Dominik Eulberg - Diorama (2011)

Ik ben erg fan van onze Boswachter Eulberg, maar vond dit album bij de eerste keer luisteren niet heel bijzonder. Een paar originele nummers met blije geluidjes sprongen er natuurlijk al wel uit ,zoals Aeronout, maar niet super.

Maar na een paar keer luisteren vind ik hem toch echt heel goed in elkaar zitten. Een mooi geheel met wat meer stevig werk zoals 'Das Neunauge' en met blijmakende IDM zoals 'Täuschungs-Blume'.

Knapste vind ik nog wel dat de nummers en hun titels echt bij elkaar passen. 'Echomaus' en 'Der Tanz der Glühwürmchen' klinken zoals ze heten. Het komt op mij bij 'Täuschungs-Blume' over alsof hij een dag lang naar een bloem (in dit geval een Bijen-ochidee volgens het boekje in de CD) heeft liggen kijken. Daar nog een nachtje over gefilosofeerd heeft en vervolgens het wonderschone nummer gemaakt heeft.

Een album om bij weg te dromen en dat je bijna onbewust vaak weer aan zet.

Dit album blijkt inderdaad geweldig. Het geheel doet voor mij eigenlijk 'organisch' aan. Als een regenwoud, waar het net geregend heeft en alles fris en groen is. Deze plaat klinkt zelf namelijk heel fris, heel helder. Het lijkt net een muzikaal portret van het oerwoud, er gebeurt van alles, een rivier kabbelt voort, mieren lopen af en aan, een luipaard sluipt elegant door het woud, een dauwdruppel valt van een blad, felgekleurde kikkers springen weg. Daar doet deze muziek me aan denken. Een organisch geheel, met organische geluiden, alles in evenwicht als het oerwoud.

Klinkt erg romantisch, maar dat is dit album op een bepaalde manier eigenlijk ook, pure schoonheid, geen donkere muziek. Neem een track als Aeronaut, dat is toch gewoon de vrede zelve? Ik hoor de kikkers van hun leliebladeren springen, de miljarden insecten in het rond trippelen terwijl er in het woud grotere dieren rondlopen. Bovendien krijg ik op de één of andere manier het gevoel dat er iets over hen waakt: 'Moeder natuur'? Dit is slechts een voorbeeld. Bij Der Tanz der Gluewuermchen krijg ik bijvoorbeeld beelden van een rivier die op en neer golft, met onder het oppervlak allerlei leven. Zo krijg ik allerlei beelden bij dit album.

Dit is muziek waar je van alles mee kan. Je kunt er op dansen, je kunt op je bed gaan liggen en je erdoor laten opnemen om er rustig van genieten. Je kunt geconcentreerd luisteren naar wat er allemaal gebeurd, maar het kan ook uitstekend op de achtergrond gedraaid worden terwijl je wat anders aan het doen bent, kletsen met vrienden of gewoon naar huis aan het fietsen. Het is maar net waar je op let in de muziek. Die muziek zit namelijk zeer goed in elkaar, laag wordt over laag gelegd in prachtige opbouwen, er is veel afwisseling, zowel tussen als binnen de nummers, en er is van alles te ontdekken in dit oerwoud.

Die 3 Millionen Musketiere is inmiddels mijn favoriet, boven Der Tanz der Gluehwuermchen. Toen ik dat nummer net uit mijn stereo hoorde dacht ik dat ik gek werd, heb serieus even door de kamer staan springen van pure vreugde om de één of andere reden ( ). Als een nummer zoiets met je doet, is het goed. Mijn andere sterretje staat bij Teddy Tausendentod, ook een geniaal nummer. Maar ook de andere nummers zijn geweldig, want het geheel heeft een ontzettend hoog niveau die de hele tijd volgehouden wordt.

Dit is dus een erg fijne ontdekking (waarvoor ik Herman dank). Staat op het moment ook zeker in mijn top 10 van 2011. Nu ga ik op vakantie, dit album lekker vaak draaien en wie weet verhoog ik hem wel als ik terug ben! Voor nu in elk geval: 4*

Al met al vind ik Diorama toch wat saaie momenten hebben, wat vooral komt door het feit dat sommige nummers wat langgerekt zijn. Fin van John Talabot, om maar een voorbeeld te noemen dat hierop lijkt, heeft daar veel minder last van. Hoger dan een 3,5* kom ik dan ook niet uit voor deze plaat, hoewel er zeker goede nummers op staan.