Chimaira - The Age of Hell (2011)

Dynamischer (en beter) dan voorganger The Infection, met heel wat meer frisheid en energie. Het tempo is in de meeste songs flink opgeschroeft en binnen de songstructuren valt er ook wat meer te beleven. De balans tussen melodie en het betere beukwerk is goed getroffen, in ieder geval, en ook qua zang is dit album dik in orde. Tegen het einde worden de songs wat anoniemer en minder interessant, maar dan kan de positieve indruk al niet meer ongedaan worden gemaakt. En de instrumentale afsluiter Samsara is dan wel weer erg sterk.

"De vraag die resteert is of dit puur experimenteel blijft, of dat het een eerste stap is naar een nieuwe stijl. In het eerste geval geef ik het een 3,5, in het tweede geval wacht ik even op het volgende album. "


Dit was mijn laatste zin van de beoordeling die ik gaf aan het vorige album, The Infection. Ik heb later het cijfer naar een 3 verlaagd, ik vond het toch niet zo heel boeiend meer.
Na dit nieuwe album geluisterd te hebben blijf ik daar ook bij, want dit is toch echt weer de Chimaira die ik liever hoor.
De productie is goed: de samplings zijn op hun plek en met name de cadans die door dit album heen te horen is, walst over alle mogelijke twijfels heen die ik had over de toekomstige capaciteiten van deze band. Immers, er zijn nogal wat leden gekomen en gegaan de afgelopen jaren.
De standaard formule 'opbouw-raggen-harder raggen-breakdown-nog harder raggen' is op dit album veel minder aanwezig dan bij vorige albums, de variatie is aangenaam terwijl de samenhang blijft. Ook Hunters' stem is echt geweldig op dit album.

Zo'n mijlpaal van bruut metalcore geweld als 'Chimaira' was voor mij in 2005, zo verfrissend is de groove op dit nieuwe album, en krijgt voorlopig 3,5 sterren. Ik zou het nog hoger hebben gegeven als het album iets langer was geweest en toch een tikkie heftiger hier en daar, vooral tijdens het deel na de (soort van) interlude 'Stoma'.