The Doors - The Doors (1967)

Rond 1995 nog cassettebandjes Sandokan-veld ?

Die staat natuurlijk gewoon op L.A. Woman, zowel het beste album als het beste nummer van The Doors

Een paar jaar later zelfs nog wel, denk ik. Net voordat Napster ten tonele verscheen (inmiddels net zo goed een anachronisme).

Ja ze zijn nu nog te koop maar ik dacht dat halverwege de jaren 90 iedereen aan de cd-speler zat .

Ja, maar volgens mij was het een soort illegale kopie (mondje dicht he?)

Ik had dit album in de late jaren '90 te leen op cassette, dus je bent niet de enige Sander.

Ruim een jaar of 30 geleden stapte ik mijn favoriete platenzaak Bullit in Eindhoven binnen en pakte het debuut van The Doors uit de bakken onm te luisteren.
WAT riep de verkoper (Carlos) ken jij die nog niet, schaam je!
Na een korte luister beurt was ik diep onder de indruk en moest ik korte tijd (enkele weken) nog regelmatig een beschuldigende en meewarige blik dulden omdat ik in een rap tempo mijn Doors collectie uit aan het breide was.

Nu zeker 30 jaar later valt mij op dat ik zelden of nooit nog naar The Doors luister.
In het kader van Cabeza Borradora’s topic 52 essentiële pop/rock klassiekers ben ik het debuut weer eens uitgebreid aan het beluisteren.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik had hier 4.5 sterren staan maar ga verlagen naar 4 sterren.
Het album opend sterk rockend met gepassioneerde zang in nummers als Break on Through (To the Other Side) en Soul kitchen.
The Crystal ship erg mooi gezongen door Jim Morrison wordt gevolgd door het minder sterke Twentieth Century Fox, hier wel weer dat lekkere typische Doors orgeltje.
Alabama Song is een opmerkelijke cover uit eind jaren 20 begin 30 van de vorige eeuw.
Het is een Brecht / Weil nummer dat echt bekend werd toen zij het in de opera Rise and Fall of the city of Mahagonny gebruikte.

Meestal vind ik een transcriptie van dit soort muziek naar rockmuziek niet zo geslaagd, maar he The Doors maken er iets moois van.
Ook mooi is het beroemde Light My Fire (wie kent het niet), werd later dat jaar in een ingekorte versie op single uitgebracht en zorgde voor de grote doorbraak.
Verder met Back door man, mooi orgel intro en Morrison zingt het met een mooie blues sound.
I looked at you is weer een eenvoudiger nummer met wel weer een sterke stemverheffing van Morrison.
End of the night is een kort en een beetje spooky mooi gezongen nummer.
Take it as it comes is een gedreven pop / rock nummer , maar ik vind het niet bepaald bijzonder, de versnelling zijn niet onaardig.
The End vind ik toch wel het mooiste nummer (andere favorieten zijn o.a. Love Her Madly, When The Music’s Over en The Soft Parade) van The Doors.
Geweldige opbouw met een climax die grandioos is, onderwerp met in het einde van het nummer refferentie naar het oedipuscomplex.
Het nummer is waarschijnlijk live op plaat vastgelegd.
Een waardige afsluiter van een sterk album en heeft iemand de basgitaar gemist want ?

Het debuut werd begin januari 1967 en op het eind van het jaar hadden The Doors de (twijfelachtige) eer om als eerste rockgroep op het podium gearresteerd (Jim Morrison wegens obsceen gedrag) te worden.

Op Take It As It Comes na, vind ik elk nummer goed, of zie ik dat fout?

Ruim 30 jaar geleden of Een jaar of 30 geleden

'Take It as It Comes' heb ik als favoriet aangevinkt, heerlijk nummer.

Nee ik vind eigenlijk ieder nummer wel goed (zo'n **** gemiddeld).
Sterk album
Enne het was ongeveer ruim een jaar of 30 geleden

Was destijds voor veel middelbare scholieren toch wel een behoorlijke aanschaf hoor. Mijn eerste speler had ik toen ik 16 was, in 1994. Maar zeker die eerste jaren had ik onvoldoende geld om veel cd's te kopen dus de tapes zijn nog wel een aantal jaren gebleven.

Hoorde laatst bij het uitgaan Break on Through weer en wat een geweldig nummer is dat toch. Wat mij betreft een van de beste openers ooit. Dan is daar ook nog The End als meesterlijke afsluiter en een geweldige vulling tussen die twee schoonheden.

beste debuutplaat ooit!
Morrison was toen 24 jaar..... wat een strot !!!!!!
Een nummer als The End op je debuutplaat (en dan bedoel ik niet de titel, maar de song)...!!!
kippevel/kippenvel!

Geweldig album van The Doors!

Op het afsluitende nummer na zijn dit eigenlijk allemaal potentiële hits.
Dit is voor mij dan ook het minpunt van het album: het zijn stuk voor stuk geweldige nummers, maar het vliegt nergens echt uit de bocht. Inclusief het orgeltje blijven ze telkens weer binnen de lijntjes.
Ik weet wel dat The Doors voor die tijd erg alternatief waren, maar anno 2011 vind ik het allemaal toch iets te gelikt.

Ik vind het wel opmerkelijk. De meeste bands beginnen met wat mindere albums (althans: dat is mijn ervaring), maken daarna hun beste albums en daarna komen de albums waarop het oude recept me een beetje begint te vervelen of waar de nieuw ingeslagen richting me totaal niet bevalt. Bij The Doors is het voor mij precies andersom. The Doors begonnen met een drietal uitstekende albums (The Doors, Strange Days, Waiting For The Sun), maakten midden in hun loopbaan een wat minder album (The Soft Parade) en kwamen daarna fantastisch terug met Morrison Hotel en L.A. Woman. De albums Soft Voices en Full Circle tel ik in deze theorie niet mee omdat Jim Morrison toen dood was (dan heb je niet meer te maken met 'The Doors').

Break on Through en Back Door Man klinken toch niet gelikt? behoorlijk rauw naar mijn mening.... zeker niet "binnen de lijntjes gekleurd"

Klopt, het is ook een tikkeltje overdreven wat ik zeg.

Ik vind het lastig om uit te leggen.
Voorbeeld: bij bijna elk nummer wordt er vastgehouden aan de vaste structuur.
Dingen zoals het geweldige instrumentale deel in Light My Fire en The End, waar ruim de tijd wordt genomen, worden wat mij betreft op deze plaat wat te weinig gedaan.
En dat is voor mij dan het verschil tussen 4 en 5 sterren.

Wat maakt dat uit met zo'n uniek eigen geluid en zulke sterke nummers? Overigens spreekt je top 10 voor een groot deel dit criterium van je tegen (neem alleen al Boxer en Funeral). En probeer anders eens wat (free) jazz, het klinkt alsof dat helemaal jouw ding is.

Dat ben ik zeker van plan, maar ik ben er nog niet aan toe. Ik luister nu wel wat electronische muziek.

Maar je hebt gelijk, het was een slecht voorbeeld.
Maar het lijkt allemaal een beetje op elkaar, en het orgeltje klinkt af en toe wat goedkoop.
Alsof het een één of ander piratenlied is (Vooral bij Light My Fire en Alabama Song)

Maar wie weet vind ik dit album gewoon niet geniaal vanwege de veelal ontbrekende melancholie.

Bij Alabama Song kan ik nog wel wat voorstellen, maar Light My Fire een piratenlied?

Pirates of the Caribbean: Fire Through The Doors Of My Soul Kitchen

Haha zoiets inderdaad.

Bij Light My Fire valt het inderdaad wel mee, alleen aan het begin misschien een beetje.

Maar goed, nu jullie dus he: waarom geen 5 sterren?

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Hoe bepaal jíj het aantal sterren dat je een album geeft?

The Crystal Ship
Wat een mooi nummer is dat zeg! Waarschijnlijk 1 van mijn favorieten van The Doors.

Voor de rest staan er ook alleen maar geweldige nummers op dit album!

Jim Morrison, 1 van mijn helden.

Inderdaad een prachtig nummer, die heeft van mij ook een geel sterretje gekregen.

Goedzo

Tja, hoeveel woorden moet je hier nog aan kwijt? Klasbak tot en met, dat is het.

5*

Waarom 5 sterren?

Baanbrekend indertijd & omdat er van dit album van alle nummers vele live versies zijn.

Samen met het album Strange Days uit het tijdperk dat de Lizard King nog volop geloofde in zijn missie om "het ongekende te betasten en te doorbreken".......... zeg maar ruwweg van zomer 1966 tot voorjaar 1968

Toch wel de beste denk ik.

Het tweede album is ook erg goed, meer uitschieters, deze heeft een constanter niveau.
De albums die erna komen hebben allemaal goede nummers, maar in mijn ogen, vaak ook teveel zwakkere.
Daarom prefereer ik de eerste twee, met deze op kop.