The Kooks - Junk of the Heart (2011)

Vaag. Toen ik de single hoorde had ik eerst het idee dat ik naar een wat poppie nummer van MGMT aan het luisteren was.

The Kooks tja.
Eerste album was een aardig simplistisch pop album, hun tweede al een stuk minder, en deze plaat is ronduit dramatisch.

Ik hoor allerlei mislukte referenties naar andere bandjes.
Hoor ik daar op een gegeven moment zelfs Vampire Weekend?

Neen, de eerste twee liedjes zijn nog aardig, de rest is bagger.
Op naar de echte releases van dit jaar zoals de nieuwe van Kasabian en Coldplay.

Coldplay is ook al een jaar of 5 dood.

Junk of the Heart (Happy): Klinkt op zich lekker, niet hoogstaand, alleen een beetje zeikerig refrein

How’d You Like That: Een beetje suffig nummer wat niet helemaal uit de verf wil komen

Rosie: Een lekker nummer met een lekkere 60's feel

Taking Pictures of You: Doet me weinig, beetje zeikerig

Killing Me: Zie vorige nummer

Fuck the World Off: Begint best lekker, maar word langzaam aan wat gezapig. Maar geen rotnummer

Time above the Earth: Dit hoeft voor mij niet..

Runaway: Apart nummertje, niet rot, maar ook zeker geen toppertje

Is It Me: Zo hoor ik ze graag, het neigt wat meer richting het zalige debuutalbum.

Petulia: Zie Time above..

Eskimo Kiss: Dit klinkt weer eens een beetje zomers a la het debuut

Mr. Nice Guy: een we sluiten af met helaas weer een gezapig nummer


Uiteindelijk oordeel:

The Kooks kunnen me steeds minder bekoren.

Waar hun debuut lekker fris en zomers klonk, met uitschieters als See the World, Ooh La, You Don't Love Me, She Moves in Her Own Way, Naive, If Only en Jackie Big Tits, daar was Konk al een stuk minder verfrissend met maar een enkele uitschieters als Always Where I Need to Be & Do You Wanna

Ik heb er natuurlijk pas één draaibeurt opzitten, maar tot dusver zijn er maar 3 nummer die mij enigszins kunnen bekoren.
Ik laat mijn stem nog even achterwege en geef het nog een kansje, maar ik ben wel van mening dat The Kooks (net als bijvoorbeeld Kaiser Chiefs) langzaamaan gaan wegzakken vanuit de Eredivisie van leuke indiebandjes en uiteindelijk helaas ook wel zullen gaan degraderen

Zonde...

Met een debuutalbum als Inside In/Inside Out zal je nooit degraderen hoor.Ik luister het nu en vind het meevallen. Het zal zeker niet zo goed zijn als het debuut. Maar het luistert weer fijn weg en de singles vind ik geweldig. Junk of the Heart (Happy) is debuutniveau.

Ik vond het nu precies ook niet zo erg als de meeste hier zeggen. Als je weet dat je je gewoon aan popalbum moet verwachten dan is dit toch al sowieso beter dan Konk?

Ja, vind ik ook. Lekker zomers. Mijn beoordeling zal ook zo'n 3,5 worden denk ik. Gewoon ok, net als die nieuwe van de Peppers, niet het beste, maar zeker vermakelijk.

Heb net men stem weer met een halfje verhoogt, want de meeste nummers hoeven echt wel meerdere luisterbeurten..
In tegenstelling tot de meesten hier vind ik dit wél een goed album, zeer goed zelfs! Nummers als 'Rosie' en 'Mr. Nice Guy' zijn gewoon prachtig. Voor de rest een algemeen hoog niveau.


Beter dan' Konk', iets minder dan 'Inside In-Inside Out' .

Debuutniveau? Laat me niet lachen! Nummer is niet slecht maar mist de drive waarmee de muziek op de debuutplaat is gemaakt. Vergelijk Junk of the Heart met Matchbox, Sofa Song, You Don't Love Me en wees eerlijk tegen jezelf. Zelfs de rustigere nummers op Inside In brengen meer in me los dan Junk of the Heart. Degraderen na een goed debuut kan zeker, The Kooks zijn er het levende bewijs van...

Ik ben het met Snoeperd eens. Junk Of The Heart (Happy) is zeker van het debuutniveau. Misschien wel beter.

Niet bij het beste van het debuut hoor. Maar ik weet zeker dat als het op het debuutalbum had gestaan ik het zeker niet als een van de mindere had beschouwd.
Maar Ooh La, Naive en She Moves in her Own Way, nee daar komt het niet aan.

Nee dat ook weer niet nee.

Ik durf eigenlijk nog niet zo snel te oordelen, maar ik heb het nu 4 keer geluisterd, waarvan de laatste keer niet eens helemaal. Ik vind het helemaal niks op Junk Of The Heart na. Het komt heel erg 'wij-proberen-geforceerd-iets-nieuws-te-doen' over...

Goede nummers, dat wel. Het één al wat beter dan het andere natuurlijk maar die vibe van het debuut is helaas voorgoed verdwenen.

Ik heb erg lang (2 jaar +-!) op dit album gewacht. Na de eerste keer luisteren vond ik het toch wel een beetje tegenvallen.. de sound wat minder opzwepend. Maar na een paar keer draaien ben ik een stuk positiever gesteld over dit album: Ze hebben het nog! Gelukkig maar.. ook zonder Max Rafferty. Het zou kunnen dat ik gewoon wat "volwassener" ben geworden in mijn muzieksmaak. Hoewel de sound veranderd is, zitten er nog steeds echte kooks-nummers op zoals 'How'd You Like that", "Is It Me", en het sentimentelere "Petulia". Verder ook een verrassing: op nummer vijf (Time Above The Earth) strijkt Hugh, en hoewel het wel erg gedigitaliseerd is.. heeft het een leuk geluid dat zorgt voor wat afwisseling. 4 sterren (:

Waren the Kooks maar niet 'volwassener' geworden als je het zo wilt noemen. Het debuut was een prima plaat met lekker opzwepende nummers. Dat niveau wordt hier nergens gehaald. Na het luisteren van dit album ben ik meteen vergeten wat ik eigenlijk zojuist heb gehoord.

2,5 sterren

Ik vind de composities eigenlijk vrijwel allemaal goed tot erg goed. Alleen zoals hierboven al wordt gezegd is die vibe van het debuut weg. En dat was toch wel een groot pluspunt van de Kooks.

Junk of the Heart (Happy), How’d You Like That, Is it me en Eskimo Kiss zijn leuke nummers.
De rest is naar mijn mening middelmaat en/of slecht.

En Kasabian is altijd zo'n typische net-niet-groep geweest. Er verschijnen echt nog wel spannender dingen dit jaar: Real Estate, Weekend, Wavves, we Were Promised Jetpacks, Surfer Blood, The Hickey Underworld... en hopelijk valt de nieuwe van Florence & The Machine ook wat mee. The Kooks stellen echt niets meer voor, eigenlijk zijn ze voor mij ook nooit iets geweest, behalve 'She Moves In Her Own Way' en 'Naive' in mindere mate.

Ik vind het album niet veel soeps, en terwijl ik dat schrijf vind ik het eigenlijk best jammer. Ik heb altijd wel sympathie gehad voor deze band met zijn luchtige catchy popsongs. Het is overduidelijk dat de Kooks zoekende zijn, maar wat mij betreft hebben ze "het" niet gevonden.

Ik denk helaas dat het jeugdig enthousiasme van deze band een sneue dood is gestorven.

Single Junk of the heart vind ik saai, deprimerend en geforceerd vrolijk. Alleen Rosie, Fuck the world off, Time above the earth, Is it me en Killing me verdienen een krappe voldoende bij me.

Runaway vind een mooi voorbeeld van de experimentele drift die volledig verkeerd uitpakt. De synths irriteren me eerlijk waar.

De gehele sfeer van het album doet somber aan, wat niet erg hoeft te zijn (plenty voorbeelde van goed melancholiek in de muziek) maar ik denk eerlijk gezegd dat The Kooks hier op korte termijn ook niet op terug kijken als een sterk album. Terug naar inside in/inside out en Konk voor mij en hopen dat The Kooks zich ooit nog gaan herpakken.

Ook op de 3de, genoeg degelijke popsongs om de herfst mee in te gaan.
Met name: 1, 2, 3, 4, 8, 9 bevallen mij uitstekend.
nr.6 Time above the Earth had ik als laatste track gebruikt.

Leuk album van The Kooks. De single "Junk Of The Heart (Happy)" trok mijn aandacht; prettig liedje is dat. Ik hoorde dit weekend de rest van het album en heb het meteen maar gekocht. Ik ken hun eerdere albums niet, maar ik vind deze plaat in elk geval erg leuk.

Wat mij betreft een meer dan matige plaat. De eerste twee nummers zijn nog door te komen maar daarna gaat er heel snel wat anders op. Pritchard was beter toen hij beneveld was, Inside In Inside Out en ook Konk zijn vele malen beter dan dit.

Met nummers als 'Petulia' en 'Time Above the Earth' is op zich niets mis. Dat zijn best mooie nummers, alleen worden ze een beetje meegesleurd in de val door de overige nummers, waar wat mij betreft enkele soffen tussen zitten. 'Fuck the World Off', om maar eentje te noemen; wat een verschrikkelijk slecht nummer zeg. Of het zeurderige 'Eskimo Kiss'. The Kooks hebben zich er veel te makkelijk van afgemaakt.

Het jonge, frisse Britse bandje dat The Kooks vormden ten tijde van hun debuut, is nu verdwenen. Het lijkt of Pritchard en z'n kornuiten op hun lauweren zijn gaan rusten, en deze plaat op de automatische piloot hebben geschreven en ingespeeld. Het klinkt allemaal zo standaard, zo binnen de lijntjes ook. Ik word er warm noch koud van, terwijl muziek toch emoties teweeg zou moeten brengen. Jammer voor die enkele degelijke nummers, maar voor mij is dit één van de meest tegenvallende platen van het jaar tot nu toe.

1 ster

Voor mijn oren begint de plaat pas echt vanaf song 3.
En de lekkerste songs zijn
8. Is It Me
9. Killing Me

De vrouw op de cover is btw Suki, de vriendin van Luke. Iets waar hij nu spijt van heeft, aldus Knack Focus.

Ik zou me meer druk maken over deze matige plaat, waar 3 jaar over nagedacht is.
Een cover is maar een cover.

Als je naar deze cd luistert en je verwacht echte Kooks klassiekers met de gekende energie en vibe zou deze plaat wel eens kunnen tegenvallen. Als fan van hun energieke debuutalbum, was dat bij mij enigszins het geval. Nu, inmiddels zijn we vijf jaar later: tijden veranderen, muziek evolueert, en ook The Kooks zijn veranderd.

Volwassener geworden, dat zeker. Maar wel ten koste van de nonchalante vibe en energie. De verandering in sfeer, gevoel en instrumentatie maken 'Junk Of The Heart' zo anders dan hun twee voorgaande albums. De veranderingen kunnen geforceerd aanvoelen en zijn dat misschien ook enigszins, wie zal het zeggen...maar hier en daar hoor je dan toch ook weer de vroegere Kooks terug met hun gekende recept: catchy popsongs. Niets meer, zeker ook niet minder. En als dit de weg is die de band gekozen heeft, dan so be it.

En toch. Als je gewoon naar deze cd luistert, zonder vooroordelen, verwachtingen of zelfs kennis van de band, dan moet je toch ook concluderen dat het gewoon weer een leuke cd is geworden die fijn wegluistert. Gewoon luisteren, alsof het eender welke (debuut)band kon zijn, die aangenaam verrast met een (nieuwe) cd. Oude Kooks fans zouden wel eens teleurgesteld kunnen zijn, anderen zullen de switch met de band meemaken, anderen zullen dan weer aangenaam verrast zijn door wat The Kooks hier geproduceerd hebben.

Neen, mijn favoriete Kooks plaat gaat het nooit worden, maar een goed album is het wel. Gewoon oerdegelijke pop. (4)

The Kooks begonnen leuk in 2006 met hun album Inside In/Inside Out. Liedjes als She Moves in Her Own Way, Seaside en Naive zijn heerlijke popliedjes en veel mensen kunnen ze nog steeds meezingen.

The Kooks van tegenwoordig zijn helemaal niets veranderd sinds die tijd. Het album Konk uit 2008 bevatte liedjes in bijna identieke stijl. De eerste plaat was al het zoveelste popalbum van de zoveelste popband, maar Konk was er net eentje teveel. Toch bleven The Kooks populair en staan op Konk ook wel een aantal aardige liedjes.

Het verhaal gaat bij het nieuwe album Junk of the Heart in principe gewoon verder. Het derde album zorgt weer voor weinig nieuws. Zelfs de titels van de nummers hebben allemaal wat weg van het eerdere werk. Ook hier staan weer een aantal heerlijke popliedjes op die het grote publiek weer zullen veroveren. Ik noem hierbij nummers als Is It Me of Mr. Nice Guy.

The Kooks zijn maar in een ding goed, popliedjes schrijven, heel degelijk. Dat weten ze zelf ook en gelukkig slaan ze niet aan het experimenteren want dat is iets wat ze niet zou passen. Meisjes van 15 of 16 jaar zullen deze band altijd een warm hart toe blijven dragen en wat oudere meisjes zullen met plezier aan de oudere albums terugdenken.

Junk of the Heart is een degelijk popalbum, maar ik heb er niets mee. Het is goed uitgevoerd, er staan een aantal nummers op die best te pruimen zijn, maar that's it.

klik

Een matige herhaling van zetten, one trick pony band, met een paar vlotte liedjes.