The Tubes - The Tubes (1975)

Tsja, the Tubes is een echte cultband (net zoals DEVO).
De eerste 3 songs doen wat denken aan een Who rockopera (of zoiets).
Alles uit de kast en je hoort meteen dat ze hun instrumenten meer dan uitstekend beheersen.
De gekte krijgt de overhand bij het spaansachtige gestoorde "Malaguena Salerosa".
Het ontoegankelijke "Mondo Bondage" zit weer boordevol tempowisselingen.

"What Do You Want from Life" is relaxter van toon maar in het instrumentale middenstuk gaat men weer behoorlijk los.
"Boy Crazy" weet mij niet te boeien en eerlijk gezegd heb ik "White Punks on Dope" ook nooit veel aan gevonden alhowel na een kleine 4 minuten het behoorlijk over the top gaat en dat is dan wel weer grappig.

Live zijn ze te gek, heb ze ooit geloof ik in 2001 in Amsterdam (de Melkweg) gezien en qua show en muziek liet dat een verpletterende indruk achter.
Heb net hun 2de en 3de album op CD besteld (als dubbel CD in 2012 uitgekomen), die wordt zeldzaam want is nu al nauwelijks meer te krijgen......

Toen ik in 1980 oud genoeg was om lid te worden van de dorpsfonotheek kwam ik ook dit titelloze debuut van The Tubes tegen. Een bandje waarover ik regelmatig las, maar waar ik me nooit aan waagde; mijn kostbare gulden uitgeven aan een album dat niet lekker hardrockte of melancholisch wavede? Echt niet. En bovendien zagen ze er raar uit, vond mijn puberbrein. En toch twijfelde ik, omdat in de pers hier en daar een vergelijking werd gemaakt met artrock, punk en new wave. Terecht of niet?

Nu ik ouder ben is het extra leuk om te controleren of mijn intuïtie klopte, of hetgeen ik me van Oor en Muziek Expres meen te herinneren klopte én of het nu wél iets voor mij is.
Het afsluitende White Punks on Dope leerde ik kennen in de coverversie van de Nina Hagen Band van drie jaar later. Een vreemdsoortig rocknummer vond ik indertijd. De Duitsers blijken niet veel aan het origineel te hebben veranderd, waarmee ik bij The Tubes vooral aangename herkenning tegenkom. Tegelijkertijd is het de enige keer op dit Tubesalbum dat ik een vooruitblik op new wave tegenkom. Dat was namelijk de reden dat ik hier belandde, op zoek naar de muziek die invloed had op het genre.

Want verder klinken andere stijlen en sferen, althans, zo beleef ik dat. Welke genrestickertjes zijn er verder op The Tubes te plakken? Up from the Deep bevat onvervalste invloeden uit progrock op hoog niveau, mij herinnerend aan Kansas; met Haloes en Space Baby wordt het in de creatieve en springerige geest van Frank Zappa gezocht.
Meer buiten de lijntjes wordt gekleurd in Malagueña Salerosa, waar de Amerikanen erin slagen om flamenco te koppelen aan rock, hetgeen een aangenaam resultaat oplevert. En zo volgen nummers vol afwisseling met soms theatrale invallen, waarin de heren laten horen dat ze zeer goede muzikanten zijn. Sterker nog: waar kwamen zij opeens vandaan? Dit is immers geen simpele drie-akkoorden-rock-in-snelle-vierkwartsmaatjes; integendeel, het puilt uit van de virtuositeit.

Zo biedt mijn reis op zoek naar de invloeden op new wave diverse vreemde eenden in de bijt. Bij The Tubes zijn die invloeden er niet zozeer vanwege de muziek, wel vanwege de eigenwijsheid. Weg met de conventies, wij doen ons eigen ding. The Tubes stralen die vrijheid uit, waarbij ze in de afsluiter het woord 'punk' op het juiste moment gebruikten: toen nog geen genre, het jaar erop plotseling wél. Meer toeval/geluk dan een muzikale invloed. In dat opzicht denk ik niet dat hun invloed op, om maar enkele namen te noemen, Blondie, Ramones, Sex Pistols, Buzzcocks en The Stranglers groot is geweest.
Mijn reis kwam vanaf het debuut van het Engelse Cockney Rebel, het volgende station is dat legendarische album van David Bowie uit 1972.