Palace Music - Viva Last Blues (1995)

Goed, vorige week verkondig ik nog het evangelie dat Arise Therefore de beste Oldham is, nu begin ik serieus te twijfelen. Even kijken of ik er al schrijvend uitkom.

Het is een glad pad. Lo-fi-albums voelen vaak wat schetstmatig - zo van: dit zijn mijn plannen, maar ik heb niet de middelen/tijd/zin om het uit te werken. Viva Last Blues voelt evenwel alsof het nergens een plan had, Oldham schreef op een stoffig bovenkamertje wat strofes, en speelt er met vrienden wat melodieën over. Alles is brak, vermolmd en naar de klote - zelfs de instrumenten klinken beschonken.

Kunst recht uit de ziel - en dat gaat fout, dat gaat altijd fout. Wie zijn ziel als een emmer leeggooit is lui, neemt niet de moeite te communiceren, is geen kunstenaar.

Des te alarmerender dat Viva Last Blues vanachter die schijnbare achteloosheid juist enorm communiceert. Of er nou een plan achter zit of niet maakt dan ineens helemaal niet meer uit - de nummers slaan in, klinken oprecht, ongekunsteld. Het nummer Viva Ultra heeft een prachtige interactie tussen verfomfaaide instrumentatie en tekst (hoe kan het nu dat iemand van me houdt? - lijkt de leidende vraag); Tonight's Decision is neerslachtigheid zonder franje; Work Hard/Play Hard is knallende wanhoop; New Partner is een lankmoedige topcompositie (inderdaad, met een bevrijdend refrein); Cat's Blues knalt ook, maar heeft geen specifieke hoop of wanhoop - het knalt gewoon; en na de contemplatieve afsluiter zie je Oldham en Oldham en al de rest zonder woorden hun instrumenten in afgebladderde koffertjes doen en door de regen naar huis lopen.

En ze hebben geen idee meer wat voor een muziek ze net hebben gemaakt, en ze kunnen er niet van wakker liggen ook.

Een goed album, maar zeker niet perfect. Het is een zeldzaamheid, maar de laatste 5 nummers op dit album zijn allen een stuk beter dan de eerste helft. Met name The Mountain Low vormt het dieptepunt op het album, en Viva Ultra en Tonight’s Decision halen maar net een voldoende. Het overslaan van zijn stem en het ontbreken van enige vorm van ritme vormen de grootste struikelblokken.

Het betere werk is dus te vinden op het tweede deel van het album. Voor mij zijn dit stuk voor stuk geslaagde nummers. Vooral New Partner en Work Hard/Play Hard zijn geweldig. Hoewel het mooi is dat een select gezelschap deze plaat de hemel inprijst, kan ik niet anders concluderen dat dit niet geheel terecht is.

Fantastisch! Bezieling valt hieronder al meermaals en terecht; dat woord vat dit album geweldig treffend samen. Genieten geblazen

Jordi's genre-overstijgen, deel 3:

Om direct met de deur in huis te vallen: dit is geen album voor de tere zieltjes. Op een slechte dag kan dit nog wel eens fataal worden. Vanaf minuut één gooit Bonnie "Prince" Billy zout in je diepste wonden en met de song wordt het leed alleen maar erger.

Maar hey, wat kan ik hier van smullen. De eerste luisterbeurten waren wennen, maar op een gegeven moment was ik om en dan begint dit album nog meer geheimen prijs te geven. Een ongepolijste, lo-fi productie kan storend zijn, maar op deze plaat werkt het perfect. Ook de subtiele, melancholische geluidjes vallen op den duur op.

Van zijn nasale stem maakt Bonnie heel effectief zijn handelsmerk en gidst je zo gemakkelijk door de trieste, doch prachtige liedjes. Vooral bij het nummer New Partner kan je de zakdoekjes wel voor mij klaarleggen. Ook de afsluiter mag niet onvermeld blijven, als de voorgaande tracks je nog niet gevloerd hebben, dat zend deze je wel in een bodemloze put. Ongeforceerd, oprecht en zeer emotioneel. Zo kan ik de muziek van Will Oldham wel beschrijven.

Niels, bedankt voor deze muzikale openbaring. Ik heb weer een artiest ontdekt waar ik flink wat nachtelijke uurtjes mee kan besteden.

Geschreven in de album Top 100 van...:

En het is nog steeds de beste plaat van Will. Ik ken geen plaat die zó wankel en zó vals is en tegelijk zo onaards mooi. Elke feitelijke beschrijving doet deze plaat te kort, want wat je los van elkaar hoort is een spartaans en kaal geluid (wederom Albini), onvaste muzikanten die er net iets te vaak naast zitten en een vals zingend heerschap wiens stem erg vaak overslaat. Maar samen werkt het... en hoe! Er staan zelfs twee hele bekende en veel gecoverde nummers op: The Brute Choir en New Partner. Mijn persoonlijke favorieten zijn dan weer het openings- en slotnummer. More Brother Rides gaat werkelijk helemaal nergens naartoe maar zoals vaak is hier de reis leuker dan de bestemming. Old Jerusalem is één van de twee akoestische solonummers en blinkt uit in ontwapenende eenvoud.

Aangekruist als favoriet:
1. More Brother Rides
2. Old Jerusalem