Amatorski - tbc (2011)

Dat Amatorski één van de interessantste jonge, Belgische groepen van dit moment is werd al duidelijk met hun EP van vorig jaar. Ook al duurde dat plaatje niet eens een kwartier (13 minuten én 1 seconde om precies te zjn), het was wel meteen duidelijk dat de leden van Amatorski iets in hun mars hebben. Come Home werd naar Vlaamse maatstaven een grote hit en velen verwachtten dus ook een eerste album in dezelfde lijn, hetgeen commercieel gezien geen slecht idee zou geweest zijn. Amatorski wil echter niet vastgepind worden op die "oldies-stijl" (Ik las ergens in een interview dat ze de liedjes van de EP niet zo graag meer spelen tijdens optredens) en gaat een iets andere richting uit. Als je uitkomt met een album met slechts 7 liedjes dat nog niet eens 40 minuten duurt (waarvan 5 minuten complete stilte) dan moeten de liedjes ook van de eerste tot de laatste minuut compleet weten te raken.

De Opener Fading laat meteen de nieuwe stijl horen. Een lieflijk minimalistisch muziekje maar je voelt een lichte dreiging, een onderhuidse spanning. Een beetje een stilte-voor-de-storm momentje. Het is erg rustig maar je voelt dat er iets staat te gebeuren.

Soldier hoor je nu regelmatig op de radio en is ook het enige nummer met een beetje hitpotentieel. Weer een nummer dat tegelijk warm en koud aanvoelt. Het gebruik van de electronica doet wat jaren '80 aan. Dit nummer geeft me telkens het gevoel alsof de koude oorlog weer in volle hevigheid woedt.

Never Told doet me weinig. Het nummer is vaak al een minuut bezig voor ik goed en wel besef dat het al bezig is. Te rustig, te gezapig. Het is pas na twee minuten wanneer de gitaar invalt dat het nummer een beetje kracht toont. Het blijft allemaal erg mooi, maar ik krijg het er warm noch koud van.

Peaceful heeft die kracht dan wel weer. Net als Soldier begint het vrij donker, nerveus. Zonder twijfel ook het meest "volle" nummer van het album met de drums en de piano. Dat in combinatie met de zang van de zangeres doet het me een beetje denken aan het klassieke werk.

22 Februar is het nummer met het hoogste "Portishead"-gehalte met die typische drums en die lo-fi engelachtige zangstem. De drum staat erg op de voorgrond maar de subtiele gitaar en contrabas maken het nummer echt af.

8 November lijkt het meeste op de nummers van de EP, allemaal zeer minimalistisch, geen noot te veel. Mooie blazers in het midden, maar haalt het qua schoonheid en melancholie toch niet bij de nummers op de EP. Op het einde van het nummer komt er nog een lichte chaos, had voor mij niet echt gemoeten.

Cheapest Soundtrack heeft zijn naam alleszins niet gestolen. Je waant je in een oude cinemazaal tijdens de jaren '30 waar er vooraan een klein orkestje staat dat live een soundtrack maakt bij de film. Erg mooie trompetten die op het einde compleet uit de maat en vals gaan.
Dan komen er vijf minuten complete stilte. Ik heb altijd een beetje moeite met die hidden tracks. Ik zie het nut niet in van een aantal minuten complete stilte vooraleer er nog een laatste nummertje komt.
De Hidden track is op zich wel erg mooi. Net zoals de opener lief en donker tegelijk, met de prachtige engelenzang van de zangeres( al versta je nauwelijks wat ze zingt).

Ik had enorm hoge verwachtingen na hun eerste EP en Amatorski lost die verwachtingen zeker in. Ik vind het geheel overal net dat dikkeltje minder dan hun eerste EP, het weet me niet altijd voor de volle speelduur te raken (vooral Never Told is toch wat minder) maar Amatorski toont hier wel dat ze één van de beste en interessantste bands van dit moment zijn

Vaak schrik ik er een beetje van als zo'n nieuw album gelijk een hoge score krijgt en de aanduiding pop is, vaak bevallen de albums mij dan wat minder Maar zonder gekkigheid werd mij dit album door meerdere users hier aangeraden en uiteindelijk met wat lage verwachtingen het album geluisterd.

En ik was verbaasd door de muziek. Dit is het ultieme resultaat als je het stemgeluid van Björk, de instrumentaties van Portishead en de manier van sfeerzetten van Massive Attack kruist. Bij vlagen erg dromerig met een sfeer die erg mooi boven komt drijven bij de uitgespannen nummers, maar ook bij kortere nummers als het fenomenale Soldier die nog vaak op de repeat gaat bij mij. Ook het èèn na laatste nummer is erg sterk. Nog erg dromerig in het begin als hij iets over de helft uitbarst naar een maniakale free-rock gedeelte waarbij elk bandlid zich kan uitleven. Mooie eruptie die toch een klein beete onverwacht kwam. De hidden track heb ik minder mee, zoals altijd met hidden tracks, echter komt er na de stilte nog een hele mooie compositie en een eind aan een erg sterk album en tot nu nog wel het beste album van 2011, voor mij dan. De 4,5 sterren zijn alvast verdient en er is nog een kans op een verhoging.

Amatorski, laten we eens terug gaan naar vorig jaar, toen hadden ze een grote hit met Come Home. Prachtige hit maar ik heb eigenlijk nooit meer opgezocht van hen. Toen ik zag dat ze gingen optreden op de Gentse student kick-off dacht ik, laten we eens gaan kijken je weet nooit dat ze nog andere goeie liedjes hebben. Daar stonden ze dan op een groot podium waar alle intimiteit van hun muziek in het rond zweefde waardoor het optreden verre van goed was en ik eigenlijk al uitgekeken was op hen. Ik had wel hier en daar wat talent gehoord maar ze hadden afgedaan, het leek me een hitjesgroep te worden en ik keek dus ook totaal niet uit naar hun debuutalbum.

Toen ik bij een vriend was hoorde ik opeens een prachtig liedje en vroeg ik aan hem na een aantal seconden vol verbazing te luisteren. Heeft die zangeres van Amatorski een nieuw project? (die stem kwam me bekend voor maar de muziek was iets totaal anders). Blijkbaar was het Amatorski, hadden ze een andere weg op gegaan of was dit weer gewoon een hit en al de rest die in het niets weg gaat. Door thuis het lied op te zoeken en vast te stellen dat ik er totaal aan verslaafd was, ging ik toch eens hun album opzoeken met de gedachte: “het zal wel niks zijn”.

Daar kwamen dan de 1ste klanken van Fading uit mijn koptelefoon. Eerste gedachte: “Heb ik de juiste cd? Dit is Amatorski toch niet?” Verder luisterend omdat het mooi klonk en het mijn aandacht trok op een simpele manier maar nog altijd met de gedachte dat dit Amatorski niet was tot dat Soldier begon. Prachtig lied dat me de adem afsnijdt. Never Told is een prachtig rustig liedje zoals ik nu al denk dat alleen Amatorski ze kan maken. Dan komen we bij Peacefull: Het begin, het moment dat ze begint te zingen, de overgangen, gewoon een briljant nummer. 22 februar is dan weer een iets rustiger nummer met de nodige dreiging weer. Dan op het moment dat je denkt nu gaan ze mij niet meer kunnen verrassen komen ze af met een geluidsmuur in 8 november maakt dat deze cd vol verassingen zit die je niet verwacht van hen. 8 november en 22 februar zijn trouwens gewoon de datum dat deze liedjes geschreven zijn. The Cheapest Soundtrack daar zit nog een verrassing maar die vind ik minder aangenaam en jammer, ze hadden beter gewoon die bonustrack wat beter en langer uitgebouwd en dan zat daar nog een prachtig lied in. Laten we het voor de gemakkelijkheid een beginnersfout noemen.

Een Belgische plaat met internationale allures. Een plaat met een melancholische sfeer waar de dreiging nooit echt weg gaat maar toch is om bij weg te dromen. Hier en daar de nodige electronica toegevoegd. Dit had ik nooit maar dan ook nooit verwacht van Amatorski, nu wil ik ze toch wel eens in een kleine zaal zien voor ze te groot worden.

Amatorski , een groep waar we nog meer van gaan horen, To Be Continued

Bij de eerste luisterbeurt was ik in de efteling, sprookjes muziek gezongen door een dame met een liefdevolle stem. Sfeervol en mooi.
Zoals al vaker gezegt vooral Soldier is een toppertje vooral dankzij de prachtige opbouw.
Wel vind ik de nummers op de E.P. Same Stars We Shared nog beter.

En natuurlijk is daar de vergelijking met een vleugje Massive Attack en Portishead, maar Amatorski klinkt zelfs beter als Portishead.
De composities zitten erg goed in elkaar.
Wel is dit een album waarvoor je in de stemming moet zijn, als het ware genieten van het geluid en de zang die op je afkomt.

Ben eens benieuwd hoe dit live klinkt, de muzikale sfeer is zo breekbaar dat het bij voorkeur muisstil moet zijn in de zaal, om de muziek zo goed mogelijk te kunnen brengen.

Enjoy

Wat kan stilte toch pijnlijk vernietigend zijn, soms.

TBC van deze vier zuiderburen is een speciale plaat. Het weet perfect zijn balans te vinden tussen drie ronduit tegenstrijdige vlakken. De tedere, gruizige warmte bijvoorbeeld. De stem van mevrouw Inne Eysermans is er een die alle krochten van je hoofd binnendringt en, als een sirene, je totaal laat opgaan in de hypnotiserende, liefdevolle en lo-fi omgeving die TBC soms is. De blazers en de eigenzinnige percussie van drummer Claeys ondersteunen haar warme stem en de tekst (Will you marry me/Will you marry me/Will you marry me/Tonight) maakt finaal het gehele hoofd leeg. Het op het eerste gezicht wat saai aandoende, maar bij latere beluisteringen ronduit endorfine-infuus 22 Februar, is er zo een; voorgenoemde factoren worden afgewisseld met rustig gitaargesnerp en de heerlijke bas, die als het ware rond alle andere instrumenten draait.

Dan hebben we nog de verschrikkelijk (mooie,) ijzige kilte. Met als sleutelwoorden afstandelijk, leeg en kaal creëert de elektronica een misschien al iets vaker gedaan, maar oh zo mooi sfeertje. De zang van Eysermans is misschien nog wel van haar, maar krijgt een totaal andere dimensie (Björk-achtig bijna, waar ze in de knusse warmte vergeleken zou kunnen worden met verschillende soulzangeressen. U begrijpt het verschil waarschijnlijk wel). De warme piano en de kille maar toch persoonlijke stem van Eysermans, zoals inde magistrale net-niet-opener Soldier, maken het allemaal nog enigszins draaglijk, al laten deze en eigenlijk ook de andere instrumenten het ook wel eens afweten; opener of intro Fading bestaat uit een bijna verontrustend muziekdoosdeuntje en is door zijn minimaliteit ongeveer het summum van dit sfeertje.

En ook natuurlijk de geflipte, verbeten jamsessies zoals in 8 November. Natuurlijk de chaos zelve, maar toch enigszins tussen de lijntjes (Het einde van Peaceful is verbeten, maar gecontroleerd en zelfs ritmisch) en ook zo sfeervol, dat het toch nog ongelooflijk bevredigend - al zou ik niet naar het stuk zelf doorspoelen, context is altijd belangrijk - om naar te luisteren wordt. Alles wordt hier uit de kast getrokken en daardoor is het resultaat ook nóg beter.

Deze drie factoren worden perfect afgewisseld en bij de laatste woorden van zo ongeveer de tederste twee minuten ooit op plaat gezet, ben ik dan ook keer op keer weer overtuigd dat de zes minuten stilte die volgt het uitzitten waard zijn. Keer op keer word ik dan weer teleurgesteld; de hidden track komt eigenlijk niet in de buurt van het niveau dat hiervoor steeds gehaald wordt, als ik hem überhaupt haal; zes minuten totale stilte is toch wat te veel voor mijn aandachtsspan en wordt alleen uitgehouden als ik deze plaat totaal op de achtergrond draai, maar eigenlijk lukt dat zelden.

Verschrikkelijk zonde dus; zonder deze negen nutteloze minuten had deze plaat zeker tegen de maximale score aan zitten schurken. Nu moet TBC het doen met een bescheiden 4,5 ster en bijna ongetwijfeld de eerste plek op mijn jaarlijstje.

Nico Dijkshoorn loofde de band al in De Wereld Draait Door. Ze waren er ook een aantal keren te gast. Amatorski is een Belgische band die een hoop los kan maken zo blijkt. Er wordt daarnaast gesproken over gelijkenissen met bands als Sigur Rós. Is dit gerechtvaardigd? De lengte van het album zegt iets heel anders namelijk.

De eerste tonen van Fading doen me echter inderdaad wat denken aan Ba Ba Ti Ki Di Do van Sigur Rós. Een speeldoosje met wat ruis zorgen voor dezelfde kille sfeer die de IJslandse groep ook neer kan zetten. Het nummer Soldier dat volgt doet de vergelijking echter ophouden wat mij betreft. De kilheid blijft, maar in plaats van het stuwende karakter dat bij Sigur Rós te vinden is en de 'hoop' naar iets moois die daar uitstraalt, hebben we in Soldier te maken met iets onheilspellends. Het onweer dat ik voorspelde komt wel. Wat een prachtig nummer is dit, het gezegde 'Less is more' is hier heel goed van toepassing. Het kruipt onder je huid.

Dat het album onder je huid is gekropen blijft voelbaar in Never Told. Als je dit nummer los op zou zetten dan kan ik begrijpen dat het je niets doet, maar als je Soldier hebt geluisterd dan is duidelijk wat Nico Dijkshoorn bedoelde met 'heerlijke zondagochtendmuziek'. De context zorgt voor een ongelofelijke meerwaarde van dit nummer.

De rest van het album wordt wederom gekenmerkt door rustige nummers met een bepaald onheilspellend karakter. Peacefull, 22 Februar en 8 November worden volgens hetzelfde concept opgezet. Even fragiel, even onheilspellend. Het laatste nummer, eigenlijk een dubbeltrack: Cheapest Soundtrack - Anthem & Hop-è is eigenlijk veel korter dan de elf minuten die ervoor staan. Dit is te danken aan een stilte van vijf minuten. Geeft deze stilte een meerwaarde? Nee dat niet echt, maar het pas er wel een beetje bij.

Al met al is de oogst van leuke Belgische bands erg groot en goed dit jaar. Intergalactic Lovers kwamen met hun debuut, dEUS kwam met een nieuw meesterwerkje en daarvoor was dit album al uitgekomen. Amatorski heeft een fantastisch debuut neergezet, zeer rustgevend en breekbaar, maar het bekruipt je. Heel erg fijn.

klik

Vorig jaar werd HUMO’s Rock Rally gewonnen door School is Cool. Dat Amatorski niet eens in de top 3 eindigde, zou je nu niemand meer kunnen wijsmaken. Want met ‘Same Stars We Shared’, de EP die ze vorig jaar uitbrachten, en vooral het prachtige ‘Come Home’ hebben ze in korte tijd België veroverd. Al een tijdje geleden pakten ze uit met hun debuutplaat ‘Tbc’. Ondergetekende haalde het kleinood in huis, en luistert er toch al enkele maanden geregeld naar. Het blijft een erg mooie plaat, met een kleine smet op het einde.

De intro die ‘Fading’ is, mag er wezen; erg sfeervol, een blik op hoe de plaat in z’n geheel zou moeten klinken. We komen zeker niet bedrogen uit, want wanneer het beklemmende ‘Soldier’ overneemt, horen we drukke doch beheerste (gaan die twee samen? Jawel) instrumentatie op de achtergrond, met de hypnotiserende zang van Inne Eysermans in een glansrol. Het plaatje luistert heel anders weg dan ‘Same Stars We Shared’, en dat werd ook al eerder aangegeven in een interview; ze doen gewoon hun eigen zin, het zou goed kunnen dat hun volgende EP/LP weer helemaal anders klinkt.

Maar goed, ‘Tbc’ is nu aan de orde, en desondanks de lichte misplaatstheid van de titel (tuberculose? To be continued?), is het vooral de inhoud die telt natuurlijk. Met de hoes is alvast helemaal niets mis, de zwart-witfoto’s van kinderen in schijnbaar niet al te dure kleding (een simpele pull; een fletse blouse) zijn erg sober en maken een speciale indruk op me; dat Amatorski een unieke band is, staat vast.

‘Never Told’ zet in, en je verwacht aanvankelijk iets in den trant van ‘Soldier’, maar de strijkers maken er op het einde nog iets heel anders van. ‘Peaceful’ begint met een druk, licht versplinterd gitaarlijntje, na enkele ogenblikken komt de piano opduiken. De hypnotiserende zang (toch wel één van de sterke punten) draagt ook weer z’n steentje bij, en voor het overige is dit gewoonweg genieten, genieten, en nog eens genieten. Heb ik al gezegd dat dit een ideale laid-backplaat is? Wel, dan zeg ik het nu.

Dan de datumsongs. ’22 Februar’ doet denken aan Massive Attack en Portishead. De tekst is geschreven door ene Melissa Herrera Crespo, waarover ik voor het overige maar weinig kan vinden. ‘8 November’ vind ik één van de beste nummers, het is enorm rustgevend in het begin, tot het plots druk wordt, met allerhande achtergrondgeluiden. Heerlijk gewoon, ik heb er eigenlijk geen andere woorden voor. Afsluiter ‘The Cheapest Soundtrack’ is een beetje een opdoffer. Het nummer begint, het trompetstukje in combinatie met de vocals is ontzettend sfeervol, en je zet je schrap voor een meesterwerkje van bijna 12 minuten. Maar neen, na nog geen 4 minuten wordt het opeens stil, om pas enkele minuten voor het einde terug te beginnen. En dat vind ik persoonlijk erg jammer, want ik had er zoveel van verwacht, van die song, en uiteindelijk krijgen we niet meer dan een schamel voorproefje. Bloedmooi, dat wel.

De lyrics zijn wederom van hoog niveau, ze hebben iets ongrijpbaars, de woorden zijn slim gekozen. ‘Tbc’ is geen wereldplaat (kan goed zijn dat mijn mening anders zou zijn mocht dat laatste nummer echt iets geweest zijn), maar wel zeer verdienstelijk. Als ze op deze manier blijven evolueren en lekker hun zin doen, dan komt die wereldplaat er wel, daar ben ik van overtuigd.

3,5 sterren

Wat is dit mooi zeg. Dit album ben ik gaan beluisteren naar aanleiding van het optreden in DWDD en het enthousiasme op MuMe. Soldier is echt een geniaal nummer, maar ook de rest is prachtig.
Als vinylfreak vind ik het uiteraard ook erg fijn om het geluid van een plaat te horen. Overigens vraag ik me wel af of ze die geluiden er ook op de vinylversie doorheen gemixt hebben
4,15 sterren, maar een verhoging zit er desondanks niet in denk ik.

Edit: nog even iets over de vrij lange stilte in het laatste nummer: een beetje onnodig vind ik dat wel. Vooral omdat de stilte vrij lang duurt. Ik spoel het meestal door.
Tweede edit: ik zie net dat daar een paar weken geleden nog een hele discussie over ontstaan is. Laten we de eventuele discussie dus daar voortzetten