Graham Bond - Holy Magick (1970)

Eind jaren 60 raakte Graham Bond onder de indruk van de geschriften van de Engelse zelfverklaarde magiër Aleister Crowley (1875-1947), en dit is één van de twee platen die hij in 1970 uitbracht met muziek en teksten die door Crowley's gedachtengoed waren geïnspireerd. Kant 1 (hierboven het titelnummer van 23 minuten) bevat één lange suite van 14 nummers met rites en meditaties uit het oude Egypte en Atlantis (maar ook uit het Christendom), min of meer Bonds versie van Crowley's "magick" ("the Science and Art of causing Change to occur in conformity with Will"), met als begeleiding een soort bezwerende acid-blues-jazz gedomineerd door Bonds rauwe maar niet onaangename stem, zijn volle Hammondorgel, diverse blazers, veel percussie en een erg opdringerig call-and-response-dameskoortje. Een paar titels : Meditation Aumgu, The Quabalistic cross, Invocation to the light, Aquarius mantra, Enochian (Atlantean) call – enfin, esoterischer zal popmuziek uit die tijd niet gauw worden. Echt goed kan ik het niet vinden, wel intrigerend.
        Kant 2 bevat vier nummers waarvan de nummers wat traditioneler songstructuren hebben met gitaar- en saxsolo's, maar ook hier duiken de Arthurlegende, God en het Laatste Oordeel op. Muzikaal zijn ze op een enkele uitzondering na (The magician) helaas tamelijk doorsnee en niet erg boeiend, en absoluut niet zo leuk als bijvoorbeeld de korte punchy nummers van The sound of 65. Al met al is dit album zeker apart en excentriek, en zelfs voor die experimentele jaren tamelijk far out, maar het geheel doet me onwillekeurig toch steeds denken aan een Arthur Brown als die zichzelf serieus zou nemen. Zelf vind ik de ideeën die Bond hier uitdraagt in ieder geval meer curieus dan belangwekkend; wie geïnteresseerd is in Aleister Crowley of in de experimentelere kanten van de Londense pop/blues/jazz-sien van de jaren 60 en 70 moet dit zeker eens proberen, maar elk ander is gewaarschuwd.