Arch / Matheos - Sympathetic Resonance (2011)

Vooral voor Fates Warning fans iets om in de gaten te houden.

In feite is dit een nieuw album van Fates Warning met de oude zanger.

Een editversie van Stained Glass Sky was al via de facebook van Bobby Jarzombek te beluisteren. Het nummer klinkt, ruikt en voelt inderdaad als Fates Warning. Een combinatie van de oude en nieuwe incarnatie. Zeker iets om in de gaten te houden.

In de Aardschok draait men nog om de hete brij heen, maar ik vermoed dat we deze bezetting binnen niet al te af zienbare tijd ook gewoon officieel Fates Warning mogen gaan noemen.

Dit wordt ween klapper hoop ik .. DT eat yout heart out !!!!

zeer benieuwd naar.

voor de liefhebbers; dit is ook een aardig plaatje: John Arch - A Twist of Fate (2003)

spannend...

Metalfan.nl Review: Arch / Matheos - Sympathetic Resonance

Pff ik kijk hier erg naar uit hoor dit plaatje. Zeker na het lezen van de metalfan review

Kijk meer uit naar deze dan nieuwe DT als het goed is vandaag DT in huis en hopenlijk morgen
dit meesterwerk ... en dan ook nog binnenkort de Redemption

Wie wint het van de 3
DT
Arch/Matheos
Redemption ??

Heerlijk ....

Ik heb DT en Arch/Matheos gehoord en Arch/Matheos wint gemakkelijk.

Een van de beste progressieve metal-albums die ik dit jaar heb gehoord samen met Deconstruction van Devin Townsend. John Arch en Jim Matheos zijn 2 namen die mij niet echt bekend voorkwamen. Ik wist wel dat het leden van Fates Warning waren en dat dat een grote inspiratie is geweest voor Dream Theater.

Een ding wat gelijk opvalt: Wat een goede zanger! Je hoort wel waar James LaBrie (Dream Theater) het vandaan heeft maar John Arch zet hier echt een topprestatie neer. Hoge zang is niet iets waar ik altijd voor warmloop maar hier is het echt heel goed gedaan. Toch met heel veel diepte.

Dit geldt ook voor de composities. De nummers zijn 5 tot 13 minuten lang. Er wordt echt de tijd genomen om iets op te bouwen en dat vind ik heerlijk. Er wordt ruimte gehouden en het is helemaal niet volgepropt. En toch is dit progressiever dan vele genregenoten zoals Dream Theater.

Deze ga ik nog vaak luisteren. Fates Warning is een band die ik zeker eens ga beluisteren. Deze krijgt 4,5 ster maar dat kan zeker nog verhoogd worden.

Ik kan niet wachten tot ik dit ding in handen heb.

Overigens wacht ik ook op de dag dat deze incarnatie gewoon Fates Warning gaat heten.

Pfoei, deze net even binnengetrokken, da's effe andere koek dan DT's laatste poging. Wat een geweldig album. En dat allemaal getipt via hier, ik moet hier vaker komen. Opeth, Ghost Brigade en deze, dat maakt de lichte teleurstelling over DT meer dan goed.

En Leprous zeker niet vergeten. Hun laatste album Bilateral is echt een aanrader.

Deze ga ik zeker kopen.

Ik kijk hier ook naar uit. Wel een beetje zonde dat het hier blijkbaar tegen Dream Theater afgemeten moet worden.

Als dit even goed is als enkele namen die hier genoemd worden (Ghost Brigade, Leprous), dan ga ik deze toch ook beluisteren!

Ik meet het niet als zodanig af tegen DT. Dit is gewoon beluisterd met een onbevoordeeld hart en dat is aangenaam verrast, net zoals ik was bij Ghost Brigade's 'Until Fear No Longer Defines Us' en Opeth's 'Heritage'. Ik kende hier niets van en dan luister ik dat zo objectief mogelijk af - ook al zijn anderen hier nog zo enthousiast over. En dat ben ik nu ook. En minder over DT, al staat dat hier verder los van.

Nou muzikaal heeft het weinig met deze bands te maken hoor. Kwalitatief kan je ze best vergelijken. Allen erg goed in hun genre.

Deze Arch-Matheos cd vind ik in ieder geval geweldig. Een aantal heerlijk lange pakkende metalnummers met nog steeds een prima zingende john arch. Klassieke metal op zijn best wat mij betreft.

Dit doet je weer terug verlangen naar de metal van de jaren tachtig. Hopenlijk wordt dit album door meerdere mensen opgepikt. Bij mij staat ie in ieder geval bovenaan in de rotatielijst. Voorlopig 4,5*

twee keer gedraaid; plaat waar ik nog veel plezier aan ga beleven!

Eerste luisterbeurt erop zitten.

Afgezien van het geluid gaat dit gewoon verder waar Awaken The Guardian ophield. Direct vertrouwd dus.
Steviger en minder dromerig dan de Fates Warning vanaf perfect Symmetry. En als kers op de taart de uit duizenden herkenbare stem van John Arch, die als een naar zijn prooi speurende adelaar boven de instrumentale fundamenten blijft zweven.

@ Ekim: bedankt voor de tip!


Fantastische plaat! Gaat hoog in mijn jaarlijst komen.

Wat mij betreft de eerste die het niveau van Awaken the Guardian weer haalt.

Absolute uitschieter: Stained Glass Sky
Wat een nummer

Heerlijk album, lekkere stevige Prog Metal. Een positieve ervaring naar de voor mij teleurstellende release van DT. Hoewel ik persoonlijk niet van de lange nummers ben (10, 11 en 13 minuten) weten Arch en Matheos mij ook bij deze nummers van het begin tot het eind te boeien. John Arch is weer ouderwets bezig en geeft het geheel een herkenbare sound. Eigenlijk zou dit de voortzetting van Fates Warning moeten zijn. Dit album zal mij nog veel luister plezier opleveren en hoog in de 2011 lijst eindigen.

Ik ben blij met de terugkeer van John Arch. Hij is voorlopig wel degene die deze cd draagt. De stevige proggy metal zit vol geinige details, maar trekt vrijwel in zijn geheel op nogal staccato wijze in mid-tempo ritmes aan je voorbij. Zodoende kan dit bij lange na niet tippen aan Awaken The Guardian of The Spectre Within. Ook het geluid klinkt weer eens vreselijk digitaal en levenloos.

Maar die Arch perst er weer een paar waanzinnige zanglijnen uit zeg. En de meeslepende vocale melodieën maken dat er er toch een ruime voldoende in mijn vat zit voor Arch / Matheos.

Opener Neurotically Wired, het lange Stained Glass Sky (prachtig intro) en de afsluitende ballade Incense And Myrrh zijn voor mij de hoogtepuntjes.

Erg sterke plaat hoor. Ik moest hem wel zo'n x of 5 draaien voordat ik een beetje aanknopingspunten vond, maar daarna wordt hij alleen maar sterker. Ik vind het zeker een van de betere platen die ik dit jaar heb gehoord.

Het geluid is wel wat mechanisch/droog, eigenlijk idem aan de laatste FW platen. Ik denk dat dit komt doordat ze tegenwoordig zelf alles opnemen met behulp van computers ipv een professionele studio met producer, wat natuurlijk veel duurder zal zijn. Toch klinkt de cd verder erg krachtig en is op de bas na alles goed te onderscheiden.
Drummer Bobby Jarzombek is zo strak als een digitale klok, maar hij overdrijft het nooit, altijd in dienst van de nummers,zeker een van de beste drummers die ik ken hoor.
YouTube - Bobby Jarzombek - "In The Studio" Part 1 - ARCH/MATHEOS

Van John Arch moet je houden, hij zingt eigenlijk alles in op dezelfde hoge toon, maar ik mag het wel, het irriteert mij geen moment.

Over de muzikale capaciteiten geen twijfel. Het verschil tussen deze en de laatste Fates Warning platen is de sfeer. Fates Warning heeft dat in overvloed. Op Sympathetic Resonance mis ik dat. Het is gewoon de muziek en meer niet. Maar zoals gezegd: Arch redt de boel. Van zijn stem moet je houden, en ik houd er dus van.
Stel dat Ray Alder dit had ingezongen, had ik het wellicht links laten liggen.

Wat mij betreft:
1. Arch/Matheos
2. Redemption
3. Dream Theater

Betere weergave via: Arch/Matheos ? Sympathetic Resonance (2011): een klassieker in spe? « tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com


Arch/Matheos – Sympathetic Resonance (2011): een klassieker in spe?


In tegenstelling tot wat velen denken, begon het progressive metalgenre niet rond 1990 met Dream Theater. Al vanaf begin jaren ’80 combineerden diverse obscure bandjes het pas-ontstane heavymetal met progressieve rock uit de jaren zeventig. Grote invloeden waren het op dat moment erg populaire Rush, maar eveneens Genesis, Yes, Jethro Tull en Queen. De heavymetalbands met deze nieuwe stijl kwamen lange tijd niet uit de schaduw van grootheden als Judas Priest en Iron Maiden. Rond midden jaren ’80 wisten twee bands naar een groter publiek door te breken: het uit Seattle afkomstige Queensrӱche en Fates Warning, uit Hartford, Connecticut.

Waarschijnlijk was het niet toevallig dat beide bands uit Amerikaanse backwaters kwamen en niet uit metal hotspots als San Fransisco, Los Angeles of New York. Dankzij deze isolatie zijn Fates Warning en Queensrӱche minimaal beïnvloedt door tijdgenoten. De laatste band brak eind jaren ’80 door in het mainstream-circuit en deed zelfs een akoestische MTV-show a lá Nirvana. Terwijl het mystieke Fates Warning onder leiding van componist/gitarist en zanger John Arch op de lange termijn een grotere invloed op het prog-metalgenre zouden hebben. Ze zijn zonder twijfel de directe voorvaderen van Dream Theater, die helaas dankzij hun successen Fates Warning overschaduwde.

De eerste klassiekers van Fates Warning, The Spectre Within (1985) en Awaken The Guardian (1986) hebben een mysterieus, dromerige atmosfeer. Deze wordt bewerkstelligt door spannende, melodieuze composities, escapistische fantasy-teksten en de hoge, ‘zwevende’ zang van John Arch. Op deze twee platen gebruikt Arch zijn stem niet alleen als vertolker van de boodschap achter de nummers, maar ook als extra instrument. Zo ‘aaahaaat’ Arch veel van de gitaarlijnen die door Jim Matheos worden gespeeld. Helaas kwam medio eind jaren 80 een einde aan de samenwerking tussen de beide heren. John Arch maakte plaats voor Ray Alder – zeker niet een onverdienstelijke zanger – en Fates Warning kreeg een volwassener, serieuzer geluid. De band werd populairder – het nieuwe geluid sloeg aan; Arch’s stem was altijd een love it or hate it- geval geweest – maar bleef gedurende de jaren ’90 en ’00 altijd in de schaduw van Dream Theater staan.

De relatie tussen Jim Matheos en John Arch is ondanks het vertrek van de laatste uit Fates Warning altijd goed gebleven. In 2003 kwam het tot een nieuwe muzikale samenwerking in de vorm van de Twist of Fate-EP. Deze bevatte een tweetal uitgesponnen nummers met intern veel variatie en dynamiek. En nu hebben de heren een heuse langspeler geproduceerd, genaamd Sympathetic Resonance, onder de noemer Arch/Matheos. Hoewel een nummer als Stained Glass Sky erg Oosters klinkt, is de dromerige, mystieke sfeer van vroeger grotendeels verdwenen. De teksten zijn niet meer zo fantasierijk van aard, maar handelen over serieuze menselijke worstelingen.

John Arch’s ‘aahaa’s’ zijn verdwenen, maar het is verbazingwekkend en zeer bewonderenswaardig hoe goed de beste man nog klinkt. Ondanks dat Arch sinds 1986 alleen in 2003 en nu weer in 2011 een album heeft ingezongen, behoort hij zonder twijfel tot de beste rockzangers van het moment. Voor ondergetekende is zijn zang een waar genot om naar te luisteren. Anderzijds heb ik er geen twijfels over dat vele leken zijn stem niet zullen trekken.

Sympathetic Resonance is gezegend met een productie die ruimte biedt voor zowel de melodieuze zanglijnen van Arch als de krachtige riffs van Jim Matheos. En laten we absoluut het spel van gitarist Arresti, bassist Vera en sterdrummer Jarzombek niet vergeten. De plaat bevat een tweetal mooie ballades, maar de kern van Sympathetic Resonance zijn een drietal nummers met een duur van meer dan 10-minuten, waarvan Any Given Day het absolute hoogtepunt is. Deze compositie begint met Mastodon/Baroness-achtige gitaarlijnen en eindigt met kwetsbare zangstukken van Arch die doen denken aan die van Buddy Lackey (Psychotic Waltz). Het nummer klinkt modern en relevant, maar tegelijkertijd worden ook herinneringen opgehaald aan het oude Awaken The Guardian.

De andere nummers liggen meer in de ‘traditionele’ progmetalstijl. Fates Warning heeft natuurlijk het patent op deze stijl als één van haar grondleggers, maar soms mocht het wel wat korter, concreter en gewaagder. Ondanks dat de nummers wat meer interne variatie mochten hebben, vervelen ze geen ogenblik. Wat dat betreft lijkt het soms alsof we te maken hebben met een moderne, hardere versie van Yes. Het technische spel van Fates Warning weet die van deze oude Britse band te evenaren. Toch mis ik een beetje de gevoelige kant van twee andere Britse grootheden, Genesis en Jethro Tull. Jammer, gezien deze vroeger grote invloed hadden op Fates Warning.

Ondanks het gemuggenzift van hierboven ben ik heel tevreden met hernieuwde samenwerking tussen Jim Matheos en John Arch. Sympathetic Resonance is een moeilijke plaat om in te komen, maar je doorzettingsvermogen zal zeker beloond worden. Arch bewijst dat hij moeiteloos de concurrentie met een Geoff Tate en James Labrie aankan en de composities van Matheos laten de recente uitspatting van Queensrÿche en Dream Theater ver achter zich. De plaat heeft nog wat meer verteertijd nodig, maar de kans is groot dat Sympathetic Resonance uitgroeit tot een ware progmetalklassieker. (Eru)

8.9

Is het Dream Theater dan is het kleine beetje kritiek terecht en is het Arch / Matheos, is het allemaal gemuggezift dus.

Isolatie? Blijkbaar toch niet geïsoleerd genoeg om niet maximaal beïnvloed te worden door tijdgenoten van nog wat verder weg; Iron Maiden en Judas Priest.

Zowel Queensrÿche als Fates Warning hebben daar de meeste mosterd vandaan.

Het is dan ook een pure verdraaiing van feiten om te beweren dat zij als metalbands deze nieuwe stijl ontwikkelden door het pas-ontstane heavymetal met progressieve rock uit de jaren zeventig te combineren. Dat deden degenen die hen overschaduwden al eerder.


Ook onderstaande is de feiten op z'n kop gezet.


Het is juist door het succes van Dream Theater dat Fates Warning wat meer in de spotlights is gekomen.

Ben ik het niet mee eens. Dream Theater is heftig beinvloed door Fates Warning. Lees anders de liner notes van Mike Portnoy even in de heruitgave van Awaken the guardian.

Maar nu waar het om draait: deze plaat veegt de vloer aan met de nieuwe Dream Theater.

Dream Theater was populairder. Dus wat doen knapen die Dream Theater tof vinden en iets lezen over Portnoy's liefde voor Fates Warning?
Juist. Fates Warning checken.

Lees anders eens wat ik schrijf. Dat is dat Fates Warning heeft meegenoten van het succes van Dream Theater, niet dat Dream Theater niet beïnvloed is door Fates Warning.