Tom Robinson Band - Power in the Darkness (1978)

Naar ik vrees is deze band in historisch opzicht qua aandacht een beetje tussen de wal van de echte punk en het schip van de postpunk is gevallen. Kortom, dit album verdient een herontdekking, want dit is intense, gedreven en strakke punky powerpop. De versie hierboven is de oorspronkelijke elpee (nummers 1 t/m 10), aangevuld met de nummers van de kwalitatief even interessante mini-elpee die bij sommige vinylpersingen meegeleverd werd, alles in uitstekende geluidskwaliteit en met een aardig boekje. Er bestaan ook versies met daarbovenop nog twee extra tracks, een live-uitvoering van Waiting for the man van de Velvet Underground en een "2004 remix" van Power in the darkness, respectievelijk overbodig en abominabel.

Tom Robinson bracht zijn eerste album uit in 1975 als gitarist van de groep Café Society. Een album met lieflijke pop die soms aan Gilbert O’Sullivan doet denken. Daarin invloeden van folk en vooroorlogse jazz-met-banjo, soms een vleugje rock. Robinson zingt er één nummer.
Met de komst van punk verandert in 1976 het muzikale klimaat en in zijn eigen Tom Robinson Band zoekt hij als zanger-bassist stap voor stap zijn weg. Mijn eerste kennismaking is in november 1977 als 2-4-6-8 Motorway de Tip 30 van de NCRV haalt en ik het op cassette opneem met een kalme, zakelijke introductie van NCRV-man Peter Blom. Een energiek nummer met staccato gitaarspel en bevlogen zang. Een hit wordt het niet in Nederland, maar mijn puberbrein heeft het nummer stevig op de harde schijf opgeslagen. In het Verenigd Koninkrijk haalt het diezelfde maand #5.

Daarna wordt het stil, al las ik in tijdschrift Muziek Expres (?) over de EP Rising Free en vooral het nummer Glad to Be Gay, met een voor die tijd ongewone boodschap. In juni 1978 haalt de elpee Power in the Darkness #4 in zijn thuisland, in Nederland doet het niets. Zijn eerste hit staat daar niet op, tot in 1993 een heruitgave op cd verschijnt met zowel de single als de EP.

De muziek is strijdvaardig, optimistisch, stevig en resoluut, ver verwijderd van die plaat uit 1975. Scheurend gitaartje van Danny Kustow, stuwend drumwerk van Brian ‘Dolphin’ Taylor en af en toe de toetsen van Mark Ambler. Je hoort de punkenergie, maar het is melodieuzer en toegankelijker met af en toe een kalmer nummer. Robinson is daarbij een liedjessmid van niveau, zodat een album met lekkere liedjes het gevolg is, waarbij hij zijn mening niet onder stoelen of banken steekt. Met name het titelnummer, een verklaring van waar hij voor staat.
Het meest ingetogen is Too Good to Be True, dat wordt gevolgd door het tegen punk aanschurende Ain’t Gonna Take It, waarbij ik aan The Clash moet denken. De rest combineert het beste van beide werelden, waarbij seizoensliedjes Long Hot Summer en (de dan nog toekomstige) Winter of ‘79 mijn favorieten zijn.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijst met new wave en gelijkgestemden kwam van de titelloze elpee van The Count Bishops en vervolgt met de single Orgasm Addict van de Buzzcocks, pas twee jaar later verschenen op Singles Going Steady.