John Hiatt - Dirty Jeans and Mudslide Hymns (2011)

Eind 2001 trad John Hiatt (met the Gonners) op in het oude Vredenburg in Utrecht. Na een te gek concert speelde Hiatt solo met alleen een akoestische gitaar als toegift het toen onbekende "When New York had her heart broke". Je voelde dat iedereen in de zaal een brok in de keel kreeg en kippenvel over het hele lichaam (de aanslag op de Twin Towers was pas gebeurd).
Nu tien jaar later zet hij het dan eindelijk op de plaat en ben ik toch een beetje teleurgesteld. Op zich een prima nummer, maar die emotie die het nummer tien jaar geleden teweeg bracht zal het nooit meer overtreffen.

Vandaar die 5 sterren voor deze plaat.

Damn this Town, When New York Had Her Heart Broke en Train to Birmingham klinken toch wel erg lekker. Heerlijk Amerikaanse rockmuziek. Hoge score die er al staat smaakt naar meer. Binnenkort maar eens bestellen.

MusicMeter is voor muziekfreaks zoals ik een zegen. Urenlang kan ik struinen door allerlei lijstjes, soms met een gevoel van herkenning, maar veel vaker met opgetrokken wenkbrauwen. Mijn hemel, wat zijn er veel bands die ik nooit gehoord heb! Wat wordt er een hoop muziek gemaakt! Ik dacht eerlijk gezegd dat er na het uiteengaan van de Beatles niet veel bijzonders meer was gebeurd, maar niets is minder waar!
Dus heb ik me de afgelopen maand fanatiek gestort op het beluisteren van een stel hoog gewaardeerde moderne bands waar ik nog nooit van gehoord had. Een maand lang vernieuwende, intrigerende, complexe muziek van gekwelde zangers die duidelijk buiten de gebaande paden traden. En ik bespeurde bij mijzelf na enige tijd een tegenzin om nog muziek aan te zetten. Gatverdarrie, wat werd ik chagrijnig! Ik wilde verdorie weer eens lekker een liedje meezingen, "wakker worden met een wijsje in mijn hoofd" .
En toen was daar John Hiatt! De man die als beroep liedjesschrijver heeft, en dat kun je horen. Gewoon weer eens ouderwets lekkere liedjes, met kop en staart en wat daar tussenin zit smaakt erg lekker. Ik heb de liedjes pas drie keer gehoord, dus ik kan nog niet zeggen welke nummers favoriet zijn, maar jongejonge wat luistert dit heerlijk weg.
Vakmanschap is meesterschap.

Gisteren was ik in de Sounds, in Delft en daar stond deze plaat op. Moet zeggen dat hij erg prettig in het gehoor lag, vond 20 Euro echter nogal aan de hoge kant om tot aanschaffen over te gaan. Ga em zeker nog eens in zijn geheel beluisteren!

Ik hoorde vorige week op Arrow Train to Birmingham. Als alle nummers dat niveau hebben dan moet ik hem hebben. Lekker nummer is dat zeg. Las vanmorgen in het Dagblad van het Noorden een lovende recensie. Stukje in de stijl van: wederom het zelfde kunstje, maar o zo mooi uitgevoerd. Dus dat klinkt veelbelovend allemaal.

De vorige CD van John Hiatt The Open Road beviel me al prima na een serie mindere platen die door hem werden gemaakt. Deze CD staat nu voor de eerste keer op en ik vind de nummers werkelijk verbluffend sterk. Knap dat iemand die al zo'n tijd meedraait nog met zo'n sterke plaat op de proppen kan komen. Het muntje valt bij mij in één keer en ik zal hem nog heel vaak draaien. Met de making of bonus DVD erbij voor 10 pond te krijgen bij Amazon UK.

Heb m direct maar 3 x gedraaid.

Prima cd !

4*

Deze schrijf ik alvast op voor mijn lijstje over 2011.

Deze TOPPER kan misschien wel het beste wat 2011 heeft voortgebracht worden....de "jeugd" kan hier nog wat van leren...

Ben ik niet geheel met je eens, luister o.a. maar eens naar de nieuwste albums van Iron & Wine, Gillian Welch, Fleet Foxes, Bon Iver, etc...

Nou heb ik alleen Train to Alabama nog maar gehoord Harm, maar die is al beter dan het beste nummer van de laatse Bon Iver. Is in mijn geval ook niet veel voor nodig. Maar die Welch, die is zijn plek aan het vinden momenteel. Bevalt me steeds beter. En de Fleet Foxes zijn uiteraard ook top. Iron & Wine zegt me niks. Maar als ik de algemene reacties hier en in de pers mag geloven moet dit er in ieder geval ook weer een worden. Had ik eerlijk gezegd niet meer verwacht van Hiatt. Als deze net zo goed is als de laatste Steve Earle dan mag hij morgen aan mij verzonden worden. Kan ik al ergens fragmenten horen? O laat maar, op zijn eigen site zie ik al wat.

Bon Iver mag de schoenveters van John Hiatt nog niet eens vastmaken. Jullie overdrijven behoorlijk.

O sorry het is niet Train to Alabama, maar Train to Birmingham natuurlijk. BIjna hetzelfde. Dat is een geweldig nummer. Ik beluister net op de site Till I get my lovin back. Ja dan hoop ik dat de overige nummers het niveau van Train to Birmingham benaderen. Ik vind Till I get my lovin'back wel aardig, maar dat nummer zal hem geen 4 sterrenstatus geven.

Bon Iver is sowieso volstrekt onvergelijkbaar met Hiatt, maar daar heeft Harm het ook niet over. Hij vindt dat gewoon een topalbum van 2011. Ik bepaald niet, stemmen als die van Bon Iver heb ik na 1 keer luisteren al gehad. Niets voor mij.

Net ook Damn this town gevonden. Ook aardig, maar ook geen nummer die me op het puntje van de stoel doet belanden. We houden vol. En ik kalk dit allemaal neer na 1 keer beluisteren, dus kan ook nog enigszins veranderen natuurlijk. Ik zie de rest overigens ook keurig onder elkaar staan op you tube. Laat ik die maar even in zijn geheel bekijken, anders moet ik nog 10 keer posten.

... en luister dan nog eens goed naar Damn This Town. Dat is echt een ijzersterk nummer!
Het grote verschil tussen mensen die liedjes proberen te schrijven en echte singer-songwriters: de laatste categorie kan met simpele teksten en melodielijnen precies de spijker op de kop slaan.

Vanavond even rustig de tijd genomen voor dit album. Ik was even bang dat ik niet kon meedelen in de vreugde, maar dat is gelukkig niet bewaarheid geworden. Het is een sterk album. Damn this town is inderdaad een sterkere opener dan ik op het eerste gehoor dacht. 'Till I get my lovin'back is een prima ballade gebleken. I love that girl is een heerlijke Georgia Rae-achtige meezinger. All the way under bevalt me nog niet echt. Don't wanna leave you now is weer dik in orde met zowaar een stel sfeervolle strijkers. Detroit Made vind ik niks. Beetje Walk of live achtig, beetje slappe hap, maar met Hold on for your love ben je dat direct weer vergeten, geweldig nummer zeg. Uit het leven gegrepen. Dan gaat er met Train to Alabama nog een schepje bovenop. Wat mij betreft samen met Hold on for your love het hoogtepunt. Ook Down around my place mag er zijn en doet me qua sound een beetje denken aan The man in the long black coat van Bob Dylan. In Adios to California komt de titel van dit album terug, ook weer een bijzonder lekker nummer. Het slotnummer is qua melodie bijna geniaal, maar qua tekst een miskleun van hier tot Tokyo. Ik ga er tenminste vanuit dat hij het over 9/11 heeft. Had hij niet moeten doen. Een tekst a la Hold on for your love was beter geweest. Overall een prima plaat geworden. Een regelrechte 4 sterrenplaat. Goed gedaan John.

Bon Iver val ik van in slaap (te rustig voor mij) Fleet Foxes is ook een kanshebber, Iron & Wine & Gillian Welch zeggen mij niets maar je maakt mij wel nieuwsgierig dus ga ik deze maar eens beluisteren en het is een forum dus dat mag..

Na dit album een keer beluisterd te hebben in zijn geheel, valt het me toch wat tegen, net een beetje teveel 'langzame' nummers voor mij. Bovendien vind ik de productie niet je dat, de drums komen totaal niet over.

Wat mij betreft de lekkerste release van 2011 tot nu toe. Hij gaat even naar 4 en halve ster.

Of het de lekkerste is weet ik nog niet, maar mijn top 10 gaat hij wel halen. De muziek en lyrics zijn perfect in balans en wederomop hoog Hiatt-niveau. Eerlijk gezegd moet ik het eerste slechte album nog horen (ben op de helft). Maar de emotie die eerder werd beschreven bij het nummer 'When New York Had Her Heart Broke' voel ik ook wel degelijk, óók na 10 jaar.

Moet je maar eens een paar seizoenen van de serie Rescue Me kijken dan dit nummer opzetten: shivers down my spine! Zoals alle goede nieuwkomers volgt nu een rijpproces en een mogelijke herziening van het album. Over het algemeen blijken dit soort albums nóg beter te zijn als je hier later op terugkomt.

John Hiatt is voor mij zo een artiest, die ik ondanks wat mindere albums toch blijf volgen en benieuwd ben als er iets nieuws uit komt. Bij The Open Road vond ik vooral zijn stem wat snauwender en scheller klinken en was de muziek wel aardig maar niet echt pakkend. Hoe anders op dit Dirty Jeans and Mudslide Hymns. Het lijkt alsof de geest uit de fles is en zijn stem een flinke onderhoudsbeurt heeft gehad. Opener Damn This Town haalt alles al flink uit de kast om daarna eigenlijk pas met When New York Had Her Heart Broke te stoppen. In het begin was ik gematigd enthousiast...tuurlijk Hiatt weet altijd wel 1 of 2 pakkende riedeltjes uit zijn mouw te schudden, maar hier houd hij de spanningsboog strak. Ik heb ervan genoten. M.i. Hiatt op zijn best en vergelijkbaar met zijn -voor mij- beste jaren ten tijde van Slow Turning, Bring on the Family en Stolen Moments. De hoes is mooi vorm gegeven en Hiatt staat met zijn karakteristieke hoofd er ietwat bij als iemand waar je graag eens een zij profiel van wil uitknippen op papier...zeer herkenbaar. Yep...mooie plaat van deze veteraan.

Ben erg nieuwsgierig naar dit nieuwe album, dit weekend maar eens aanschaffen.

Krijg je geen spijt van.

Inderdaad Joep hier heb ik zeker geen spijt van!
Vandaag aangeschaft en vanavond direct 2 x beluisterd.
Voorlopige conclusie: een meer dan prima album waar voor mij Adios To California & When New York Had Her Heart Broke er bovenuit steken.

De 24/96 high resolution audio mix op de dvd is wel heel erg gaaf...

Ja die heb ik nog niet eens beluisterd. Dus het kan alleen nog maar mooier worden. Ik ga deze de komende dagen eens beluisteren en de docu bekijken die ook op de DVD staat.

Dit is erg sterk hoor, deze nieuwe plaat van Hiatt. Zijn vorige vond ik prima, maar deze zou wel eens kunnen uitgroeien tot een monument in 's mans oeuvre. Heb 'm nu twee keer beluisterd, en ik moet zeggen dat de plaat tot nu toe bij de sterkste platen behoort van 2011. Voor mij dan toch.

Wat een ontzettend fijne plaat is dit. Ik heb hem nu een paar keer beluisterd, dus mijn mening is nog pril. Maar misschien is wel de mooiste 2011-release. Damn This Town, Don’t Wanna Leave You Now en Down Around My Place reken ik voorlopig tot mijn favorieten. Maar het hele album is mijns inziens prachtig. Dit is zo'n album dat ik graag nog eens luister als hij afgelopen is.

Mooie plaat van de oude meester. Damn this town, ‘Til I Get My Lovin’ Back en Down around my place zijn favorieten. Een cd die regelmatig langer dan een dag in de speler zit.

Nou niet helemaal, ik vind Hard Bargain van Emmylou Harris en I'll never get out of this world alive van Steve Earle toch een graadje beter. Maar naarmate ik hem vaker beluister is het voor mij wel duidelijk dat hij in mijn top 10 voor dit jaar komt. Iemand die een betere CD van Hiatt kent mag het zeggen.