Graham Bond - Holy Magick (1970)

Eind jaren 60 raakte Graham Bond onder de indruk van de geschriften van de Engelse zelfverklaarde magiër Aleister Crowley (1875-1947), en dit is één van de twee platen die hij in 1970 uitbracht met muziek en teksten die door Crowley's gedachtengoed waren geïnspireerd. Kant 1 (hierboven het titelnummer van 23 minuten) bevat één lange suite van 14 nummers met rites en meditaties uit het oude Egypte en Atlantis (maar ook uit het Christendom), min of meer Bonds versie van Crowley's "magick" ("the Science and Art of causing Change to occur in conformity with Will"), met als begeleiding een soort bezwerende acid-blues-jazz gedomineerd door Bonds rauwe maar niet onaangename stem, zijn volle Hammondorgel, diverse blazers, veel percussie en een erg opdringerig call-and-response-dameskoortje. Een paar titels : Meditation Aumgu, The Quabalistic cross, Invocation to the light, Aquarius mantra, Enochian (Atlantean) call – enfin, esoterischer zal popmuziek uit die tijd niet gauw worden. Echt goed kan ik het niet vinden, wel intrigerend.
        Kant 2 bevat vier nummers waarvan de nummers wat traditioneler songstructuren hebben met gitaar- en saxsolo's, maar ook hier duiken de Arthurlegende, God en het Laatste Oordeel op. Muzikaal zijn ze op een enkele uitzondering na (The magician) helaas tamelijk doorsnee en niet erg boeiend, en absoluut niet zo leuk als bijvoorbeeld de korte punchy nummers van The sound of 65. Al met al is dit album zeker apart en excentriek, en zelfs voor die experimentele jaren tamelijk far out, maar het geheel doet me onwillekeurig toch steeds denken aan een Arthur Brown als die zichzelf serieus zou nemen. Zelf vind ik de ideeën die Bond hier uitdraagt in ieder geval meer curieus dan belangwekkend; wie geïnteresseerd is in Aleister Crowley of in de experimentelere kanten van de Londense pop/blues/jazz-sien van de jaren 60 en 70 moet dit zeker eens proberen, maar elk ander is gewaarschuwd.

Lang geleden kocht ik dit album op vinyl, en ik was tamelijk teleurgesteld. Het is inderdaad, zoals BoyOnHeavenHill hierboven aangeeft, lang niet zo boeiend en meeslepend als de twee albums van de Graham Bond Organisation. Het doet bovendien nauwelijks recht aan de magische leer van Aleister Crowley; wat je daarvan ook vindt, oppervlakkig is die niet. De geschriften van Crowley zijn obscuur en zonder kennis van de Quabalah niet te doorgronden, al kon hij ook kristalhelder zijn, zoals bijvoorbeeld in zijn Eight Lectures On Yoga. Wat je op dit door Crowley geïnspireerde album hoort werkte echter danig op mijn lachspieren. Bovendien is het in muzikaal opzicht niet erg boeiend. De composities kunnen mijn aandacht niet echt vasthouden, al wordt er best aardig gemusiceerd. Het album is ooit bij een sanering van mijn platenverzameling wegens ruimtegebrek verwijderd, maar herbeluistering via Spotify bevestigde helaas mijn hier weergegeven oordeel.

Graham Bond, vreemde vogel was dat met 'n eigenzinnig geluid. Ben begonnen om zijn albums te verzamelen.
Dit is de derde Lp die ik van hem vond, naast de Sound of '65 en Graham Bond With Magick.
Deze is meer in het straatje van de laatste. (de naam zegt het al)
Als je het typische jaren '70 hippie geneuzel op de achterkant van het album hebt gelezen krijg je al 'n idee uit welke hoek de wind waait op deze plaat
Toch bevalt ook deze me prima. Kant een word gevuld met het nummer Holy Magick, 'n muzikaal interessante psychedelische trip met Jazz invloeden en 'n occult sfeertje.
Kant twee is wat meer bluesgericht maar wordt wel met 'n herkenbare Graham Bond saus opgediend.