The Kooks - Junk of the Heart (2011)

Nieuwe Kooks, de hoes hebben ze niet mee, wat een lelijk ding! Sea Side was een leuke plaat, Konk was best vervelend(ging ook snel de uitverkoop bak in) maar was wel een hele stap verder dan het debuut... wat zullen deze knapen die vorig jaar op Pukkelpop een aardig optreden opzette, al vond ik het bij vlagen ongeïnspireerd en wat egoïstisch over komen(speelden vooral voor zich zelf en niet als band). Wat hebben de heren te vertellen? Vooruitgang op Konk? Of zakt deze de drek in om er nooit meer uit te komen...

Het eerste nummer klinkt verfrissend na Konk, maar er zitten geen echte levels in en is zelfs een beetje saai.
Al doet het refrein me wel een klein beetje wat, enigszins melancholisch gezongen "I wanna make You happy" Ook Kooks aan de synthesisers, jammer..

Nummer 2 doet mij denken aan een jaren 70 rock song, lekker pianotje en gitaar die zo nu en dan word aan geslagen. Samen zang, doet het prima, zorgt voor een aangename sfeer. Weer die zelfde melancholische toon in het refrein, maar stiekem vind ik dat wel fijn.

Rosie, standaard beat. De 2e stem maakt er toch wel wat van en maakt het een prima pop song.
Upbeat chorus, doet mij ergens aan denken het chorus, maar erg fijn gezongen.
Jammer van het orgel/synthesiser dat daar op volgt

Nummer 4 akoestisch met een exotische beat. Bijna bezwerend. Lekker nummer, prima luister muziek.

Nummer 5 begint lekker met een eigenwijze drumbeat met een kabbelend basje. Ingetogen refrein.

Nummer 6: Begint met een viool! Wat krijgen we nu? Gaan we de serieuze kant op? Noah and the Whale achterna? Wel een kort nummertje, een bekentenis van de zanger. Drums worden decoratief ingezet, versassend!

Nummer 7: Standaard pop/rock. Niet echt standaard Kooks zou Kaiser Chiefs kunnen zijn, qua muziek. Ik vind het toch jammer dat ze spelen met die synthesiser, dat draait dit soort dingen echt de nek om. Appart nummer, mij iets te experimenteel voor de popband die ze zijn.
Bijna populair doen, zo noemen we dat.

Nummer 8: Daar is de indie dance beat, jammer. Springerig refrein, bijna Wombats achtig.
Beetje het idee dat het na nummer 5 begint in te kakken. Prima solotje, funky(om het even oppervlakkig te zeggen).

Nummer 9: Dit begint alleraardigst, sympathiek gespeeld op de gitaar, drums creatief ingezet. Standaard pop/rock. Verheffend refrein, klein beetje zeurderig. Wel een frisse wind door het nummer.

Nummer 10. Akoestisch nummer ala Blackbird van de kevers. In de verte dan, wel de zelfde soort opzet van het nummer en soort zang. Samen zang in het chorus. Stiekem vind ik dit wel een grote verrassing op de plaat, gaat net iets verder dan die standaard pop die ze normaal maken. Gaat het vinkje voor favoriet bij staan.

Nummer 11: Heeft ook wat van de Kevertjes weg, klinkt prima. Mixje van britpop en jaren 60 pop. beetje een lullig refrein. Jammer.

Nummer 12: Weer wat verrassends, dit klinkt helemaal niet meer als de band die we van Konk e.d. kennen. (al was dit een ouder nummer toch?) Geëxperimenteer met instrumenten(piano en viool). Bouwt spanning op. Ze weten die spanning alleen niet tot een hoogtepunt te brengen. Nee dit is echt niets, al begon het zo hoop vol.

Ik vind het leuk dat de Kooks wat nieuws proberen en maken nu in mindere mate meidenpop, als je snapt wat ik bedoel. Maar dat experimenteren is niet tot een hoogte punt gebracht, wellicht op de volgende plaat als die ooit komt? Zitten toch wel wat inkakkers in, en dat is erg jammer want een aardige plaat is het wel met Petulia als hoogtepunt en How'd you Like That en Rosie als frisse wind.
Ik twijfel tussen een 2,5 en een 3*... ... misschien groeit het nog, 2,5 dan maar

The Kooks? Zijn die anno 2011 nog wel relevant? Dat vroeg ik me met een frons af voor dat ik aan Junk of The Heart begon. Misschien lag het aan de afschuwelijke album cover dat ik dit vooroordeel had want de band rondom zanger/gitarist Luke Pritchard is vandaag de dag nog wel degelijk op stoom. Zo bewijze ze met Junk of the Heart. Met dit derde album laat de band een volwassen geluid horen, een positieve ontwikkeling. Junk of the Heart is het derde goede Kooks album op rij.

The Kooks hebben zichzelf 'min of meer' opnieuw uitgevonden. Nog steeds staat het liedje centraal, maar muzikaal gebeuren er een aantal nieuwe dingen. De oude begeleiding heeft plaats gemaakt voor Strijkers & synthesizers. Dit pakt goed uit, en maakt het album anders dan voorganger Konk (2008). De muziek van the Kooks klinkt ondanks de nieuwe ingrediënten nog wel als bekend in de oren, maar dit zal liggen aan de herkenbare stem van Luke Pritchard.

Het album dreigt de gehele tijd in te zakken. Maar verassend genoeg blijft Junk of the Heart over de hele linie boeien. De muziek balanceert op het randje van te glad en commercieel, maar de kwaliteit liedjes en de stem van Pritchard (dat heerlijke Britse accent) zorgen ervoor dat Junk of the Heart een plezierige album is geworden. Dit alles zorgt ervoor dat de commerciële stempel niet ergerlijk wordt.
Sommige liedjes slaan wel naast de plank. Neem bijvoorbeeld het irritante Time Above the Earth & Petunia. Maar daartegenover staan ook veel goeds. Is it Me & Junk of the Heart worden nieuwe Kooks klassiekers waarmee de band het hele festivalweide vrolijk mee krijgt. Persoonlijk hoogtepunt is het fijne Fuck the World off.

De muziek is tegenwoordig meer van hetzelfde en totaal niet origineel. 13 in een dozijn. Voorgekauwde aanstekelijke melodieën en een zeer toegankelijk band geluid. Maar in het genre behoren the Kooks wel tot de top. Wat Luke Pritchard onderschijt van al die andere 'toegankelijk Britpop bandjes is dat de band zich postief blijft ontwikkelen. De liedjes zijn aanstekelijk en muziekaal in orde. Het totaal is kwalitatief goed en de liedjes zijn goed geschreven zijn. Het resultaat: niet alleen voor de fans is Junk of the Heart een vrolijk album om je 'vingers bij af te likken'.

van: http://daanmuziek.blogspot.com/2011/09/kooks-junk-of-heart.html

The Kooks begonnen leuk in 2006 met hun album Inside In/Inside Out. Liedjes als She Moves in Her Own Way, Seaside en Naive zijn heerlijke popliedjes en veel mensen kunnen ze nog steeds meezingen.

The Kooks van tegenwoordig zijn helemaal niets veranderd sinds die tijd. Het album Konk uit 2008 bevatte liedjes in bijna identieke stijl. De eerste plaat was al het zoveelste popalbum van de zoveelste popband, maar Konk was er net eentje teveel. Toch bleven The Kooks populair en staan op Konk ook wel een aantal aardige liedjes.

Het verhaal gaat bij het nieuwe album Junk of the Heart in principe gewoon verder. Het derde album zorgt weer voor weinig nieuws. Zelfs de titels van de nummers hebben allemaal wat weg van het eerdere werk. Ook hier staan weer een aantal heerlijke popliedjes op die het grote publiek weer zullen veroveren. Ik noem hierbij nummers als Is It Me of Mr. Nice Guy.

The Kooks zijn maar in een ding goed, popliedjes schrijven, heel degelijk. Dat weten ze zelf ook en gelukkig slaan ze niet aan het experimenteren want dat is iets wat ze niet zou passen. Meisjes van 15 of 16 jaar zullen deze band altijd een warm hart toe blijven dragen en wat oudere meisjes zullen met plezier aan de oudere albums terugdenken.

Junk of the Heart is een degelijk popalbum, maar ik heb er niets mee. Het is goed uitgevoerd, er staan een aantal nummers op die best te pruimen zijn, maar that's it.

klik

Ma zeg wat is dat hier allemaal, zo hard dat jullie dit album afbreken!
Dit album is MEGAZALIG, oke ik moet toegeven toen ik het voor het eerst hoorde dacht ook eerst van: ''wat is dit?''
Maar na een tweede keer vond ik het al stukke beter ik ben ook naar het optrede geweest in Vorst Nationaal en daar was niks mis mee ze waren goed live. Oke op Pukkelpop waren ze niet goed inderdaad ze stonden er niet als een band maar dat is nu VEEL beter! En ze mogen toch experimenteren, als zij blij zijn met hun album is dat nog altijd het belangrijkste vind ik persoonlijk. Hebben jullie dan dat interview niet gezien waarin hij uitleg geeft over de liedjes op het album? Dan zal je al veel begrijpen. En de meeste vinden Is It Me het beste wat er op het album staat, wel dat liedje gaat erover dat ze het moeilijk gehad hebben dat ze het wa achter hun lieten enz. Ik vind dat er geen reden is om ze zo af te kraken!
Ik vind ook dat Inside In Inside Out hun beste album was Konk vond ik ook goed maar inderdaad anders en ik vind dat ze met Junk Of The Heart er een goed album bij hebben nog eens ja het is anders maar ze zijn ook volwassener geworden, ze kunnen niet eeuwig 18 blijven. En die commentaar over zijn stem wa voor zever is dat? Der is niets verandert aan zijn stem...
En het is ook muzieksmaak!
Bv. mijn vriendin vindt dit album beter dan de andere 2.
MVG!