen dat het allemaal weer bijzonder lekker int gehoor ligt! Iig melodieuzer als Bionik en Flora und Fauna en daar ben ik blij om. Wat ik tot nu heb gehoord is dat Dominik de melodieuze lijn van Heimische Gefilde doortrekt. Ik heb nog niet het hele album beluisterd dus ik ga nog geen cijfer geven maar van wat ik tot nu toe hoor komt dit zeker uit op een 4 of hoger! Dank u Dominik Eulberg voor weer een fijne plaat!

Dit klinkt goed! Doet me wat denken aan Booka Shade soms en dat is alleen maar positief. Nu word ik hopelijk niet heel raar aangekeken omdat ik niet heel bekend ben in dit genre.

Ik kende deze Eulberg helemaal niet tot zo net in het topic: MusicMeter: Song van het Jaar 2011 competitie. Daar kwam Der Tanz der Gluehwuermchen voorbij. Wat een ongelooflijk lekker nummer is dat. Mijn stylo
Dit album moet ik absoluut snel zien te bemachtigen.

Ik heb dus hetzelfde als Poeha, ook ik ben Der Tanz der Gluehwuermchen bij het Song van het jaar 2011 topic tegen gekomen en dat smaakt naar meer. Ligt de rest van dit album een beetje in het verlengde van dit nummer (of in elk geval de kwaliteit ervan)?

Ja, absoluut. Eerlijk gezegd had ik een beetje spijt van mijn nominatie, omdat ik er later achter kwam dat er nog wel betere tracks op dit album staan.

Nog betere, herman?
Spotify...here I come

Succes. Het album had bij mij wel een paar luisterbeurten nodig, 70 minuten is toch best een zit.

Een tijdje terug kwam er bij de vraag van de dag de vraag voorbij 'wat dit jaar je zomeralbum zou worden'. Ik had toen geen idee, inmiddels wel: deze. Héérlijk, meer kan ik er niet over zeggen. Heb het gevoel dat deze wel eens in mijn eindejaars top 10 terecht zou kunnen komen, al is dat misschien nog wat vroeg om te zeggen na 1 luisterbeurt.

Dit album blijkt inderdaad geweldig. Het geheel doet voor mij eigenlijk 'organisch' aan. Als een regenwoud, waar het net geregend heeft en alles fris en groen is. Deze plaat klinkt zelf namelijk heel fris, heel helder. Het lijkt net een muzikaal portret van het oerwoud, er gebeurt van alles, een rivier kabbelt voort, mieren lopen af en aan, een luipaard sluipt elegant door het woud, een dauwdruppel valt van een blad, felgekleurde kikkers springen weg. Daar doet deze muziek me aan denken. Een organisch geheel, met organische geluiden, alles in evenwicht als het oerwoud.

Klinkt erg romantisch, maar dat is dit album op een bepaalde manier eigenlijk ook, pure schoonheid, geen donkere muziek. Neem een track als Aeronaut, dat is toch gewoon de vrede zelve? Ik hoor de kikkers van hun leliebladeren springen, de miljarden insecten in het rond trippelen terwijl er in het woud grotere dieren rondlopen. Bovendien krijg ik op de één of andere manier het gevoel dat er iets over hen waakt: 'Moeder natuur'? Dit is slechts een voorbeeld. Bij Der Tanz der Gluewuermchen krijg ik bijvoorbeeld beelden van een rivier die op en neer golft, met onder het oppervlak allerlei leven. Zo krijg ik allerlei beelden bij dit album.

Dit is muziek waar je van alles mee kan. Je kunt er op dansen, je kunt op je bed gaan liggen en je erdoor laten opnemen om er rustig van genieten. Je kunt geconcentreerd luisteren naar wat er allemaal gebeurd, maar het kan ook uitstekend op de achtergrond gedraaid worden terwijl je wat anders aan het doen bent, kletsen met vrienden of gewoon naar huis aan het fietsen. Het is maar net waar je op let in de muziek. Die muziek zit namelijk zeer goed in elkaar, laag wordt over laag gelegd in prachtige opbouwen, er is veel afwisseling, zowel tussen als binnen de nummers, en er is van alles te ontdekken in dit oerwoud.

Die 3 Millionen Musketiere is inmiddels mijn favoriet, boven Der Tanz der Gluehwuermchen. Toen ik dat nummer net uit mijn stereo hoorde dacht ik dat ik gek werd, heb serieus even door de kamer staan springen van pure vreugde om de één of andere reden ( ). Als een nummer zoiets met je doet, is het goed. Mijn andere sterretje staat bij Teddy Tausendentod, ook een geniaal nummer. Maar ook de andere nummers zijn geweldig, want het geheel heeft een ontzettend hoog niveau die de hele tijd volgehouden wordt.

Dit is dus een erg fijne ontdekking (waarvoor ik Herman dank). Staat op het moment ook zeker in mijn top 10 van 2011. Nu ga ik op vakantie, dit album lekker vaak draaien en wie weet verhoog ik hem wel als ik terug ben! Voor nu in elk geval: 4*

En wat een mooie boswachterhoes ook weer

Past er ook precies bij

Mooi geschreven Niels. Leuk dat je plaat je zo goed bevalt.

Wat een lekker album is dit man! Morgen met een aantal maten naar Welcome to the future en dit wordt de opwarmer voor we vertrekken, ha!

Dit vind ik nu eens een prachtig album. Ook leren kennen in song van het jaar competitie 2011, was wel niet direct overtuigd als de anderen hier maar ik heb het mij zeker niet beklaagd om dit eens uit te proberen ook al ken ik vrijwel niks in dit genre. Ik begin met 4 sterren.

Leuk om te lezen dat het je bevalt, jassn.

Metamorphose gaat een keer een filmthema worden, let maar op. Iets Frans, film noir. Zo aan het eind van de film als de hoofdrolspeler besluit om weg te gaan nog een keertje omkijkt en dan begint de piano. een langgerekt shot wat naar boven gaat en hij loopt langzaam weg, we volgen hem tot ie uit beeld is verdwenen. of laat ik mezelf nu teveel gaan?

Ja je laat jezelf nu te veel gaan

Perrospicados heeft in ieder geval genoeg fantasie.

Maar ik begrijp wel wat hij bedoelt, het is tenslotte wel een práchtige outro zeg

Idd fris en helder, deze cd klinkt als cristal. Het blijft ook spannend van begin rot het einde, mooie balans met donker ambient en afwisselende dance rtimes, beviel erg goed in de auto bij schemering met een een typische zomer 2011 bui naderend vanuit het wsten.

Elk jaar weer stuit ik op albums binnen dit genre. Noem het mijn wandelingetje in een zijpad waar ik normaliter niet snel inloop. Misschien gaat die constatering niet helemaal meer op want ik heb inmiddels toch al aardig wat van die paadjes bewandeld kan ik wel zeggen.

Nu dus Diorama van Dominik Eulberg. Het is het enige album wat ik van hem ken dus ik ben behoorlijk onbevooroordeeld.
Voor mij is dit weer van die typische lentefrisse, knisperende electronic zoals ik het wel vaker ben tegengekomen. Blijkbaar moeten dat voorwaarden zijn om bij mij makkelijk aan te slaan, iets wat Eulberg dan ook doet.

Helemaal lyrisch zal ik er misschien nooit over worden maar dat hoeft ook niet: het is aangenaam genoeg om het stempel 'ruim voldoende' te scoren wat mij betreft.