John Hiatt - Dirty Jeans and Mudslide Hymns (2011)

Walk On?

Voor mij ook een positieve verrassing van Hiatt. Ik luister redelijk wat nieuwe releases zo door de week en sommige gaan het ene oor in het andere uit, zonder echt veel indruk achter te laten, maar dit album blijft plakken en komt regelmatig terug in mijn voorkeuren. Halfje erbij.

Bijna alle succesvolle artiesten vervallen na enkele decennia van albums opnemen in herhaling. Sommigen weten echter op latere leeftijd nog inspiratie te vinden om een juweeltje van een album te produceren. Enkele voorbeelden zijn "oudjes" als Johnny Cash, Jackson Browne, Buddy Miller, Guy Clark, Peter Gabriel en Tom Russell.

John Hiatt hoort wat mij betreft ook bij dit illustere gezelschap. Met dit album weet hij zichzelf in de nadagen van z'n carriere te overtreffen.

Mee eens heicro, na wat tammere voorgangers, pakt dit album mij bij mijn lurven en kladden....waar zitten die eigenlijk...
Goed bij stem, melodieus, prima geluid, alles lijkt te kloppen...dit is wel een album die ik op vinyl wil hebben...bij de weg...de nieuwe van Israel Nash Gripka is er ook eentje die er mag zijn.

Ik snap het niet. Ik lees het zo vaak. Waarom wil je dit album nu op vinyl hebben???

Omdat zijn naald stuk gaat als die over CD's heen krast.

Trouwens Rogyros, Walk on is niet beter dan deze vind ik. Ik mis bij heel veel CD's van Hiatt telkens dat laatste stapje, dat hij nu wel maakt. Hier is het echt: Yes, dit is het. Dit is perfect. Ik ken niet alles van de beste man, maar van wat ik ken (zeg maar de bekendste) steekt deze er bovenuit wat mij betreft.

Deze gaat ook bij mij moeilijk uit het cd-laatje. Detroit Made vind ik weinig bijzonder en ik weet nog niet zo goed wat ik van de afsluiter moet vinden, maar verder een geweldige plaat ! Idd een mooie voor op vinyl. Een halfje erbij.

O.a omdat ik het mooi vind en de muziek voor mij wat persoonlijker maakt, door de prijs haal ik er niet zoveel in huis en ga ik er ook echt voor zitten en haal ik ook alleen die albums waar ik een klik mee heb, of denk te krijgen. En nog meerdere redenen, maar dat is off topic.

Hendrik, na gisteren het album nogmaals beluisterd te hebben, ga ik denk ik met je akkoord. Walk On vind ik een prachtig album, maar ik denk idd dat deze nog een stukje beter is.

@Madjack; ieder zijn eigen keuze natuurlijk. Ik begrijp het gewoon niet, ik zie geen enkel voordeel ten opzichte van een cd, nu nostalgie niet meedoet. Maar goed, ieder zijn eigen keuze en je hebt gelijk dat dit off topic is. We zijn het in ieder geval met elkaar eens dat dit een prachtige plaat van John Hiatt is!

Ben niet zo'n John Hiatt fan maar dit vind ik echt een topalbum. Alleen het eerste nummer al (Damn this town) trekt je een donkere duistere wereld en laat je niet meer los. Toch nog een aanwinst die John Hiatt op z'n ouwe dag..........

Ook dit magnifieke album krijgt de volle mep...blijft toch regelmatig door de speakers komen.

Gaat bij mij ook aardig in de richting van de volle mep. Vandaag is wel een dag bij uitstek om mijn kritiek op het laatste nummer in te trekken. Het is een geweldige song met een geweldige tekst. Alleen vond ik dat nogal misplaatst na zoveel jaar. Maar na deze week met al die documentaires over 9/11 kan je er niet om heen dat het nog steeds een enorme impact heeft. Eigenlijk is alleen Detroit Made een mispeer, maar dat is hem vergeven.

Leuk nummer !!

Ale nummers hebben inmiddels bij mij de juiste plek gevonden (snaar weten te raken ) en ik blijf deze prachtplaat maar draaien. Daarom 5*. Prachtig !

Heel goeie plaat van John Hiatt; dat is mijn eerste indruk na vier luisterbeurten. Hiatt is in vorm, nog een stuk meer dan op zijn vorige plaat, uit 2010. Hier staan enkele juweeltjes van songs op!

De 24/96 high resolution audio mix op de dvd in de 2 disc versie klinkt fenomenaal.

Ik vind het voorlopig maar een saaie bedoening, het openingsnummer is wel leuk, maar mist dynamiek in de productie, de rest is maar gezapig. Blijft de rest van de week nog wel in de playlist hoor, misschien dat ik er toch nog en dikke voldoende aan kan geven.

Geef mij vooralsnog maar de jonkies (Bon Iver, Gillian Welch, Fleet Foxes, Israel Nash Gripka, Iron & Wine, etc.)

Je hebt het over te saai en dan kom je met de naam Bon Iver ????

Ik kan niet anders dan de mening van ROE volledig delen.

Nou, dat is qua instrumentatie en melodieën anders rete interessant!

Tja, niks ten nadele van Bon Iver maar hij mag nog niet in de schaduw staan van John Hiatt.
Hiatt maakt in mijn ogen al jarenlang erg sterke albums en ook deze is weer een voltreffer.
Ik heb er nog geen waardering aan geplakt want ik wil de plaat eerst nog een paar keer extra en op mijn gemak beluisteren.
De score gaat in ieder geval hoog uitvallen daar ben ik zeker van.

Maar ondanks dat alles nog steeds erg saai ...

Misschien komt het omdat gewoon oude-mannen muziek is. Niets mis mee, maar ligt gewoon wat verder van mijn belevingswereld af dan de muziek van Bon Iver en de artiesten die ik al eerder noemde. Om die reden heb ik ook meer met de muziek van de jonge Neil Young dan zijn recent werk. Ik ben gewoon niet toe aan terugkijken op mijn leven. Hiatt inmiddels wel.

Ja dat kan kloppen. Ik ben inderdaad een behoorlijk ouwe lul dus dat zal het zijn.

Ik vraag me af waar ik dann met mijn slechts 34 jaar mee bezig ben, nu ik dit een prachtig album vind... Hoe kan ik nu al terugkijken op mijn leven? Waar ging het dan mis???

Ik met mijn 26 heb hetzelfde probleem; een en al nostalgie! Kan er geen genoeg van krijgen. Voer voor Psychiaters? Of gewoon een wonderlijk inlevingsvermogen?

Nou, wonderlijk is misschien wat teveel gezegd. Maar zoals Harm al zegt: Ouwe mannen muziek, daar is niks mis mee. In de jazz en blues tel je voor je zestigste jaar nauwelijks mee! Ik vind het ook altijd bijzonder knap wanneer artiesten echt met hun leeftijd meegaan in plaats van net te doen alsof ze de eeuwige jeugd hebben. Singer-songwriters zoals James Taylor en Paul Simon hebben prachtige liedjes geschreven over hun kinderen en de ongemakken van het ouder worden.
Ook John Hiatt wordt ouder. Gelukkig maar, stel je voor dat hij nu nog net zo op het podium zou staan als ten tijde van Slug Line. Dan zou je hem toch ook niet meer helemaal serieus nemen?

Als jongen van 20 vind ik dit album ook veel mooier dan bijvoorbeeld Bon Iver, maar dan noem je ook wel iets waar ik helemaal niets mee heb. Wat een irritante jankstem.

Dit album bevalt me een stuk beter. Gevoelsmatig 4*+, moet nog even wat meer luisteren voor een 'definitieve' beoordeling.

En wederom stelt John Hiatt mij niet teleur, een sterk album die wat mij betreft kan wedijveren met zijn beste werk.
De opener Damn This Town zet de toon en het vervolg is van hetzelfde niveau of nog beter zoals het schitterende Don"t Wanna Leave You Now.
Voor mij het hoogtepunt van de plaat.
Ook Hold On For Your Love, Down Around My Place & de afsluiter vind ik een aparte vermelding waard.
Er staat eigenlijk geen zwakke broeder tussen en ook tekstueel laat Hiatt zich weer van zijn beste kant zien.
Deze plaat zal nog regelmatig gedraaid worden, dat moge duidelijk zijn.

Veruit het beste van Hiatt de afgelopen twintig jaar, misschien wel sinds Slow Turning.
Gewoon een echt John Hiatt album. Mooie songs met die hem typerende vaak gevoelvolle melodieën en aangrijpende teksten. En die toch wel eigenaardige stem die me nu al bijna dertig jaar iets wil vertellen over waar het in het leven nu eigenlijk om draait:
Liefde die zo makkelijk verzuurt en bitter wordt,
Gehechtheid aan wat verdwijnt in deze steeds sneller doordraaiende wereld, en
het Gevecht van het nietige individu om te overleven in een wereld van blindelings gevonden geluk en onvermijdelijke tegenspoed.
John Hiatt klinkt weer zo geinspireerd dat ik deze cd haast niet kan weg leggen.
Toppers vind ik Damn this town, Don't wanna leave you now, Hold on for your love en Down Around my Place. Hold on To Your Love is zo'n nummer dat echt naar je strot grijpt, van een diepe diepe wanhoop doordrenkt. Daar moet wel een lichtvoetiger nummer als Train To Birmingham achteraan inderdaad.
De "zware" songs zijn mooi verdeeld over de plaat, met daar tussenin wat lichtere songs waarop ik zo lekker kan mee tappen met mijn voeten: Detroit Made, I Love that Girl, Train To Birmingham en Adios To California.
Het slot is een terugblik op de ramp van 9/11. Wat laat, maar Hiatt vertelt op de DVD die bij de cd zit dat hij het nummer niet zo lang na de ramp al had geschreven, maar op dat moment niet wilde meedoen aan de golf artiesten die erover zongen.
Ha, leuk trouwens dat ik hem met mijn stem over de 4,0 heen krijg!