The Tubes - The Tubes (1975)

Wie kent ze eigenlijk (nog), The Tubes? Prachtig debuutalbum, uitstekende muzikanten. What Do You Want From Life en White Punks On Dope (ooit nog gecovered door de Nina Hagen Band) zijn wat wij betreft de beste nummers. The Tubes hebben dit niveau helaas nooit meer gehaald (in my humble opinion)

The Tubes zijn wat moeilijk te classificeren binnen de popmuziek. In Nederland zijn ze niet echt doorgebroken, maar waarschijnlijk was deze band z`n tijd wat te ver vooruit.
Wat is dit nu? Pop/rock muziek van hoog niveau met een behoorlijke schep satire. Vooral de Amerikaanse TV-cultuur van dat moment werd behoorlijk op de hak genomen.
Op de studio platen komt het er allemaal niet geweldig uit, The Tubes is een live band pur sang. Hun shows waren geweldig.

Het eerste nummer kent al zoveel verschillende structuren en tempowisselingen, dat het bijna een op zichzelf staande mini-rockopera is.
Gevolgd door een rustig popnummer. Space Baby is weirde shit, maar erg vermakelijk.
Het 4 nummer is een echt spaans aandoend en spaanstalig nummertje.
Mondo Bondage is een SM act. (met een knipoog)
Nummer 6 is een satire op de Amerikaanse spelshows in die tijd.
boy crazy een wat mindere rocksong. En dan als afsluiter het waanzinnige meezing rocknummer White Punks On Dope.

Allemaal absolute klasse. 4* Ik prefereer deze band live. Tip is dus, luister de live plaat van the Tubes.

zeer goeie openingsplaat van een gigantische groep , parodieen , synth pop rock , crazy teksten , en prachtig gespeeld , live waren ze in de tijd ver hun tijd voor , spijtig zijn ze na enkele platen wat meer mor geworden , maar de eerste 2 platen zijn prachtig

Tsja, the Tubes is een echte cultband (net zoals DEVO).
De eerste 3 songs doen wat denken aan een Who rockopera (of zoiets).
Alles uit de kast en je hoort meteen dat ze hun instrumenten meer dan uitstekend beheersen.
De gekte krijgt de overhand bij het spaansachtige gestoorde "Malaguena Salerosa".
Het ontoegankelijke "Mondo Bondage" zit weer boordevol tempowisselingen.

"What Do You Want from Life" is relaxter van toon maar in het instrumentale middenstuk gaat men weer behoorlijk los.
"Boy Crazy" weet mij niet te boeien en eerlijk gezegd heb ik "White Punks on Dope" ook nooit veel aan gevonden alhowel na een kleine 4 minuten het behoorlijk over the top gaat en dat is dan wel weer grappig.

Live zijn ze te gek, heb ze ooit geloof ik in 2001 in Amsterdam (de Melkweg) gezien en qua show en muziek liet dat een verpletterende indruk achter.
Heb net hun 2de en 3de album op CD besteld (als dubbel CD in 2012 uitgekomen), die wordt zeldzaam want is nu al nauwelijks meer te krijgen......

Artistiek is hun A&M periode het meest interessante, maar het succes kwam pas toen ze bij Capitol hadden getekend en Toto-achtige muziek gingen spelen. The Tubes Fase 1 dus met dit te gekke debuut, geproduceerd door Al Kooper en boordevol Zappa-based gekte en vooral érg Amerikaans. De Tubes-classics White Punks On Dope, What Do You Want From Live en Mondo Bondage worden nog steeds gespeeld en is dit debuut eigenlijk een té onderschat album dat alsnog de legacy moet krijgen wat het verdiend. En bovendien gestoken in een geweldige hoes (net als alle albums die zijn uitgekomen op A&M).

Nee, dit is niet mijn muziek. Ik vind hun latere werk een stuk beter.

Begin dan met hun super gave live album "What do yoy want from live" Super veel sfeer en gave nummers keuze

Kwa studio albums heb je niet ongelijk, maar verder dan Now ben ik niet gekomen moet ik eerlijk toegeven.

Dank zij de toegankelijke (her-)arrangementen van Al Kooper snijdt alles hout en trapt tegelijkertijd bips. Vanaf Young And Rich wordt het geluid sterieler, klinkt het allemaal meer arty-farty en afstandelijk, maar deze eersteling mag ik nog graag regelmatig voorbij laten komen.

Toen ik in 1980 oud genoeg was om lid te worden van de dorpsfonotheek kwam ik ook dit titelloze debuut van The Tubes tegen. Een bandje waarover ik regelmatig las, maar waar ik me nooit aan waagde; mijn kostbare gulden uitgeven aan een album dat niet lekker hardrockte of melancholisch wavede? Echt niet. En bovendien zagen ze er raar uit, vond mijn puberbrein. En toch twijfelde ik, omdat in de pers hier en daar een vergelijking werd gemaakt met artrock, punk en new wave. Terecht of niet?

Nu ik ouder ben is het extra leuk om te controleren of mijn intuïtie klopte, of hetgeen ik me van Oor en Muziek Expres meen te herinneren klopte én of het nu wél iets voor mij is.
Het afsluitende White Punks on Dope leerde ik kennen in de coverversie van de Nina Hagen Band van drie jaar later. Een vreemdsoortig rocknummer vond ik indertijd. De Duitsers blijken niet veel aan het origineel te hebben veranderd, waarmee ik bij The Tubes vooral aangename herkenning tegenkom. Tegelijkertijd is het de enige keer op dit Tubesalbum dat ik een vooruitblik op new wave tegenkom. Dat was namelijk de reden dat ik hier belandde, op zoek naar de muziek die invloed had op het genre.

Want verder klinken andere stijlen en sferen, althans, zo beleef ik dat. Welke genrestickertjes zijn er verder op The Tubes te plakken? Up from the Deep bevat onvervalste invloeden uit progrock op hoog niveau, mij herinnerend aan Kansas; met Haloes en Space Baby wordt het in de creatieve en springerige geest van Frank Zappa gezocht.
Meer buiten de lijntjes wordt gekleurd in Malagueña Salerosa, waar de Amerikanen erin slagen om flamenco te koppelen aan rock, hetgeen een aangenaam resultaat oplevert. En zo volgen nummers vol afwisseling met soms theatrale invallen, waarin de heren laten horen dat ze zeer goede muzikanten zijn. Sterker nog: waar kwamen zij opeens vandaan? Dit is immers geen simpele drie-akkoorden-rock-in-snelle-vierkwartsmaatjes; integendeel, het puilt uit van de virtuositeit.

Zo biedt mijn reis op zoek naar de invloeden op new wave diverse vreemde eenden in de bijt. Bij The Tubes zijn die invloeden er niet zozeer vanwege de muziek, wel vanwege de eigenwijsheid. Weg met de conventies, wij doen ons eigen ding. The Tubes stralen die vrijheid uit, waarbij ze in de afsluiter het woord 'punk' op het juiste moment gebruikten: toen nog geen genre, het jaar erop plotseling wél. Meer toeval/geluk dan een muzikale invloed. In dat opzicht denk ik niet dat hun invloed op, om maar enkele namen te noemen, Blondie, Ramones, Sex Pistols, Buzzcocks en The Stranglers groot is geweest.
Mijn reis kwam vanaf het debuut van het Engelse Cockney Rebel, het volgende station is dat legendarische album van David Bowie uit 1972.