Arch / Matheos - Sympathetic Resonance (2011)

Heb ik gelezen, maar dat waag ik te betwijfelen. Wie zegt dat? Feit is dat het populairste (verkoopcijfers en 'crowd-pleaser') album van Fates Warning, Parallels uit 1991 stamt. In die periode was de band op haar piek. Dream Theater kwam in 1992 pas met I&M, toch een beetje het startschot qua populariteit voor de New Yorkers. Het is een feit dat Fates Warning midden jaren 90 in het voorprogramma van Dream Theater heeft gespeeld (Europes Awake-toer iig), maar het is eveneens een feit dat de band nooit meer zo (commercieel) succesvol werd als na het verschijnen van Parallels. Ik snap dan ook niet zo goed in hoeverre Fates Warning meegenoten heeft van het succes van Dream Theater. Zijn de platen vanaf Inside Out tot en met X beter verkocht dan Parallels? Ik zou willen voor Matheos en co dat dat zo was.

Dat sommigen mensen Fates Warning pas hebben leren kennen nadat zij kennis hadden gemaakt met Dream Theater is natuurlijk een ander verhaal. Kortom: of Fates Warning heeft meegenoten van het succes van Dream Theater valt dus te bezien,

Je schrijft, "heb ik gelezen". Toch was je vorige reactie geen reactie op wat ik schreef.

Wat je nu schrijft is eigenlijk niet te volgen wat redenering betreft. Dat Fates Warning piekte met hun meest commerciële album betekent niet dat ze later in de jaren negentig geen voordeel hebben gehaald dankzij het nog veel grotere succes van Dream Theater dat voortdurend hun naam liet vallen en hen in hun voorprogramma opnam. De platen van Inside Out t/m X hoeven daarvoor niet beter verkocht te zijn dan Parallels.

Anderzijds lees ik wel eens graag argumenten hoe het succes van Dream Theater tot nadeel van Fates Warning zou hebben geleid.

Die zijn er niet. Dus die krijg je niet. (de boel omdraaien om een punt te maken werkt niet altijd, Kronos)

Maar ik ben nog steeds niet overuigt van de bewering dat FW zo veel voordeel heeft gehad van het succes van Dream Theater. Causaal verband vind ik ontbreken, althans de feitelijke onderbouwing is ronduit zwak.

Het is niet echt te onderbouwen. Maar van het aanprijzen door een Portnoy kan een soort Oprah effect uitgaan waarmee wat extra aandacht gegenereerd kan worden.

Anderszijds stond Awaken The Guardian in 1987 al in de billboard 200. Weliswaar op 191, maar toch.

En dan is er nog Perfect Symmetry waarop Kevin Moore al meespeelde en James LaBrie die weer wat achtergrondvocalen doet op Parallels.

Bedoel maar.... Het heeft een hoog napraat-gehalte.

Als volgens jou het voorprogramma van Dream Theater verzorgen geen extra naambekendheid geeft aan een band als Fates Warning dan ga ik verder geen moeite doen.


Natuurlijk zijn die er niet. Argumenten die het tegendeel onderbouwen wel. Ik heb de boel dus niet omgedraaid, maar weer rechtgezet.

Er zijn wel argumenten, maar daar doe je geen moeite voor....vind ik jammer.

In Europa (in Amerika nog in 2003) heeft Fates Warning overigens voor het laatst in 1995 het voorprogramma van DT verzorgd. Toen speelden deze bands bijvoorbeeld in de Vereeniging in Nijmegen, nou niet bepaald Ahoy wat in later jaren werd aangedaan door Dream Theater. Ik weet niet hoe groot het voordeel is geweest voor de naamsbekendheid van Fates Warning om in zalen van het allure van de Vereeniging te spelen....maar misschien zie ik dat gewoon niet, althans anders.

Nochtans staat hier al wat te lezen. Waarom zou ik verder moeite doen als jij het toch afdoet als het heeft een hoog napraat-gehalte?

Het is trouwens toch al te voor de hand liggend dat het goed is voor de bekendheid van een band om in het voorprogramma van een bekendere band met quasi dezelfde stijl te spelen en door hen als een grote invloed vernoemd te worden.

Ik heb wel betere dingen te doen dan iemand die daar twijfels over heeft daarvan proberen te overtuigen.

"Please! This is supposed to be a happy occasion. Let's not bicker and argue over who killed who. We are here today to witness the union of two "young" people in the joyful bond of the holy wedlock."

Het gaat tenslotte om de muziek en die is meer dan goed!

Eerste nummer luistert altijd lekker weg en de rest zit ook allemaal wel tof in elkaar, maar het is altijd lastig om de hele plaat uit te zetten. Constant hetzelfde geluid en weinig variërende zang zorgt ervoor dat het allemaal erg vermoeiend is om naar te luisteren.
Album zit nu nog een 3,5*, gaat waarschijnlijk nog omhoog of omlaag.

Voor de nieuwe Redemption is een pak minder aandacht te bespeuren. Maar misschien is dat onterecht als ik sommige kritieken hier lees. Dat album heeft in ieder geval wel voldoende afwisseling naar mijn mening. Maar toegegeven, de prestatie van Ray Alder is daar niet bepaald een hoogvlieger. Wel gewoon degelijk.

Ik moet Sympathetic Resonance ook maar eens gaan opsnorren.

zo onterecht is dat niet hoor. Als we toch moeten vergelijken (en zo gek is dat in dit geval niet) wordt Redemption hier door Arch en Matheos toch wel links en rechts ingehaald.

Betere songs, betere productie, betere zang en met name veel beter gitaarwerk.

Duurt een poosje maar uiteindelijk gaan de nummers beklijven en blijkt het een plaat van jewelste te zijn. Voor mij de revelatie van 2011.

Bij mij ging het andersom. De eerste keer luisteren vond ik hem geweldig. Naarmate ik de plaat vaker hoorde, ging ik hem steeds minder vinden. Nog steeds genietbaar, maar er is te weinig sfeer en veel te veel quasi modern mid-tempo geneuzel naar mijn smaak.

Eind wordt inderdaad wat minder. Het kabbelt wat naar het einde toe. Desondanks een meer dan aangename luisterbeleving.

Dit album is nu ook verkrijgbaar op dubbel vinyl met op de D-kant als bonus de EP, A Twist of Fate. Dat maakt het toch extra de moeite, dus toch maar aangeschaft.

alleszins waar voor je centen!

Jep, want maar 17 euro en een gelimiteerde versie (slechts 200 exemplaren) met oranje doorzichtig vinyl. Past mooi bij de hoes.

En de muziek bevalt me ook prima. Het doet goed Arch weer eens te horen.

Kan dat alsnog te maken hebben met verwachtingen die zijn blijven hangen en nu de kop opsteken, Edwynn? Ik vraag het me af omdat je voor het album verscheen schreef:



Het valt mij op dat voor een modern geluid is gekozen wat inderdaad wel ten koste gaat van de sfeer. Maar vooral valt me op dat dit ongeacht de typische vocalen van Arch niet klinkt als een album van Fates Warning. Het ligt eigenlijk vrij dicht bij de EP Twist of Fate naar mijn mening.

Ik heb het album nu een keer of 5 beluisterd en blijf aangenaam verrast. Muziek klinkt gewoon goed en het is natuurlijk heerlijk om Arch terug te horen. Blij dat ik na enige twijfel, onder andere door de reacties hier, het album toch gekocht heb.

Bij elke luisterbeurt ga ik dit album wat meer waarderen.

Een nieuwe Fates Warning had niet beter kunnen zijn.

Van mij mag dit nog een vervolg krijgen, onder welke naam dan ook.

Ik blijf voorlopig bij mijn standpunt. De eerste tonen overdonderden me. Maar na een aantal luisterbeurten raakte ik er al weer een beetje op uitgekeken. Mijzelf kennende ligt dat niet aan de verwachtingen die ik heb, want ik kan altijd vrij blanco in een albums stappen. Ik hoorde een nummer op facebook en ik vond het geweldig. In die euforie schreef ik mijn eerste bericht.

Ik hoor nog steeds veel kwaliteit, maar ik mis wat sfeer en een beetje spanning in de nummers. Arch horen zingen is absoluut een genot en alleen daarom is deze plaat wel een aanschaf waard.

Sfeer en spanning beluister ik er juist wel in. Is natuurlijk ook erg persoonlijk.

na 2-3 maanden nog steeds mn #1 voor 2011. Belangrijkste releases zijn volgens mij allemaal al uitgebracht dus denk dat ie wel op 1 zal eindigen ook.

De nummer 1 positie bewaar ik wellicht voor de nieuwe van Opeth, maar dit album gaat vrijwel zeker ook wel in mijn top 10 van 2011 belanden.

Interessante discussie! Ik heb Fates Warning gezien in het voorprogramma van Dreamtheater in muziekcentrum Vredenburg te Utrecht. Ik moet eerlijk zeggen dat ik Fates Warning veel beter vond als de headliner DT. Alleen de drummer al, Mike achter een megagroot drumstel die het aflegde tegen de technisch veel begaafdere Mark Zonder die achter een klein drumkitje zat. Zo wordt de echte muziekant herkend, met weinig materiaal veel muziek maken! Dreamtheater was een hoop naam maar Fates Warning presteerde! Weinig zullen het er met me eens zijn maar Fates Warning was gewoon veel beter.

Persoonlijk trek ik FW een stuk beter dan DT. Wellicht komt dat doordat de output van DT vele malen groter is dan die van FW. DT is daardoor een stuk voorspelbaarder geworden.

Ik ben wel benieuwd naar een nieuwe FW. Als die het muzikale niveau van deze plaat kan halen, met iets meer gevoel voor dynamiek (hard/zacht) dan gaat dat de vloer aanvegen met de laatste platen van DT. Moet Ray Alder wel goed bij stem zijn, want op de laatste Redemption was hij ondermaats.

Ik was erg benieuwd naar deze cd want ik ben al jaren fan van Fates Warning zowel met John Arch als met Ray Alder. Ik zag op You Tube de verkorte versie van Stained Glass Sky en was daar danig van onder de indruk. Na het beluisteren van de gehele cd kom ik tot de conclussie dat we hier met een prima cd te maken hebben. Van de muzikale prestaties valt niets te zeggen, Jim Matheos is in topvorm, John zingt prachtig ( je moet overigens wel van zijn stem houden) in de stijl zoals hij dat altijd al op de oude Fates Warning platen deed.Laten we de nummers eens doornemen. Neurotically Wired is een lang nummer in de bekende FW stijl en behoorlijk heftig met wat rustige stukken erin en met mooi drumwerk van Bobbie Jarzombek ( vorig jaar nog gezien bij een concert van Fates Warning).Midnight Serenade is een wat obligate semiballad en kan me niet zo boeien.Stained Glass Sky is voor mij een van de beste progressieve metal nummers van 2011, een met een licht oosters tintje omrand nummer die lekker vet uit je boxen knalt en een geweldige gitaarsolo van Jim bevat.On the Fence kan hierna alleen maar tegenvallen maar integendeel het nummer met daarin de fraaie drumroffels van Jarzombek en het fraaie zweverige gitaargeluid van Jim doen me genieten. Any Given Day begint stevig met daarin verrassend acoustische elementen opgenomen en dendert lekker door. Ook hier weer een machtige gitaarsolo van Jim om van te watertanden! Incense and Myrrh is deels acoustisch en de prachtige vocalen van John doen me genieten. Een misser dus op deze cd maar de rest is top klasse!

Zonet beluisterd met de hoofdtelefoon en van begin tot eind viel alles op zijn plaats. Zomaar een volle punt erbij en dat is dus de max aan sterretjes.

Eerder heb ik dit album al vaak voorbij laten komen in de auto. Dan springen de sterke melodieën er wel uit maar de minder toegankelijke delen gaan eerder ongemerkt voorbij. Aandachtiger beluisteren geeft de muziek kans om te betoveren. Bobby Jarzombek's drumwerk springt wat minder in het oor dan dat van Portnoy (die op de EP A Twist of Fate de trommelaar van dienst was) maar bevalt mij meer in samenwerking met Arch en Matheos.

Wat een set sterke nummers hier.

Naar aanleiding van het bericht dat de verantwoordelijke line up in 2016 Awaken The Guardian in het zonnetje gaat zetten, weer eens met deze aan het worstelen. Het is een aangenaam wederhoren. Ik sta meer open voor de subtiliteiten in de composities. John Arch is toch wel de smaakmaker hier.

Euh alleen Arch, Matheos en Aresti....

Oh dan heb ik het verkeerd begrepen.

Zo te lezen doen DiBiase en Zimmerman ook gewoon weer mee. Het lijkt een exclusief optreden te zijn op het Keep It True festival, maar ik hoop toch dat ze er nog wat andere data aan vast weten te plakken.