Nero - Welcome Reality (2011)

De eerste vijf nummers zijn echt goed, ook hun volgorde speelt mee. Als dit het hele album zo door zou gaan zou dit echt een van mijn lievelingsalbums dit jaar zijn. Me & You vind ik echter wat minder, en Crush vind vooralsnog behoorlijk irritant. Promises doet me ook niet zo veel. De rest hangt er wat tussenin. Ik verhoog wel van een 3* naar een 3,5* maar echt een topalbum vind ik het nog niet.

Ruim een uur dubstep is wat mij betreft teveel van het goede, al is dit album bij vlagen best te genieten. Beukende instrumentale tracks als Doomsday en het sfeervolle afsluitende Departure zijn prima. Het gaat een beetje fout bij de rol die de (gast)zangeressen vervullen. Zij verlenen veel tracks nu niet bepaald meerwaarde. De vocalen zorgen er eigenlijk slechts voor dat één en ander onnodig commerciëel en poppy klinkt. Het is al met al niet slecht gedaan, maar wat meer afwisseling en uptempo tracks zou het geheel ten goede zijn gekomen.

Damn, helemaal mijn kopje thee dit! Perfecte mix tussen dance, dubstep en pop. Het is allemaal erg toegankelijk, terwijl het ook een donker randje blijft houden en lekker orkestraal en dramatisch aangezet zo nu en dan. Van begin tot eind een lekkere luisterervaring. Uitschieters te over, Promises, Fugue State, Scorpions om er een paar te noemen.