Kendrick Lamar - Section.80 (2011)

Tracklist met producers:

1. Fuck Your Ethnicity (prod. by THC)
2. Hol’ Up (prod. by Sounwave of Digi+Phonics)
3. A.D.H.D. (prod. by Sounwave of Digi+Phonics)
4. No Makeup (Her Vice) featuring Colin Munroe (prod. by Sounwave of Digi+Phonics)
5. Tammy’s Song (Her Evils) (prod. by THC)
6. Chapter Six (prod. by Tommy Black)
7. Ronald Reagan Era (His Evils) (prod. by Tae Beast of Digi+Phonics)
8. Poe Man’s Dream (His Vice) featuring GLC (prod. by Willie B of Digi+Phonics)
9. The Spiteful Chant featuring Schoolboy Q (prod. by Sounwave and Dave Free of Digi+Phonics)
10. Chapter Ten (prod. by THC)
11. Keishas Song featuring Astro Bot (prod. by Tae Beast of Digi+Phonics)
12. Rigamortis (prod. by Willie B of Digi+Phonics, co-produced by Sounwave)
13. Kush & Corinthians (His Pain) featuring BJ the Chicago Kid (prod. by Wyldfire)
14. Members Only (prod. by Tommy Black)
15. Ab-Soul’s Outro (prod. by Terrace Martin)
16. HiiiPoWeR (prod. by J. Cole)

Dit kan wel eens heel goed plaatje worden.

Clip van HiiPoWeR toegevoegd.

Ronald Reagan Era (His Evils)

Hol' Up

Tammy's Song vind ik echt dope.
Mijn guilty pleasure op het moment.

Hij zit nu toch bij Aftermath? Of is hij ook al weer weg daar?

Weet ik niet.
Weet wel dat Dr. Dre zijn album zou gaan produceren.

Volgens mij heeft hij nooit op Aftermath gezeten hoor. Hij werkt gewoon geregeld met Dre (voor op Detox en voor Lamar's major-label debuut).

Wow..
Dit is bovenverwachting goed.
Ik verwachtte een degelijk album met een aantal uitschieters..
Maar dit zijn allemaal uitschieters.

Klinkt mixtape achtig dit ? Geen dre in elk geval

edit: klinkt eig vrij slecht ? Beetje drake/lil wayne achtig, gaat niks voor mij zijn dit

Vind het dus totaal niet als Drake en Lil Wayne klinken.
Zijn lyrics en flow zijn velen malen beter.
Ook vind ik het absoluut niet als een mixtape klinken.
Het is trouwens ook een verhaal, het hele album.

Ik vind het een beetje cheesy gewoon... zijn flow en lyrics zijn wel beter als drake & wayne, maar hij rapt vaak zo nasaal, missch is devin the dude beter als vgl. Hij doet me ook wat aan j cole denken op sommige tracks, maar ik vind j cole bijvoorbeeld vele malen beter. Zal het album (dat is het toch?) nog wel een paar keer beluisteren voor ik stem

Wat zit er in je oren man, kom op zeg...

Ik zie de vergelijking ook totaal niet.
Hele dag deze cd al op repeat.

Niks, ik ga het album zeker nog eens checken door headphones maar ik vond het op eerste gehoor bijzonder matig eigenlijk. Het lijkt me gewoon te poppy (zoals lil wayne en drake dus)

Apart man, er zitten enkele tracks tussen waarvan ik ook denk mehhh, maar de rode draad is heerlijk vind ik.

Precies dat heb ik ook.
Komt in mijn top 10 albums dit jaar tot nu toe.
Vooral als hij zo blijft groeien.
Zijn flow is heerlijk en hij heeft goede teksten, vooral de concepten zijn zeer geslaagd.

Mensen zien Kendrick Lamar teveel als een protoge van Dr. Dre ofzo. Hij is naar mijn mening een sterke rapper uit Compton en is vanwege die redenen door Dre opgemerkt. Waar hij op OD vooral heel sterk rapte, is het op Section 80 allemaal wat muzikaler.

Precies en deze is conceptueel veel sterker.

Klinkt als Lil Wayne en Drake? Absoluut niet, ik snap niet waar je dat vandan haalt. Ik ben enorme Wayne-fan en dit klinkt totaal niet als Wayne. De beats niet, zijn flow niet, zijn raps niet, alles niet.
Vind dit wel een heel goed album. Lekkere flow en goede lyrics. Kan nog veel groeien bij mij.

Kendrick Lamar heeft een unieke stijl, lijkt niet op dre, wayne of drake. Zijn flow matcht goed bij de beats, en er zit geen slecht nummer tussen. Alle nummers zijn van een hoog niveau maar Ronald Reagan Era, HiiiPoWeR (met een heerlijke J. Cole beat) en Fuck Your Ethnicity springen er voor mij wel uit.

De rapper zelf heeft een wat vervelende stem, maar hij doet zijn best dus wil ik hem dat nog enigszins vergeven. Productioneel is het wel aardig, maar de beats halen niet het niveau dat ze bijvoorbeeld halen op het album van Big Sean.

Klinkt als was inderdaad niet correct want ik vind deze man vele male beter dan drake & wayne (niet moeilijk, aangezien ik geen fan ben van beide heren). Maar zijn nasale stemgeluid op sommige nummers zoals het eerste nummer bijvoorbeeld doet me wat aan lil wayne denken, maar dan beter...

Ik moet zeggen dat door mijn headphones de beats een stuk beter doorkomen en het album al een stuk beter klinkt. De vgl die ik maakte ging vooral om de poppy sound, misschien was k-os een betere vergelijking. Conclusie het album bevalt me al beter maar het klinkt me toch allemaal wat te gelikt (heb ik ook bij cudi hoor en zeker bij big sean), geef mij maar j.cole Hiiipower is trouwens wel erg dope !

Ik had eigenlijk meer beats verwacht van J. Cole en misschien nog eentje van Dre, vind dit qua producties niet erg sterk. Ik vind Kendrick Lamar wel een vette rapper. Ik heb dan ook totaal geen last van zijn stemgeluid. Vooralsnog 3,5*

De beat van HiiiPower is echt heerlijk.

Dit klinkt tot nu toe erg goed, met name HiiiPower.

Als je het refrein van bijvoorbeeld Tammy's Song hoort, is het toch net Drake!? Ik snap die vergelijking wel een beetje.

Lekker album, ook al betrap ik mezelf er wel vaak op dat ik het na een nummer of 10 wel weer gehoord heb. Komt waarschijnlijk door z'n toch wat verveelde stem.

HiiiPower, Fucking Ridiculous!

Voila dat vond ik ook jordy en soms klinkt ie nasaal als lil wayne. Vandaar die vgl, ik zeg ook niet dat het er precies op lijkt. Het heeft er bij momenten wel iets van weg.Toch is dit wel een degelijk plaatje, vooral door uitschieters als hiiipower

Kendrick Lamar heeft inderdaad op momenten wel wat weg van Drake, maar Lamar is toch echt verreuit een betere artiest. Erg geïnspireerd plaatje is dit, veel sterke nummers en variatie binnen grotendeels dezelfde thematiek.

waarom kan ik dit album nergens in nederland vinden is het alleen een online album of ook een fysiek album?

Binnen de hiphop neemt een nieuwe lichting het over. De MC’s die rond de eeuwwisseling een eenzame top genoten (Dr. Dre en Xzibit) worden nu steeds meer naar de achtergrond verdreven door een groep jongere rappers die hard aan de weg aan het timmeren zijn. In 2011 is het de beurt aan talent Kendrick Lamar om zijn debuutalbum uit te brengen. Hoewel de rapper wel al wat mixtapes heeft uitgebracht, en, niet onbelangrijk, met Dr. Dre voor Detox heeft samengewerkt, wordt #Section80 gezien als zijn allereerste officiële album.

En het is een binnenkomer om trots op te zijn. Lamar speelt met de muziek en blijft niet binnen de lijnen van een regulier hiphopalbum; de intro’s en outro’s duren veelal langer dan op de meeste andere nummers, veel verschillende samples worden samengevoegd en de gastheer wisselt veel af in flow qua tempo, stemgeluid en zelfs accent (Hol’ Up). Toch irriteert dit alles niet en wordt het nergens chaotisch, omdat er tussen de muzikale lagen altijd een eenheid lijkt te zitten; een vergelijking met Kanye Wests My Beautiful Dark Twisted Fantasy is snel gemaakt.

Ook tekstueel staat Kendrick Lamar zijn mannetje. De teksten variëren van een verhaal over een meisje in een steeds verslechterende situatie, naar Lamars afkeer van make-up tot gewoonweg braggen en boasten. Maar wat het onderwerp ook is, de passie druipt van Lamars woorden af. Hierdoor klinkt zijn flow zo mogelijk nog beter en vloeiender, zoals goed op het begin van Poe Mans Dream is te horen: “I used to want to see the penitentiary//Way after elementary//Thought it was cool to look the judge in the face when he sentenced me.”

De producties op #Section80 bestaan voornamelijk uit blazers, pianoloopjes en nog wat ondefinieerbare geluidjes. En hoewel dit samengevoegd voor een rustig en overzichtelijk geheel zorgt, klinkt de muziek erg krachtig. Dit komt ook door de eveneens rustige stem van Kendrick, waardoor zijn vocalen in de producties worden opgeslokt en praktisch als een extra instrument dienen.

Hiernaast doen de gastartiesten het ook nog erg goed; ze hebben een meerwaarde op de betreffende nummers, maar overstemmen Lamar nergens en zorgen ervoor dat de aandacht volledig op hem blijft gericht. Vaak worden ze dan ook alleen voor een refreintje opgetrommeld (Ashtro Bot op Keisha’s Song, of Colin Monroe op No Make-Up), met als uitzondering de gastverses van ScHoolBoy Q en BJ the Chicago Kid. Maar ook zij zorgen moeiteloos voor een passievolle verse en halen het niveau van de tracks alleen nog maar omhoog. Tel dit allemaal bij elkaar op en je krijgt een debuut dat de nieuwe lichting binnen hiphop een prachtig visitekaartje geeft, en een album waar eerdergenoemde hiphopveteranen nog een puntje aan kunnen zuigen.

Ook hier te lezen.

Mooi stukje! klopt helemaal!