Deep Purple - Deep Purple (1969)

"The Painter" vooraf gegaan door "Fault Line" mogen ook wel genoemd worden..

De derde van Deep Purple, hun derde in één jaar. Uitroepteken.

Debuut Shades was opgenomen in mei '68, opvolger Taliesyn in augustus en oktober dat jaar en deze titelloze derde in januari-maart '69. Een moordend tempo met daarnaast touren, promoactiviteiten en vind dan maar de tijd om nieuw werk te schrijven. Later zouden de (ex-)leden hierover hun bedenkingen hebben. Het kwam door de voortdurende druk van managers: nieuwe single - nieuwe elpee - volgende tour! Geld geld geld!

Het is de prijs van succes, tot dan toe alleen in de VS. Wederom werd het meeste in de studio geschreven. Deze keer slechts één cover: Lalena van troubadour Donovan. Bovendien was er non-albumsingle Emmaretta met tekst van zanger Rod Evans die daarmee indruk wilde maken op zangeres Emmaretta Marks. Een dame met een grote carrière en beroemde minnaars, zoals ik tegenkwam in dit artikel bij haar overlijden in 2022.
Mede gezien de tijdsdruk druipt de kwaliteit van hun derde worp. Het materiaal werd hoorbaar meer geschreven op de stem van Evans, al groeide inmiddels bij Blackmore en Lord een visie waarin voor hem geen plaats meer zou zijn.

Een album op de grens van hard- en symfonische rock. In Chasing Shadows een stuwend Afrikaans ritme, in Blind clavecimbelklanken. Ballade Lalena bevalt minder, dan liever het slepende instrumentale Fault Line of het swingende The Painter met een excellerende Blackmore.
Op de tweede plaatkant eerst het uptempo Why Didn't Rosemary? waarna het minder geïnspireerde Bird Has Flown volgt. Climax is echter de dikke 12 minuten van April. Met het symfonieorkest voorbode van het een half jaar later opgenomen Concerto for Group and Orchestra.
In 2000 volgde de uitgebreide cd-versie: bij Deep Purple is naast de oorspronkelijke albums altijd meer te vinden.

Terwijl nog wordt opgetreden met Evans en bassist Nick Simper, worden hun opvolgers Ian Gillan en Roger Glover al ingelijfd. Evans vanwege zijn capaciteiten en Simper omdat Gillan alleen wil toetreden als Glover mee mag. Maar de bijna ex-leden weten van niets.
Sterker nog, Blackmore, Lord en Paice duiken in het geniep met Gillan en Glover in juni de studio in om (geflopte) single Hallelujah op te nemen. Deze verschijnt eind juli 1969 met nota bene de oude bezetting op de hoes. Zie wat een spijtvolle Jon Lord hierover heeft te zeggen, gevolgd door de clip erbij.
Het leidt tot een pijnlijk en onhandig ontslag, af te lezen op zowel de gezichten van Simper als Lord in de documentaire Rock Family Trees: Deep Purple vanaf 6'56".

Rod Evans droomt van een carrière als acteur, mogelijk met Emmaretta Marks als voorbeeld. Bovendien vervolgt hij een zangcarrière, gevolgd door twee albums met de Amerikaanse groep Captain Beyond (hier hun debuutalbum) om de muziekwereld rond 1974 te verlaten. Hij is tot 1980 ziekenhuismanager in de VS en lijkt nadien van de aardbodem verdwenen.
Nick Simper bast in de heavy rockgroep War Horse, waarmee twee prima albums worden gemaakt, zoals dit debuut uit 1970. Met Quatermass II maakt hij in 1998 dit album. In die groep ook Mick Underwood, ex-Gillan.
Sinds 2000 heeft hij zijn nicksimper.net waarmee hij zichtbaar blijft, ook als hij wordt "vergeten" bij de inductie van Deep Purple in de Rock and Roll Hall of Fame in 2016.

Zoals Hans Brouwer mij goed doorzag: hun titelloze derde is de beste met Evans en Simper in de gelederen. Betere composities, een meer pakkende balans tussen rock en klassiek, materiaal dat geschikt was voor Evans' stem. Een 8 als schoolcijfer. De aversie uit de puberjaren tegen de vroege platen van Deep Purple is overboord...

Mooi verwoord RonaldjK! Wat ook kan worden vermeld: de albumhoes van "Deep Purple" is een afbeelding van het schilderij "De Tuin Der Lusten" van schilder Jeroen Bosch.

Ik was vandaag in Den Bosch maar had geen tijd voor het Jeroen Bosch Art Centre. Vrijdag of zaterdag ben ik er weer, hopelijk lukt het dan wel!

Volgens mij heb ik een illegale uitvoering van dit album. De CD player geeft 7 nummers aan ipv 8. Maar - nou komt het merkwaardige- de totale tijd is 44:37. Ergens op deze cd zijn er van 2 nummers 1 gemaakt. Ook staat er geen jaartal op. Het label is CSL 6023. De inlay is slechts een papier waar alleen de hoes op staat. Voor de rest geen informatie. Heb nog nooit van CSL 6023 gehoord!!!

Dat zou deze moeten zijn. Amerikaanse release uit 1990, en volgens Discogs kennelijk geen bootleg, maar een budget reissue label. Achterkant hoes en CD-label geven overigens wel acht titels aan. Maar het schijfje zelf telt er dus maar zeven als je 'm in de speler stopt?

Het album geeft in de cd speler 7 nummers aan. Ik ben er al achter gekomen wat het is. Er is van 2 nummers één nummer gemaakt. Nummer 4 en 5 : Fault Line en The Painter. Stop ik de cd in een DVD speler dan staat er in beeld : 4 a) Fault Line b) The Painter. Mij is altijd vertelt staat er geen jaartal bij dan is het album illegaal. Noch 1969 noch 1990 staat vermeld. Hertzelfde geldt met de voorganger : The Book Of Taliesyn. Komt ook van het CSL label maar dan met het nummer 6022. Met als enig verschil dat de cd speler WEL 7 nummers aangeeft even als op de achterkant van het album . Overigens staat daar ook 2 nummers op waarvan ze één nummer van hebben gemaakt : 4a Exposition b We Can Work It Out. Ik heb beide albums destijds tegelijkertijd gekocht, denk ergens begin jaren negentig. En kom er nu pas later achter dat er iets niet klopt. Maar beter laat dan nooit. Kwalitatief klinken beide albums niet slecht als illegale uitvoering. Maar ik ken natuurlijk niet de originele uitvoering van het Harvest label. Anyway ik zal de albums nog eens draaien. De reactie komt nog, maar ik kan nu al zeggen dat ik behoorlijk onder indruk ben van de eerste 3 albums. Wordt vervolgt!!!

Satriani/vai schreef:Nee, dat klopt niet. Het is wel slordig, maar kijk eens op Discogs hoeveel albums volgens de geluidsdrager een jaartal missen en daarom met releaseyear als 'unknown' worden aangemerkt. Vaak het geval bij goedkopere licentie-uitgaven.

Ik kan me ook nog van die Creative Sounds CDs herinneren van Black Sabbath, uit de tweede helft van de jaren 80. Inderdaad een enkel velletje als hoes en slordigheden: bijvoorbeeld de laatste twee track omdraaien in volgorde etc.

Is gewoon te koop met als voordeel dat je dan direct goed bent geinformeerd omtrent het derde album uit 1969 van de beste rockband allertijden...

Helemaal mee eens!!!! Deep Purple behoort tot de BIG SIX Rock bands die bepalend zijn geweest voor de Rock eind zestiger jaren en zeventiger jaren. Anno 2026 zijn er nog maar 2 van over waaronder Deep Purple!!!!!

Ik ben even de platenkast ingedoken, en heb de bootleg gepakt van jou voormalige stadgenoten : Future Tense uit Utrecht titel Condemned to the Gallow. De bootleg is overigens opgenomen in mijn woonplaats. De platenhandelaar ( van het helaas legendarische platenwinkel Bij de Put) heeft thuis een studio waar dat is opgenomen. En je hebt gelijk, er staat WEL een jaartal op, maar is WEL illegaal. De kwaliteit is overigens niet slecht. ALS!!! ik het goed heb gaat een illegale copy volledig buiten de artiest om. Met andere woorden de artiest verdient er niks aan, naast het feit dat hij of zij geen toestemming heeft gegeven. Maar - nou komt het- er zijn 2 Rockbands die grip heeft gekregen op de diverse bootlegs : Uriah Heep en Dream Theater. Die bootlegs kan je gewoon kopen bij Bol.com. Als ik het goed heb verdient de band hier nu wel aan (volledig terecht) met een omweg. OF is dat in dit geval ook niet zo???

Prachtige plaat. Vooral het klassieke April vind ik een absoluut topnummer, ook na zoveel jaren. Het eind van het lang uitgesponnen nummer gaat over in een stevig portie ouderwetse hardrock, heerlijk.
Ik hoorde het album voor het eerst bij een vriend van mij, kort nadat "In Rock" was uitgekomen die uiteraard een prominente plaats innam in mijn gestaag aanzwellende platenkast met de vroege albums van Yes, Jethro Tull, Ten Years After en Pink Floyd. Deze titelloze plaat van Deep Purple kwam er meteen bij en daar staat hij nog steeds, grijs gedraaid en een hoes die op zijn zachtst gezegd wat gerafeld is inmiddels.
Behalve eerder genoemd "April" staan er meer mooie, tijdloze klassiekers op. "Blind" is zo'n nummer, die ik anno 2026 nog altijd graag mag beluisteren. Ook het ingetogen "Lalena" blijf ik erg mooi vinden, evenals het dreigende zwaar aangezette "Fault Line" overgaand in "The Painter."
In de loop der jaren is mijn aandacht voor Deep Purple wat naar de achtergrond verdwenen (en mijn aandacht voor Rainbow juist enorm toegenomen), maar wat een gave plaat blijft dit.