The Kinks - One for the Road (1980)

Herinner me ook nog een live video van Victoria uit deze tijd waar het speelplezier van af spatte ....... misschien dat het gewoon beter werkt met beeld ?

Hoewel ik over het algemeen niet zo veel heb met live albums blijft absoluut een van mijn all time favorieten van The Kinks. Ze klink hier lekker ruig en ongepolijst.Niet perfect maar wel vanuit het hart. De foeilelijke hoes neem ik op de koop toe.
En zoals iemand al eerder opmerkte: ze zijn van oorsprong ook 'n rockband.
Uitvoering van Celluloid Heroes is prachtig, nog mooier dan de albumversie. Kan niet wachten tot ze weer bij elkaar komen en weer gaan optreden.

Hopen mag altijd ...... Naar aanleiding van de band's 50ste jaardag was er allerlei speculatie in de UK muziekpers maar in recente interviews is het zonneklaar dat er nog steeds veel frictie is tussen Ray & Dave. En tussen Dave en Mick Avory ligt ook nog het nodige oud zeer. En echt jonger worden ze er ook niet meer op ...........

De doorgangs nasale stem van Ray Davies moet geregeld door hem vervangen worden door grommende keelklanken en schreeuwerige uithalen. Je moet wat om met de tijd mee te gaan. De drums zijn als mokerslagen en de leadgitaar maakt het " biertje voor onderweg" compleet. Blijkbaar wordt dat bij Golden Earring wel op waarde geschat maar bij The Kinks is het blasfemie. Heerlijke scheurplaat voor de rockende medemens. Alleen misfits sla ik over. Lijkt wel een quo ballad.

Lang geleden eens gehoord, maar het was bepaald niet wauw wat ik voorgeschotelt kreeg.
Bevat wel Lola, die zomaar weer een grote hit werd en de vloer aanveegt met de wat flauw geregistreerde studioversie van 10 jaar er voor.
Een stevig spelende Kinks in ieder geval.
Ik ga 'm toch weer eens proberen.

Dat komt overeen met mijn herinnering. Ik vond de live-versie van Lola - die toen een onverwachte nr 1 hit werd in ons land - een stuk pittiger en aantrekkelijker dan de inderdaad wat zouteloze studioversie, die tien jaar daarvoor de hoogste plek in de hitlijsten bereikte.

Ik kocht toen ook dit album, maar dat viel me nogal tegen. Hardrock-achtige uitvoeringen van oude Kinks-hits die zich daar lang niet allemaal even goed voor lenen. Was nogal een 'van dik hout zaagt men planken'-aanpak. Sommigen zullen dat ruig en ongepolijst noemen - en 'live' mag dat natuurlijk best - maar het staat me bij dat de geluidskwaliteit ook niet al te best was.

Het is een van de platen die de grote opruiming - eind jaren tachtig, ten faveure van nieuw aan te schaffen CD's - niet heeft overleefd. En ik geloof niet dat ik daar spijt van heb. De single heb ik nog wel, en die volstaat eigenlijk wel. Vooral omdat dat enige andere hoogtepunt van dit album, Celluloid heroes, op de B-kant staat.

Ik verkies juist de originele studioversie van Lola, de subtiliteit van dat nummer wordt hier vervangen tot een wat platte stadionrocker.
Dit live-album vond ik destijds beter dan nu. Niet dat de nummers slecht zijn uitgevoerd maar de Brits klinkende Kinks in hun eerste 8 albums vind ik veel charmanter klinken dan de latere, op Amerikaanse leest geschoeide tegen de hardrock aanleunende Kinks.

Celluloid Heroes vind ik dan weer magistraal in de studioversie ( sowieso top 5 mooiste liedjes voor mij.)
Ik kocht toen het singeltje Lola met Celluloid Heroes op de B side. Ik was nog niet bekend met het origineel en dat rockte voorbeeldig.
Echter vind ik het nu veel minder dan het origineel.
Maar ben het wel met LucM eens, ik hoor de groep ook liever wat subtieler, al rockten ze in hun allerprilste periode ook behoorlijk.
Lola vind ik ( idd gaucho) wat lullig en traag, hier krijgt het wel een boost. Een meezinger natuurlijk, maar dat is in een livesetting prima toch?

Ik zie dat ik mezelf hierboven eigenlijk een beetje tegenspreek: de stadionrock op deze plaat verfoeien en ondertussen toch de tot meezinger uitgegroeide single Lola sterker vinden dan het origineel. Zal wel komen omdat ik eerder vertrouwd was met de live-versie dan met de studioversie. Voor die laatste was ik net te jong toen die in de hitparades stond.

Maar dat zou dan eigenlijk moeten gelden voor het merendeel van de nummers op deze plaat, en dat is niet het geval. Dit was weliswaar mijn eerste Kinks-LP, maar die werd vrij snel gevolgd door een verzamelaar met hun bekende jaren zestignummers. Die grossierde in wat subtielere, maar heerlijk meezingbare liedjes met ironisch-maatschappijkritische teksten, waarin Ray Davies een absolute meester was. Die hadden al snel mijn voorkeur boven deze versies.

Eigenlijk hebben de Kinks altijd twee gezichten gehad, of eigenlijk zelfs drie. De scheurende rockband uit de beginperiode (ik durf zelfs de stelling aan dat You really got me het allereerste hardrocknummer in de muziekgeschiedenis was), het subtiele, verhalende werk uit de tweede helft van de jaren zestig, en de stadionrock waarmee ze in de jaren zeventig voornamelijk in de VS succes hadden, met o.a. Superman, Misfits en Low budget. Eigenlijk is dit live-album een logische voortzetting van die laatste periode.

Die stelling is prima verdedigbaar.
Het wordt over het algemeen ook als het eerste hardrock liedje gezien.
Ik meen dat Jimmy Page gitaar speelt hierop.

Oh echt? Leuk weetje, dat had ik niet eerder gehoord.

EDIT: Wiki doet het af als een gerucht, en ik lees ook elders op internet dat het niet lijkt te kloppen, al deed dit verhaal kennelijk wel de ronde.

Dave Davies weerspreekt het ook, en die was erbij, denk ik dan maar. Hoewel die er natuurlijk ook belang bij heeft om als de uitvinder van de hardrock gezien te worden Ik houd het er toch maar op dat Page's mogelijke betrokkenheid in dit geval te mooi is om waar te zijn...

Oh, wacht: verderop in het artikel zegt Jimmy Page ook zelf dat het niet waar is.

Apart. Het werd altijd wel geschreven naar mijn idee.
Wellicht is het bijgesteld.
Het is ook niet echt hardrock zoals wij die van later kennen, maar toch.....

Zoveel oude hits staan hier niet op en die worden vakkundig de nek omgedraaid ten faveure van de succesvolle arena 70s rocksound.

Destijds heb ik het concert met deze setlist in De Doelen R'dam bijgewoond. Strak gespeeld, vet geluid, veel lol on stage maar bijgevolg was er absoluut geen sprake van muzikale subtiliteit. Topsongs zoals 20th Century Man en Celluloid Heroes kwamen daarom totaal niet uit de verf. Als hondstrouwe fan miste ik bovendien een hele rij van hun oudere classics. Het was vermakelijk maar meer ook niet. Daarna heb ik Ray Davies nog een keer solo meegemaakt en dat was een zeer memorabele avond. Dit album vind ik daarom overbodige kost, zeker als je de meeste songs al in huis hebt op de albums Misfits en Low Budget.

Nog even een korte off-topic opmerking over You Really Got Me als eerste hardrock song. Dat zou je kunnen beweren maar échte hard rock muziek zou ik het niet willen noemen. Die eervolle primeur valt imo ten deel aan Blue Cheer met de van het debuut getrokken single Summertime Blues in 1968. Maar daarover valt te redetwisten . Live was die band in ieder geval een tot dan ongehoorde en letterlijk oorverdovende beestenbende waarbij je beter dekking kon zoeken.

Wel heel off-topic, maar dat laatste kan ik beamen. Ik zag Blue Cheer rond de eeuwwisseling in het voorprogramma van Thunder in Paradiso en dat was met afstand het hardste optreden dat ik ooit heb meegemaakt. Ik ging eerst naar de achterste rijen van de zaal, maar zag me later genoodzaakt om me tot in de hal terug te trekken. En ik was niet de enige...

Enfin, laten we het weer over The Kinks hebben ?

Is dat niet omdat de heren Van Halen er mee aan de haal zijn gegaan ?

Geen echt heel geweldig album, maar zeker niet dramatisch.
De artistieke hoogtijdagen waren inmiddels voorbij en de Kinks maakten nu wat straightere rock.
Uiteraard moesten Ray en consorten ook zien te overleven in het punk en new wave tijdperk wat zich inmiddels had aangediend.
One For The Road ( de Low Budget Tour) is opgenomen in 1979 en bevat registraties van verschillende data en verschillende steden.
Het klinkt in ieder geval oprecht en puur, zonder opsmuk.
De band rockt vooral en het is een mix geworden van wat recenter materiaal en het oudere spul.
De mix laat wat te wensen over ( drums net even te hard), maar met de intentie om het allemaal wat rockeriger en ruiger te brengen, is die missie aardig gelukt.
Kleine broer Dave laat in ieder geval horen hoe goed hij als rockgitarist is en hij komt hier heel aardig uit de verf.
De nieuwe songs zijn wel een pak minder, zonder slecht te zijn, maar dat mag geen verrassing zijn.
You Really Got Me is hier trouwens wel voortreffelijk vertolkt moet ik zeggen.
Dat mag best onder de noemer hardrock, in deze versie wel in ieder geval. Beukt als een gek.

Onderhoudend. Wel leuk om The Kinks zo eens te horen.

Verhaal met nuance. Treffende slotzin.

Dit album zorgde vooral in de VS voor een opleving van de populariteit van The Kinks die was ingezet in 1977 met de release van Sleepwalker. Het succes van Low Budget in 1979 had als consequentie dat maar liefst zes tracks van dat album terechtkwamen op de setlist van de groep. En dat ging ten koste van een aantal oude(re) hits.
De opbouw van One For The Road werd de blauwdruk van de shows die in de tachtiger jaren werden gespeeld, tot verdriet van de generatie fans van het eerste uur. Maar de groep wist hiermee wel stadions te vullen. In 1983 werd zelfs Madison Square Garden uitverkocht. De Davies broers lieten moeder zelfs overvliegen om erbij te zijn. Waarschijnlijk een van de meest succesvolle albums uit de carriere van de groep.

Lola live was hier in ieder geval een nr.1 hit.
Hoe was dat in de rest v/d wereld eigenlijk?

Dat kun je tegenwoordig prima opzoeken. Ik had het me niet zo gerealiseerd, maar de live-versie was alleen in NL en België een nummer 1-hit. In Nederland evenaarde het daarmee de notering van de originele versie, die in België tot nummer 3 kwam.
In de VS kwam de single ("A live version, recorded on 23 September 1979 in Providence, Rhode Island", BTW) niet hoger dan 81 en in Engeland werd het nummer niet eens op single uitgebracht. Wel verscheen het daar - zo meldt Wiki - als een bonus-single bij de eerste oplage van de daaropvolgende single Better things in de zomer van '81. Daar stond David Watts op de B-kant.

Verder scoorde het nummer alleen bescheiden in Australië. Blijken we hier in de lage landen toch weer prettig af te wijken van de rest van de wereld. Nog net geen bijdrage voor het alleraardigste topic Internationale nummers die alleen in Nederland en België een hit werden, maar veel scheelt het niet

Mwah, dat helpt wel natuurlijk. Maar naar mijn idee had Van Halen prima in de gaten dat dit een uitstekende hardrocksong was. Maar ik blijf erbij dat de originele versie van de Kinks ook al hardrock was: toegegeven, ik was een jaar oud toen het verscheen, dus ik kan het niet helemaal goed beoordelen, maar volgens mij was dit het eerste nummer dat echt helemaal werd aangedreven door een riff die tot stand kwam met zo'n vervormde gitaarsound die later kenmerkend werd voor het hardrockgeluid van eind jaren zestig en de jaren zeventig. Maar allemaal IMO natuurlijk, je kunt er inderdaad over twisten.

Maar de Kinks waren als geheel natuurlijk geen hardrockbánd - al begint het er op dit live-album hier en daar aardig op te lijken. Er valt heel wat voor te zeggen dat Blue Cheer de eerste band was die van die sound een handelsmerk maakte.

Da's toch ontroerend om te lezen? Zeker met de wetenschap dat haar inmiddels volwassen belhamels elkaar niet zelden (spreekwoordelijk) in de haren vlogen. Ze zal trots als een pauw zijn geweest daar in NY.

Drummer Mick Avory had het ook regelmatig aan de stok met Dave.
Dat was echt water en vuur. Dat was ook de reden dat Avory vertrok op een gegeven moment.
Leuk idd voor mams. Ze zal trots geweest zijn.

Zaterdagavond, BBQ bij iemand in de tuin, WDR 4 op de achtergrond. sweet sixteen van Billy Idol, iets van Abba, KC & the sunshine band, Eros ramazotti, Dionne Warwick, eigenlijk is het wachten op Pia Zadora met Jermaine Jackson en Modern Talking. Komt in ene the live versie van Catch me now I'm Falling voorbij. Huh? was dat een hit bij de oosterburen? wat een welkome pittige afwisseling in het (very) easy listening programma. Daarna kwamen The Carpenters (de horror). Er was ook bier, dat verzacht de stemming.

Goed album,
maar toch, je zal destijds maar als echte sixties-Kinksfan bij zo'n concert aanwezig zijn geweest in spannende afwachting van hits als Waterloo sunset, Starstruck, Sunny Afternoon, Autumn almanac, Dead end street, Days, Dedicated follower of fashion, Mr. Pleasant of Dandy. Hoe zou je het concert dan verlaten hebben?

Goeie vraag Pim.
De band speelt vuig en hard voor hun doen.
Ik weet niet hoe het met de fanbase stond eind 70's.
Het was een inmiddels classic band en ik vermoed dat veel volgers van de 60's wel zijn blijven hangen.
Het subtiele melancholische was er ook al niet meer op de recentere studioalbums.
Maar live gaan ze echt een tandje harder dan voorheen.

Absoluut een lekker stevig live-album van The Kinks.

Beginnen met een instrumentaal You Really Got Me -variatie om dan over te gaan in The Hardway wat een stuk steviger is dan op Schoolboys In Disguise.

Catch Me Now I'm Falling is van Low Budget en is hier dus ook wat steviger. Geldt trouwens voor alle nummers hierop.

Hierna komen de classics als Where Have All The Good Times Gone en Lola, All Day And All Of The Night.

En nog veel meer. Speciale aandacht wil toch geven aan het geweldig lekkere gitaarspel van Dave Davies.

En dan met name de beginsolo van Celluloid Heroes.

Mooie live-plaat van The Kinks, bestaande uit opnames van 1979, toen de band zijn hoogtijdagen reeds een eindje achter de rug had. The Kinks boekten hun grootste successen in de jaren '60 en het prille begin van de jaren '70, maar ook in het vervolg van de jaren '70 bleef de band behoorlijk productief, met zo ongeveer ieder jaar een nieuw album.

De band klinkt zo eind jaren '70 stukken ruiger dan in de jaren '60, maar het geraamte van de songs blijft moeiteloos overeind dankzij de lyrische kwaliteiten, maar toch ook door de energieke uitvoeringen. Hier en daar krijgt een nummer zelfs een wat punky karakter; gepolijst klinkt het alvast nergens.

Ik ben een liefhebber van de jaren '60-Kinks, maar dit kan ik ook erg waarderen!

4 sterren

Waanzinnig goed album, waarbij The Kinks alle punk bands van eind jaren 70 een poepie laten ruiken. Uiteindelijk zijn zij the real thing. 'You Really Got Me' iemand? Nu mocht ik in 1979 'Low Budget' graag horen, dus al die nummers op deze plaat bevallen ook goed, al staat het beste nummer 'Gallon Of Gas' er niet op. Qua live albums een absolute topper, op dezelfde hoogte als die van The Stones uit 1970.

Dat geldt voor ons/Europa, maar in de V.S., waar dit allemaal is opgenomen, braken ze nu pas door naar arena niveau en scoorden The Kinks wel hits. in de jaren 60 hadden ze zich misdragen, waardoor ze een speelverbod van een aantal jaren kregen van de vakbond. Geen hits dus in die tijd. Misschien dat dat uiteindelijk ook de reden is, waardoor een van de beste bands van de jaren 60 nu vrijwel vergeten raakt. Zie de top 2000. Nog even en dan is 'Lola' het enige nummer. Een andere reden is wellicht het obscure Pye label, waardoor er geen structurele support is voor het oude werk.

Ik heb het opgezocht maar er staan nog maar 2 songs van The Kinks in de lijst, zeer treurig, hadden er op zijn minst 20 moeten zijn.

Precies, nog twee. "We" stemmen er niet mee op en het komt steeds minder vaak voorbij op de radio, dus pikt een jongere generatie het niet meer op. Ik verbaas me daar al zeker 25 jaar over.