Beastie Boys - Ill Communication (1994)

sorry, maar ik vind het echt een stelletje schreeuwende pubers... af en toe is de productie nog wel leuk, en soms klinken de "mc's" nog wel ok, maar ik kan er neit meer dan een 2.5* van maken... Q-tip was trouwens wel een verademing!

Wat een top album. Nog steeds hun beste voor mij. De Beastie Boys moesten het nooit van hun ABC-rhymes hebben maar hun beats zijn erg eigenwijs. Geweldige afwisseling van instrumentaaltjes, laidback/jumperige rap songs en hardcore nummers. Voor mij één van de beste rap voorbeelden van een experimentele en afwisselende mengelmoes.

Tof album. Vroeger vaak gedraaid tijdens het spiegelen in de supermarkt. Gaf veel energie. Misschien wel iets teveel...
Wie de meeste vallende pastasausflessen tegelijk kon vangen en dus redden was da bomb.

Eigenlijk moet ik hem nog eens op cd aanschaffen.

the meters!!!

straf plaatje, nog steeds, en de mosterd komt wellicht bij de meters vandaan, maar er is nog veel meer te beleven op deze en voorgaand werk van de b boys
mooi

Vind deze van het gelijke niveau als 'Check Your Head' en daarmee staan deze 2 platen met kop en schouders boven het niveau van het andere, m.n. latere, werk (voor zover ik het nog nauwgezet heb gevolgd)..

Prijsnummer op deze plaat is voor mij 'Ricky's Theme': uit alles luister je hier uit hoeveel plezier de jongens hebben in het maken van muziek, hoezeer ze het muziek maken in hun vingers hebben en ze gewoon doen waar ze het best in zijn: 'je eigen ding doen' met respect voor je inspiratiebronnen!

CD vandaag, 17 jaar na uitkomen en alleen op tape nog ergens in een verdwaalde doos hebbend, binnen gekregen.

Ooit tha Beasties op Lowlands live mogen zien: was van korte duur, de tent ging bijna plat. Zoveel energie had ik alleen eerder bij UDS, nog iets langer gelee, gezien. Draaide laatste jaren eigenlijk alleen nog maar hun 'lounge'-verzamel 'The In Sound From Way Out' die ik vooral vrij geniaal vind (ben een groot 'launsj'-liefhebber).

Maar goed vandaag in de auto deze maar weer eens vol op VET gezet en dan besef je met terugwerkende kracht hoe BRILJANT & Veelzijdig deze plaat toch eigenlijk is. Voor de adreline KICK hebben we vanzelfsprekend 'Sabotage' (eigenlijk en stiekum wel van het niveau Iggy Pop-Lust For Life/The Kinks-You Really Got Me), voor de ultieme CHILL hebben we 'Bobo On The Corner'/'Flute Loop'/'Ricky's Theme'/'Sabrosa'/.. en voor de lekkere FLOW hebben we de geweldige lyrics op bijvoorbeeld 'Root Down'/'Get It Together'...

Tja, had eigenlijk niet verwacht ooit bij deze plaat op de FULL MONTY uit te komen, maar dat kan ik vanaf vandaag toch niet meer hoog houden.......... !

N.b.
Maar ook hun inspiratiebronnen spreken mij nog steeds errug aan: of het nu The Meters zijn, Richard 'Groove' Holmes of (luister eens naar 'Do It') Tone Loc (voor de liefhebbers, check: 'Loc-ed After Dark' uit 1989, voor mij nog altijd tha 'All Time Favorite' Hip Hop).

Ik heb dat Tone Loc album al lang in mijn bezit maar heb het nog steeds niet goed geluisterd. Binnenkort maar eens doen dan.

Erg veelzijdig album van de Beastie Boys (zoals hun meeste werk eigenlijk). Staan echt geweldige nummers op, maar ook wel wat nummers waar ik wat minder mee kan. Na Ricky's Theme kakt het sowieso wel wat in. Maar er staat teveel leuks op dit album waardoor ik het niet minder als 4 ster kan geven.

Waar het trio zo’n dertig jaar geleden als punkband begon, staan de Beastie Boys sinds jaar en dag te boek als één van de grootste hiphopformaties die de wereld ooit heeft gekend. En die de wereld nog steeds kent, want onlangs is het achtste studioalbum Hot Sauce Committee Part Two verschenen, liefst vijfentwintig jaar na het debuutalbum Licensed to Ill: een tijdspanne die hen tot één van de langst actieve artiesten in de hiphopwereld maakt. Ergens tussen die twee genoemde platen in verscheen Ill Communication, een album dat door velen als de hoogste piek van dit blanke hiphopgezelschap wordt gezien.

Na het grootse succes van het weliswaar baanbrekende maar kwalitatief niet bijster hoogstaande debuutalbum, brachten de Beastie Boys achtereenvolgend Paul’s Boutique (1989), Check Yo Head (1992) en Ill Communication (1994) uit. Laatstgenoemde plaat kan worden gezien als de gulden middenweg van al zijn voorgangers: zowel de rock van Licensed to Ill, de experimentele en warme sound van Paul’s Boutique als de rauwe en compromisloze hiphop van Check Yo Head zijn op het door het trio zelf ingespeelde Ill Communication terug te horen.

Het album gaat met ongekende energie van start. Nummers als Sure Shot, B-Boys Makin’ with the Freak Freak en Root Down kennen een groot headbanggehalte, gecombineerd met briljante samples. Subtiliteit lijkt doodzonde nummer 1 bij het aanhoren van de snoeiharde snares, kicks en raps. De grootste energiepiek is zonder twijfel het legendarische Sabotage. Met slechts twintig seconden kent het nummer misschien wel de snelste climax uit de muziekgeschiedenis. Een gitaarrifje bouwt de spanning op, de sporadische drums onthullen iets van wat komen gaat en een tweede elektrische gitaar gecombineerd met het door Mike D uitgeschreeuwde “I can´t stand it” maken vooral de start van Sabotage tot een unieke luisterervaring.

Pas bij de samenwerking met Q-Tip op Get It Together is er op Ill Communication enige vorm van temporisering te bespeuren. Hoewel de bas nog steeds erg zwaar is, ligt de nadruk voor het eerst op de raps van de MC’s die elkaar speels afwisselen, waarbij Q-Tip met zijn laidback stemgeluid de show steelt. Die temporisering zet door met één van de vele instrumentale tracks die het album rijk is. Het betreffende Sabrosa geldt als sterke brug naar de volgende track, zoals alle instrumentale nummers de bonte verzameling van genres en stijlen aan elkaar weten te lijmen. Tibetaans Boeddhistisch gezang, snoeiharde punk en lome funk zijn zo maar even drie van de vele extremen die de tweede helft van Ill Communication kenmerken. Diversiteit neemt het op de tweede helft dan ook over van energiek als kernomschrijving.

Hoewel het gepassioneerde geschreeuw en gespuug van MCA, Ad-Rock en met name Mike D meer dienen ter ondersteuning van de instrumentaties dan andersom, proberen de heren tijdens dit muzikale spektakel zo af en toe ook nog een boodschap mee te geven. Zo krijgen we op Bodhisattva Vow wat mee van de spirituele ontwikkeling die de mannen doormaken en ook op The Scoop is te horen dat de jongens volwassen zijn geworden en geduld hoog in het vaandel hebben staan. Nochtans staat de kwaliteit van de teksten in schril contrast met die van de muziek. En dat is eigenlijk maar goed ook, aangezien de muziek veel te interessant is om je op de teksten te willen focussen.

Zo is op Ill Communication eigenlijk alles te horen wat de Beastie Boys zo uniek maakt. Veelzijdig, inventief, creatief, subtiel, bombastisch, gestoord: het zijn allemaal adjectieven die je te binnen schieten als dit plaatje door de boxen knalt. Ill Communication is het resultaat van de inspanning van drie rasartiesten met een freepass om te doen wat ze willen. En daarmee is het een must voor niet alleen alle hiphopheads maar voor muziekliefhebbers in het algemeen.

Reeds verschenen op Hiphopleeft.nl

Op zich mooie recensie maar er zijn wat punten waar ik me niet helemaal in kan vinden;
Ik vind dit album namelijk het meest hiphop van alle albums, hier worden alle elementen geweldig samen gesmeed. Check yo head is daar wat te rommelig voor en bevat weliswaar hele goede tracks maar geen in your face hiphop werk. Begrijp me niet verkeerd ik vind Check yo head echt een vet album maar meer een Beastie Boys Crossover ding.
Get it together vind ik de beste hiphop track die ze tot nu gemaakt hebben, heerlijke sampling en scratches, goede samenwerking van MC's waardoor het nummer lekker loopt. Ik vind niet dat Qtip de show steelt, om zijn stem naar voren te brengen heeft hij de afwisseling nodig van de meer schreeuwerige maar nog steeds flowende Adrock en Mike D. MCA schreeuwt eigenlijk bijna nooit en heeft een goede rauwe flow.
Ik vind juist op dit album ook dat muziek en rappers elkaar heerlijk in balans houden.
De kwaliteit van de teksten zit hem meer in de wordplay/grappig gevonden dingetjes en rhymes. Zoals in Get it Together; Got to do it like this like Chaci and Joanie, because she's the cheese and I'm the Macaroni...blijf ik echt geweldig vinden
Flute Loop had overigens langer gemogen, wat een lekkere track is dat...jammer dat die zo kort is. Maar goed meer en deel wel mee eens en ook met de score hehehe.

Voor een neurootje meegenomen van de rommelmarkt.

Ligt direct in het verlengde van Check Your Head en ik vind het constanter dan Hello Nasty.
Ik moet het nog wat meer luisterbeurten geven voor de ultieme 'verdict'.
Maar het is een toffe plaat tot dusver.

Iemand die ze 'een stelletje schreeuwende pubers' noemt heeft het volgens mij niet helemaal begrepen.

Vurn euro ene hele goeie deal

Topplaat wat mij betreft, al moge de punknummers achterwege blijven

Die hardcore nummers dragen juist bij aan de afwisseling, wat de kracht van dit album is.

Zonet nog eens lekker hard afgedraaid en eigenlijk is dit toch een geniaal album zo creatief met beats en stemmen en geluidjes spelen, dit is samen met check your head en the mix -up hun beste verzameling songs op 1 schijf! ze stellen bijna nooit teleur maar als ik moet kiezen zit deze iLL Communication zeker in de top 3

RIP Adam MCA Yauch
Alweer een legende die overlijdt in de hiphopwereld....

Door het veel te vroege overlijden van MCA heb ik deze plaat eigenlijk weer herontdekt. Lekker veelzijdig, hoewel ik het eindeloze gejam in die instrumentals af en toe wat saai vind. Maar wat staan hier ook verschrikkelijk vette tracks op! Sabotage, Get it Together... Eigenlijk gewoon een must have.

Vind de instrumentals juist heerlijk klinken en ze voegen idd een grote veelzijdigheid en creativiteit toe op deze ill Communication. Dat 2de stuk in The update met die bas en percussie is echt mooi gedaan.

Van de instrumentals vind ik ricky's theme het beste, lekker rustig deuntje met mooie instrumentatie.
Van de hip hop tracks vind ik get it together en alright hear this en flute loop een van de betere hip hop nummers van de groep ooit, vergeet ik sure shot

De veelzijdigheid nekt dit album.
Hip Hop, Funk, Triphop Punk en sterke instrumentale stukken komen voorbij.
Alles is kwalitatief van hoog nivo, alleen de eenheid ontbreekt.
Bij Sabotage komt het wel allemaal op een goed gedoseerde manier samen.
Maar dat is dan ook een geweldig nummer.

Toen ik voor het eerst hoorde over het overlijden van MCA was dat de pas de 2de keer dat ik oprecht verdrietig was over het heengaan van een muzikant.

Beastie Boys! Iedereen kent ze, niet iedereen is fan. Ernie is al lang een grote fan.

En er moest een BB-plaat in mijn top 10 want nu ik alle albums van hen opnieuw heb beluisterd ( ik heb alleen 2the5boroughs niet) kom ik tot de conclusie dat ze op elke plaat supergoed tot geniaal waren. Ill Communication zit in die 2de categorie De veelzijdigheid is voor mij persoonlijk een troef, wat zeg ik, het is het grootste pluspunt op heel deze plaat. De hiphop en funktracks swingen als een tiet terwijl de rocknummers (punknummers eigenlijk meer) de perfecte verademing en afwisseling geven. het spelen met geluidjes en stemmen was altijd al hetgene dat de BB onderscheidde van andere rappers en hiphoppers. Een song kan alle kanten op bij hen. Iets dat zeker ook bijdroeg aan de popularitiet van de Beastie's was dat de musicclips van dit en vorige albums er totaal anders uitzagen dan die van hun collega's. Ze hebben zichzelf perfect weten te onderscheiden en zijn in geen enkele Clichéval van het genre getrapt. gooi daar dan nog eens hun no nonsens teksten tussen die alle gangsta Westcoast/Eastcoast bullshit clichés zwaar overstegen en de perfecte afwisseling en vocale ruimte vormden tussen Adrock, Mike D & MCA en je hebt een fris klinkend tijdloos album met slechts 1 featuring van Q-tip. deze mannen hebben altijd alles zelf gemaakt. Het feit dat ze vanaf Check your head ook zelf Instrumenten gingen bespelen heeft hen een dosis peper in hun gat gegeven waarna ze nog een stap hoger gingen met deze. die top10 binnen op 10 om er niet meer uit te gaan of vervangen te worden door een ander BB-album, dat, en niet minder, is wat deze legendes verdienen.

edit : zo blij dat ik ze nog live heb gezien ook ten tijde van de instrumentale plaat 'the Mix-up'

Dit blijft een geniale plaat. Voor het eerst in jaren weer opgezet en wordt weer omvergeblazen als ooit tijdens de allereerste luisterbeurt. Ongelofelijk eigenlijk hoe compromisloos de boys zich geven en toch alles in balans blijft. Oew, op dit moment start het heerlijk lome RIcky's Theme in, ik ga door met genieten .

Hoewel ik nog niet bij Ricky's Theme ben, is dit wel nagenoeg precies het bericht wat ik wilde gaan plaatsen. Opnieuw tijdenlang niet opgezet, maar nu ie weer aanstaat is het genieten geblazen. Futterman's Rule

Majestueus.

Album, die een beetje dezelfde indeling heeft als hun opvolger 'Hello nasty' uit 1998, 20 á 22 nummers die gemiddeld slechts drie minuten duren. Wel even goed ongeveer. 'Sure shot' is een goede opener, en drie opeenvolgende nummers vormen het hoogtepunt van deze cd. Het zijn 'Root down', met de 'Funky shit'-kreet die in 1997 door The Prodigy gesampled zou worden, 'Sabotage', een geweldig nummer dat ik meer ervaar als een rockplaat en 'Get it together', waaraan Q-Tip als gastartiest een zeer goede bijdrage levert.
Ook 'Flute loop', 'Hearts attack man' en 'Shambala' vind ik betere tracks van dit album.
4 sterren!

Zonder Bobo on the Corner zouden de eerste zes nummers een perfect begin van de plaat zijn. Na Get It Together wordt het wisselvalliger met soms saaie instrumentale nummers of wel heel erg gruizige raps. Heart Attack Man vind ik als rocker dan weer erg fijn. Het pept de boel weer een beetje op. Mijn sterretjes staan bij de (hier veruit) vier populairste nummers.

Alleeh, een aanvulling op mijn wel erg korte vorig oordeel. Iets meer diepgang nu?

Zelden, nee nog nooit zo'n gevarieerd rap-album onder de naald gelegd. Wat heet rap. Veel dikke funky grooves met contra bas geluiden en wah-gitaren acterend in de voorste linie. Maar ook Tibetaanse mediterende monniken , film-tune-achtige-substanties , needle ge-scratch en worn-wax-loops, en (ook mooi) Jimmy Smith himself wordt zelfs uit de spreekwoordelijke kast (inmiddels (zeer helaas) kist) getrokken. Zelfs de fijne Franse taal -Aló? Aaaaló?!?- wordt niet geschuwd in een der vele afwisselende intro-talks. Aangevuld met enkele gruizige punk songs. En uiteraard de afwisseling van de rap(kwa)jongens, schreeuwerig in de juiste dosering en mooi gevarieerd door de effecten hierop. Een geraffineerd geheel, dikwijls in een ietwat rommelig jasje gestoken hetgeen (voor mij) de duurzaamheid tot in de eeuwen der eeuwen garandeert.
Zelfs de clip van Sabotage zou heden ten dagen nog steeds aanspreken. 25 jaar oud bijna, en nog steeds niet ingehaald. Beastieër werd het niet meer. En wordt het ook nooit meer.

Smaken verschillen, maar waar vraag je hier die zesde ster aan?

Potjekoffie, vraag ik mijn dochter van twaalf wat ze wil horen. Zegt ze:"Beastie Boys!"

Man och man, wat gaat dit mij brengen?

De 25ste verjaardag van dit legendarische album wordt uitgebreid in de verf gezet door Mike D en Ad-Rock.
Leuk om nog teken van leven te zien van hen.
Stiekem hoop ik nog op iets van een reünie, hoe dat moet ingevuld worden zonder MCA laat ik aan hen over

Op Ill Communication gooien Beastie Boys al hun opgedane kennis van de laatste albums in de snelkookpan, klusten het zooitje fanatiek bij elkaar en voila!: Mijn favoriete Beastie Boys album. Een verzameling van hiphop hardhitters, subliem sample werk en heerlijke variatie met de punk georiënteerde nummers. Perfecte fusie van stijlen en zo lekker afgemeten agressief.

Ik vind het gebruik van echte muzikanten heerlijk ende mix van rock en rap ben ik groot fan van. De instrumentale nummers halen echter de dynamiek uit het album en daardoor een lagere score.

Tja, na al die jaren kom ik toch wel tot de conclusie dat dit de muziek is die ik als subliem typeer. En dat volgens volstrekt persoonlijke criteria (en daarom juist). Energiek op een dynamische manier, authentiek, creatief/speels en in mijn oren tijdloos. En exact hetzelfde geldt voor de voorganger.