The Count Bishops - The Count Bishops (1977)
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Chiswick
-
I Need You (2:22)
-
Stay Free (3:08)
-
Down in the Bottom (2:52)
-
Talk to You (3:45)
-
Shake Your Moneymaker (2:31)
-
Down the Road Apiece (2:51)
-
Baby You're Wrong (2:44)
-
Don't Start Crying Now (2:05)
-
Someone's Got My Number (2:33)
-
Good Guys Don't Wear White (2:47)
-
You're in My Way (3:11)
-
Taste and Try (2:33)
0
geplaatst: 4 mei 2024, 22:55 uur
Na 10 Mistakes van Gruppo Sportivo gaat de reis naar Londen, waar The Count Bishops in 1977 hun eerste langspeler uitbrachten. Dit na de EP Speedball (1975).
Wat is nu hun debuutelpee? Op internet kan ik niet vinden of dat deze is of het datzelfde jaar uitgebrachte Good Gear. Logischerwijs is een titelloze plaat de eerste, maar dat is geen wet. Qua stijl lijken de twee albums sterk op elkaar, wat dat betreft maakt het niet uit. Hij staat op mijn streamingplatform én op YouTube.
Pubrock plaveide de weg voor punk en new wave. Dit met zijn aanpak van korte, niet te gecompliceerde maar energiek gespeelde nummers, optredens in kleine zalen (dezelfde waar vanaf 1976 punk opdook) en veelal verschenen op onafhankelijke platenlabels. Zoals deze bij Chiswick.
Muzikaal gezien is het traditioneler, hier betekent dat r&b in ruige rockverpakking. Waar Graham Parker & The Rumour geleidelijk newwave-invloeden integreerden, bleven The Count Bishops hun wortels trouw. Daarmee waren deze wegbereiders in 1977 niet meer de nieuwste trend. Maar dat hoeft ook niet. De hoes toont vijf heren die duidelijk niet zijn gekomen om zich aan iemand aan te passen. In het vinyl werden maar liefst twaalf nummers geperst, die meestal onder de 3 minuten blijven.
Vertrokken is de Amerikaanse zanger Mike Skolnick, die is vervangen door een Brit met schuurpapieren strot, de in Australië opgegroeide Dave Tice. Liefhebbers van elektrische blues zullen hiervan genieten. Alsof je op een conservatief bluesfestival bent en plotseling hoor je één van de stevigste en smerigste groepen in het genre.
In opener I Need You is het gitaarspel messcherp, vergelijkbaar aan hetgeen de nieuwe lichting deed. Het is een cover van The Kinks, welke het in 1965 als B-kant uitbrachten. Bevestigt nog maar eens hoe belangrijk het rifftalent van die groep was voor latere hardrock, metal en punk. Bij The Count Bishops is het uiteraard wél een paar tandjes steviger dan destijds. Sterkste nummer van deze plaat.
Ook afwijkend van de ruige r&b-koers is Baby You’re Wrong, waar men melodieuzer voor de dag komt: een fraai popliedje in rockend jasje.
Dat zijn meteen mijn favorieten van deze plaat, die veel inspiratie put uit de Britse rhythm and blues van de jaren '60. Daarmee zijn The Count Bishops niet heel relevant meer bij mijn reis door new wave en punk en geestverwanten. In dat verband zal ik ze links laten liggen. Wel zal ik de komende dagen hun ontbrekende albums op MuMe toevoegen en daarbij wat zinnigs proberen te melden. Alleen al de blikken op de hoesfoto van dit The Count Bishops verdienen dat…
Ik vervolg mijn reis door new wave met de Tom Robinson Band, hun single 2-4-6-8 Motorway en hun elpeedebuut Power in the Darkness .
Wat is nu hun debuutelpee? Op internet kan ik niet vinden of dat deze is of het datzelfde jaar uitgebrachte Good Gear. Logischerwijs is een titelloze plaat de eerste, maar dat is geen wet. Qua stijl lijken de twee albums sterk op elkaar, wat dat betreft maakt het niet uit. Hij staat op mijn streamingplatform én op YouTube.
Pubrock plaveide de weg voor punk en new wave. Dit met zijn aanpak van korte, niet te gecompliceerde maar energiek gespeelde nummers, optredens in kleine zalen (dezelfde waar vanaf 1976 punk opdook) en veelal verschenen op onafhankelijke platenlabels. Zoals deze bij Chiswick.
Muzikaal gezien is het traditioneler, hier betekent dat r&b in ruige rockverpakking. Waar Graham Parker & The Rumour geleidelijk newwave-invloeden integreerden, bleven The Count Bishops hun wortels trouw. Daarmee waren deze wegbereiders in 1977 niet meer de nieuwste trend. Maar dat hoeft ook niet. De hoes toont vijf heren die duidelijk niet zijn gekomen om zich aan iemand aan te passen. In het vinyl werden maar liefst twaalf nummers geperst, die meestal onder de 3 minuten blijven.
Vertrokken is de Amerikaanse zanger Mike Skolnick, die is vervangen door een Brit met schuurpapieren strot, de in Australië opgegroeide Dave Tice. Liefhebbers van elektrische blues zullen hiervan genieten. Alsof je op een conservatief bluesfestival bent en plotseling hoor je één van de stevigste en smerigste groepen in het genre.
In opener I Need You is het gitaarspel messcherp, vergelijkbaar aan hetgeen de nieuwe lichting deed. Het is een cover van The Kinks, welke het in 1965 als B-kant uitbrachten. Bevestigt nog maar eens hoe belangrijk het rifftalent van die groep was voor latere hardrock, metal en punk. Bij The Count Bishops is het uiteraard wél een paar tandjes steviger dan destijds. Sterkste nummer van deze plaat.
Ook afwijkend van de ruige r&b-koers is Baby You’re Wrong, waar men melodieuzer voor de dag komt: een fraai popliedje in rockend jasje.
Dat zijn meteen mijn favorieten van deze plaat, die veel inspiratie put uit de Britse rhythm and blues van de jaren '60. Daarmee zijn The Count Bishops niet heel relevant meer bij mijn reis door new wave en punk en geestverwanten. In dat verband zal ik ze links laten liggen. Wel zal ik de komende dagen hun ontbrekende albums op MuMe toevoegen en daarbij wat zinnigs proberen te melden. Alleen al de blikken op de hoesfoto van dit The Count Bishops verdienen dat…
Ik vervolg mijn reis door new wave met de Tom Robinson Band, hun single 2-4-6-8 Motorway en hun elpeedebuut Power in the Darkness .
* denotes required fields.
* denotes required fields.