The Doors - The Doors (1967)

Lol, echter niet echt politiek correct. In plaats dat hij hen vraagt om die boetes kwijt te schelden.

Maar als je Strange Days en The Soft Parade nog niet kent, hoe kun je dan zeggen dat deze en Morrison Hotel het beste werk van The Doors zijn dan?

Want Strange Days is namelijk hun beste.

Ik heb de laatste weken hun 6 albums eens goed beluisterd in de auto tijdens woon/werk verkeer, maar ik vind de eerste 2 albums ook de beste. Het onderlinge verschil tussen de laatste 4 albums vind ik niet heel erg groot, maar vind ze wel minder goed dan de eerste 2 albums.

Niet luisteren tijdens woon - werk verkeer want dan ben je er niet met je gedachten bij .
Je denkt dan steeds dat er iemand van wegmisbruikers achter je zit en dan kan je je niet op de muziek concentreren .

Ik maakt de vergelijking tussen de 4 platen die ik wel ken en daarvan vind ik Morrison Hotel en het debuut het best. Daar zou verandering in kunnen komen als ik die 2 platen ook heb geluisterd.

Dus eigenlijk moet ik zeggen: Van de 4 platen die ik tot nu toe heb beluisterd vind ik het debuut en Morrison Hotel het beste werk.

Zeker aangezien deze slechts op een 4,0* staat.

Misschien wel het beste album ooit.

Voor mij blijft dit debuut het beste album dat deze mannen gemaakt hebben, al kan ik op The Soft Parade na elk album van ze bekoren. (De albums met Jim iig.)

Deze plaat kan ik dagelijks opzetten en dan gaat ie nog niet vervelen; een voor een zeer sterke nummers, waarvan ik het openingsnummer misschien nog wel het minst vind. De afsluiting van het album, The End, is het grootse hoogtepunt na alle hoogtepunten die je ervoor beluisterd hebt. Werkelijk prachtig, dat nummer. Zeer mooi opgebouwd en dik 11 min lang blijft het interessant en je hebt niet eens door dat het nummer die lengte heeft.

Het apocalyptische The End is de apotheose van dit album, wát een opbouw, wát een spanning, ongehoord en ongeëvenaard!

Helemaal the bomb
En dan vooral in combinatie met de openingsscene van Apocalypse Now........Geniale zet van Francis Ford Coppola. Oeps, ik ga een beetje off-topic.

Ik snap de hoge waardering voor dit album niet zo. Ooit eens gekocht, samen met Waiting For The Sun en die vind ik veel beter dan dit debuut. Behalve de prachtige afsluiter "The End" staan op "The Doors" weinig buitengewone nummers.

The Crystal Ship en Break on Through kunnen er ook nog mee door.
Voor de rest: middelmaat, wat resulteert in 3*.

En Light My Fire dan?

Dat nummer zou ik als vierde aanvinken

Verder zou ik weinig buitengewoon nooit zeggen. Zeker niet over dit album. The Doors hebben een uniek geluid dat nog nooit echt nagedaan is door iemand.

Inderdaad zeg. Ik zou van Johannes graag eens wat antecedenten horen van nummers als "Soul Kitchen", "Twentieth Century Fox" of "End of the Night". Die klinken toch echt compleet anders dan alles wat voordien is opgenomen door wie dan ook.

De term "weinig buitengewoon" slaat op het gegeven, dat op dit album weinig topliedjes staan, naar mijn menig.. Dat deze plaat origineel en mss grensverleggend is, wil ik niet betwisten.

En de nummers die Paalhaas aanreikt, zijn wmb juist de minste liedjes van het album maar dat doet niets af aan de originaliteit van deze nummers, alleen ik vind ze niet erg mooi.

Dat komt omdat op dit album alleen maar top nummers staan en geen mindere en als The Deuren niet jouw ding is dan hoor jij dat toch niet of wil het niet horen .

Ik heb Waiting For The Sun op 4.5 sterren staan, dus zo slecht vind ik the Doors niet

Dan vindt jij die gewoon beter .
Het is maar waar iemands muzikale voorkeur naar uit gaat en wat jouw oren mooi vinden .
Van elk album zijn voor en tegenstanders en dat zal altijd zo blijven .
Niet iedereen heeft dezelfde smaak nu eenmaal en maar goed ook .
Je hebt deze met 3 sterren beoordeeld dus zo slecht is dat nu ook weer niet .

Daar ging het ook niet om. Het ging erom dat hij dit album als niet buitengewoon omschreef, terwijl er geen twijfel over kan bestaan dat dit wél buitengewoon is. Nu heeft hij dit toegelicht en blijkt het meer iets in de trant van een verkeerde woordkeuze te zijn.

De term buitengewoon is ook maar gewoon een interpretatie hoor.

Oeh, weinig topliedjes?
Wat zijn zogenaamde topliedjes dan?

Als je je debuut album begint met een regelrechte klassieker als "Break on through", daarna de vaart er weer uit haalt met imo weer twee topnummers (misschien minder mainstream/"klassiek") dan de vaart weer opschroeft met 20th century fox en de tweede klassieker erin gooit: Whiskey Bar.
Daarna DE tophit Light My Fire en vervolgens in een rollercoaster terecht komt met oa wederom een klassieker (Backdoor Man) en de ultieme afsluiter, The End.

Dit is geen album met weinig topliedjes, dit is een album in zijn geheel. Het is een groot topnummer.

Jammer dat je mening zo verschilt met de rest van de mensen hier (veelal toch mensen met een zeer goede smaak). Misschien toch nog eens de plaat erbij pakken en het een goede luisterbeurt geven?

Een goede smaak? Leg eens uit?

Geweldige plaat! Dat ik maar weer eens opgezet heb na het zien van de documentaire 'When You're Strange'.

ja da's een mooie docu. maffe gast die jim, vervreemdend, maar ook vervreemd. verloren gegaan in zijn rol...

de muziek is geweldig en tijdloos. nee, elf singletjes zijn het niet. gelukkig niet. topmuzikanten zijn het ook niet, gelukkig niet.
daardoor leeft het, ademt het, emotioneert het.

Uhh....??????

Tja, wat een plaat eh.. Wat wil een mens nog meer? De poëtische teksten van Jim Morrison zaliger, dat orgeltje, het lekkere gitaarwerk, geweldig! Ik overweeg al een tijdje om te verhogen naar de maximumscore, en overlaatst heb ik deze plaat maar eens op CD gekocht. Geen enkel zwak nummer, het zijn heus niet alleen de bekendste nummers die eruit springen, maar nummers als 'Back Door Man' en 'End Of The Night' zijn ook pareltjes!

Voorlopig blijven de 4,5 sterren nog even staan..

Deze week hier in het forumtopic 52 essentiele pop/rock klassiekers.

The Doors worden te vaak vereenzelvigd met Jim Morrison. Toegegeven, hij was een passionele zanger en een innemende podiumpersoonlijkheid, maar de muzikale bijdrage van de andere leden was ook belangrijk: gitarist Robbie Krieger, drummer John Densmore en toetsenist Ray Manzarek, wiens karakteristieke orgelklank onlosmakend met dit kwartet uit LA verbonden is. The Doors staat geboekstaafd als een van de allerbeste debuutplaten uit de geschiedenis. Het is trouwens zo´n langspeler die je al vanaf de eerste noten van de openingssong, het springerige 'Break On Through (To the Other Side)', midscheeps raakt. Met hun debuut scoorde The Doors meteen hoog in de Amerikaanse hitlijsten, deels te danken aan de succesvolle single 'Light My Fire'. Lizard king Morrison haalde de groepsnaam bij de titel van een boek van Aldous Huxley (The Doors of Perception), die op zijn beurt inspiratie bij dichter Wiliam Blake had gevonden. De zanger heeft het in zijn teksten over seks en dood, vervreemding en drugs, maar de liedjes zijn zeker niet altijd van hoop gespeend. Het kwartet brengt twee opvallende covers: de van Howling´ Wolf bekende blues-classic 'Back Door Man' en de Brecht/Weill-compositie 'Alabama Song (Whisky Bar)', wat ook meteen bewijst dat het verschillende stijlen aankan. Al blijft The Doors op de eerste plaats een doorleefde rockplaat, eindigend met het oedipale 'The End'. Maar na deze langspeler zou het voor The Doors pas echt goed beginnen, met vier turbulente jaren als gevolg.

(Bron: DM, De Cultuurkenner, 1999)

De tracklist ziet er veelbelovend uit, met nummers als Break on Through, Alabama Song, Light My Fire en the End, alleen Riders on the Storm ontbreekt

Indrukwekkend debuut van deze legendes, waarbij vooral de honger en intensiteit van Morrisons vocalen positief opvalt, net als het feit dat de band al erg goed op elkaar is ingespeeld. Met singles als Break On Through, Light My Fire en The Crystal Ship, evenals de passend grot(esk)e afsluiter The End, weet de band al een aantal klassiekers op tape te krijgen waar andere debuterende bandjes door de eeuwen heen alleen maar stikjaloers op kunnen zijn.

Staat tegenover dat The Doors op albumtracks als Back Door Man en Take It As It Comes wel de neiging heeft op dezelfde stilistische trucjes terug te vallen: de variatie tussen sommige nummers had van mij wel iets groter mogen zijn.

Een legende begint hier: jonge luisteraars die een zoektocht beginnen door de krochten van de rockmuziek zullen op een bepaald moment worden geconfronteerd met deze band. Zelf kreeg ik op de middelbare school een Best Of van de band in mijn handen geduwd (nog op cassettebandje, kun je nagaan...), wat het begin was van een korte maar hevige Doors-verslaving. Dat is inmiddels wel ietsje gezakt, en de vraag waar de muzikale waardering ophoudt en de fascinatie voor de Mythe Genaamd Morrison begint is misschien een terechte. In dat verband is hun debuut misschien niet de beste lp ooit, maar zeker een bewijs dat niet alleen het verhaal om de band, maar ook de muziek de tand des tijds heeft weten te overleven.