Weezer - Make Believe (2005)

Op "Make Believe" klinkt Weezer anders. Het lijkt wel of ik een andere band hoor dan op het gelijknamige blauwe of groene album. "Pinkerton" klink nog eigenzinnig, maar ik weet niet zo goed wat ik met "Make Believe" aan moet. Gevoelsmatig denk ik dat Weezer de lat te hoog heeft gelegd met eerder genoemde albums. Een soort Oasis syndroom zeg maar. "Make Believe" is absoluut geen slechte plaat, maar in vergelijking met eerdere platen steekt het er toch wel schril bij af. Het pakt me totaal niet. Nergens hoor ik liedjes van het kaliber "Buddy Holly", "My Name is Jonas" of "Hash Pipe". Wil Weezer urgent klinken? Het komt ietwat geforceerd op me over. Waarschijnlijk zal ik een ander oordeel hebben gehad als dit de eerste Weezer plaat is die ik gehoord zou hebben, maar ik kan er niets aan doen, hun debuutplaat blijft als een referentie in mijn hoofd hangen en dat doet "Make Believe" de das om.

Blijft belachelijk dat deze nog geen gemiddelde van 3 sterren haalt hier. Ik vind dit het op 2 na beste album van Weezer, Blue en Pinkerton zijn natuurlijk beter. De meeste mensen vinden na deze 2 klassiekers de groene het beste, maar daar vind ik persoonlijk niet veel aan.
Op deze plaat speelt Weezer erg melodieus. De solo's hebben een andere melodie dan de melodie in het refrein, iets wat bij de groene niet het geval is. Bijna alle nummers hebben een heel erg standaard pop-rock opbouw, maar dat stoort mij niet, het is immers een pop-rock album. De teksten zijn behoorlijk slecht bij sommige nummers, maar ja, dat vergeef ik ze.
Ik vind dit dus een best creatief pop-rock album met goede melodieën en het luistert allemaal perfect weg, erg catchy!
4*

Leuke plaat maar toch niet van het niveau van Pinkerton of hun debuut.Daarvoor blijven de nummers net iets te weinig hangen.Wel zorgen de teksten regelmatig voor een glimlach.Goed.

bagger. brol. rommel. kutplaat. overgeefsel. klein gevaarlijk afval. nutteloze overbodigheid. meer zou ik op dit misbaksel eigenlijk niet mogen zeggen.

Rivers en co die een plaat in elkaar boksen omdat het moet en niet omdat het kan. en dat zijn meestal de overbodigste der overbodige platen.

ik herinner me nog heel goed het lege gevoel en de lichtjes vieze smaak in mijn mond die ik had na het horen van en aanzien van de clip van eerste single Beverly Hills.

komt dit echt uit de pen van dezelfde man die klassiekers als getchoo, only in dreams, surf wax america, no other one, etc... heeft geschreven?

Het tempo op dit album ligt lager dan op de meeste andere Weezer-albums, zeker in vergelijking met de eerste albums die algemeen enorm gewaardeerd worden.

Het was dan ook even wennen. Bij de eerste luisterbeurt vond ik er eigenlijk weinig aan en dacht ik de minste Weezer te horen. Enkele luisterbeurten verder, valt het wel allemaal een beetje in de plooi.

Bij mij doen eigenlijk vooral de singles het minder goed, terwijl de meesten die blijkbaar nog wel goed vinden. Met Bevery Hills heb ik nooit iets gehad. Ook We Are All On Drugs, dat een Weezer-klassieker is of zou kunnen zijn, vind ik eigenlijk maar een erg matig nummer. Enkel Perfect Situation vind ik degelijk - maar ook niet echt veel meer dan dat.

Favorieten op de plaat zijn uiteindelijk toch 2 tragere nummers, Weezerballads als je wil: The Damage in Your Heart en Pardon Me.

Al bij al staan er weinig nummers op die ik slecht vind, maar ook iets te weinig die het geheel naar een hoger niveau tillen. Binnen hun oeuvre niet hun minste album, maar toch wel in de onderste helft.

3,5*

Erg gevariëerde schijf met veel lekkere brokken, veel meebrullers. Één van m’n favoriete platen van Weezer... Snap de lage waardering ook niet... Pardon Me!