Textures - Dualism (2011)

Na een eerste volledige luisterbeurt is het nog veel te vroeg om te stemmen, maar ik kan wel vast zeggen dat ik -in tegenstelling tot een aantal mensen hierboven- in het geheel niet teleurgesteld ben.
Nog nooit wist de band zo vernuftig melodie, polyritmiek en (ingehouden) agressie te verpakken in begrijpelijke songs. Dat kun je opvatten als een stap richting commercie, maar ik zie het meer als een verdomd knappe artistieke prestatie.
Je zou het jammer kunnen vinden dat de gitaren ditmaal veel meer in dienst van de nummers spelen en geen alles-dominerende riffs tevoorschijn toveren (zoals bijvoorbeeld in Stream of Consiousness), maar hierdoor ontstaat wel enorm veel ruimte. Ruimte die wordt gevuld met prachtige vocalen, soundscape-achtige geluiden, interessante drumhooks en fills en noem het maar op. De band heeft zich duidelijk verder ontwikkeld en dat is iets waar ik blij mee ben. Daarnaast verdient Daniël de Jongh een pluim voor zijn niet misselijke prestatie om bijna ongemerkt de plaats van zijn voorganger in te nemen. Hulde!
Wat mij betreft absoluut één van de hoogtepunten van het jaar.

Minder dan voorganger Silhouettes, deels door de nieuwe zanger, deels door het gewoonweg minder sterke songmateriaal. De nieuwe zanger, hoewel prima, is (nog) niet optimaal geïntegreerd in het totaalgeluid van de band. Soms past hij prima bij de sound, soms (vooral in de hogere regionen) storen zijn zanglijnen enigzins. Wellicht dat dit op een volgende plaat verholpen is, mits hij het zo lang volhoudt natuurlijk. Geen verkeerde plaat, doet in de rustige passages wel wat denken aan het werk van Devin Townsend, maar er zijn weinig songs die er echt in positieve zin uitspringen.