Deep Purple - Progression (1993)

Een hele verslavende cd, eentje ook die toch een uiterst merkwaardige achtergrond heeft.

M.u.v. de live versies van Black night, Smoke on the water en een nieuwe versie van Hush, zijn alle andere nummers afkomstig van Perfect strangers of House of blue light. Cd's uit 1984 en 1987 in ieders favoriete samenstelling, die van In Rock (1970)

Het bleek een reünie van vrij korte duur maar ik vind dat ze twee geweldige platen hebben afgeleverd halverwege de jaren '80 die nog steeds staan als een huis.

Deze compilatie is daar een redelijke afspiegeling van hoewel ik iedereen dringend zou adviseren om voor relatief kleine bedragen gewoon Perfect strangers en House of blue light te kopen. Beide cd's ademen toch een eigen sfeer uit en dat kun je nu eenmaal niet samenvatten in een compilatie.

Maar de geweldige klasse, de vocalen van Ian Gillan, ijzersterke composities en prima geluidskwaliteit leveren ook op Progression toch belangrijke Deep purple historie. De (gebruikelijke) clash tussen Gillan en de voor de band zeer belangrijke componist en gitaarspeler Ritchie Blackmore leidden tot het vertrek van de eerste, later keerde hij terug en vertrok Blackmore.

En House of blue light was daarmee volgens mij ook gelijk de laatste keer dat Deep purple in hun meest beroemde samenstelling een album heeft opgenomen. Met Progression werd later nog eens geprobeerd dat gedeelte van de jaren '80 samen te vatten en onder de aandacht te brengen. Uiteraard (dit is niet voor niets een eerste commentaar bij deze cd op mume) zonder veel commercieel succes.

Helemaal mee eens! Op "House of Blue Light" staan twee nummers die ontbreken op "Progression (1993)", te weten: "Mad Dog" en "Strangeways". Als die twee nummers ook op "Progression (1993)" hadden gestaan was het een perfecte Purple verzamelaar geweest. Daarom: volg het advies van Musician op en koop "House of Blue Light". Voor heel weinig €€€ verkrijgbaar in de betere platenzaak .

Op de House of blue light cd uit '87 staat de complete versie van Strangeways, ruim anderhalve minuut langer. Een latere uitgave kan de ingekorte lp versie bevatten, van tegen de zes minuten.
De lange Strangeways is op vinyl te vinden op de Call of the wild Maxi single.
Nog een belangrijk verschil met lp en cd is dat The spanish archer op cd geen fade-out heeft, en de songs die dat wel hebben soms langer duren.
Dat even over The house of blue light, een album dat amper onderdoet voor de klassieker Perfect strangers.
Het live album Nobody's perfect vind ik wat minder. Schijnt het nodige knip -en plakwerk te bevatten. De voorkeur gaat uit naar live at Knebworth '85(connoisseur collection) of live in Budapest '87.
Van mij had Wasted sunsets wel op de verzamelaar gemogen.

Deze ooit eens voor een prikkie gekocht en ik heb 'm regelmatig opstaan in de auto .
Deze verzamelaar put vooral uit de albums Perfect Strangers en House Of The Blue Light . Toevalligerwijs zeker niet de minste albums in de meest bekende en volgens velen de beste samenstelling ( Gillan , Glover , Lord , Blackmore & Paice )
De liveversies van Black Night en Smoke On The Water komen daarintegen wat routineus over en behoren niet bepaald tot de sterkste uitvoeringen die ik hoorde van deze 2 krakers .
Hush vind ik eigenlijk een flauw nummer , nooit wat mee gehad ook .
Perfect Strangers, Bad Attitude en Knocking At Your Back Door zijn mijn favorieten . 3 zeer sterke nummers in een vertrouwde Deep Purple stijl . Het restand is onderhoudend en degelijk .
Gewoon een lekker '' niets aan de hand '' verzamelaartje .