Roosbeef - Omdat Ik Dat Wil (2011)

Deze cd blijf ik maar grijs draaien. Leuke en dubbelzinnige teksten die soms erg herkenbaar zijn. Muzikaal ook erg catchy en kunstig. Het Gelderse accent geeft het nog wat meer schwung. Heerlijk!

Lastig hier een score aan te geven. Muzikaal vaak erg interessant, en talent heeft ze ook zeker, dat hoor je aan alles.. maar die manier van zingen.. Nee ze heeft naar mijn mening iets te veel last van aanstelleritis.

Pieperige zeemeerminnenmuziek met een vleugje Spinvis.

Grijsgedraaid , de plaat wordt steeds mooier , (h)eerlijke teksten, eens je je over het wat aparte stemgeluid van Roos gezet hebt..........

Hate it or Love it. I love it.

Niet uitmaken, niet uitmaken,
niet uitmaken, niet uitmaken,
niet uitmaken, niet uitmaken,
dat is zonde

Dat moet de liefste tekst ooit zijn

Ja mensen ik vind dit helemaal te gek! Op de een of andere manier vond ik haar debuut erg leuk maar ben ik Roosbeef daarna toch wat uit het oog verloren, ach ja zo gaat dat soms. Met een aankomend concert draai ik deze tweede nu een paar jaar na dato echter helemaal grijs. Schwung is het goede woord, zeker de eerste helft zit bijkans perfect in elkaar, muzikaal beter en strakker dan Ze Willen Wel Je Hond Aaien en de teksten zitten weer vol met heerlijke taalgrapjes en tegeltjeswijsheden met een randje. Mooiste liedjes vind ik de rake opener Twijfelaar en het bijna zwoele Hersens.

Nachtauto Nachtauto...
hoe meer je naar mij kijkt in plaats van de weg
hoe veiliger ik me voel
ik draag jouw arm als gordel
geen kinderspel geen kinderstoel

Niet uitmaken...
ik hield m'n buik voor je in
want ik ken je pas net
ik hield m'n buik voor je in en nu lig ik in je bed
ik zit vol met verlangen net als een bonbon
soms barst ik open en smelt op je tong

Twijfelaar...
hoe lang moet ik wachten
wanneer laat jij jezelf eens gaan
al geef je weinig om de sterren
je blijft maar in de ruimte staan
kop of munt kies een getal tussen de 1 en de 10
wie niet weg is die is gezien
en mijn moeder ze belde ze vroeg wie doe ik na
la lal lalala
er is zoveel er is zoveel te doen


Ik ben helemaal verkocht. Deze plaat verveelt geen seconde. De nummers zijn hypnotisch en krachtig. De teksten zijn diep, dubbelzinnig, speels. Roosbeef, de vrouwelijke spinvis, is veelbelovend. Wanneer komt er weer een nieuw album?

Ja, dat is of lijkt (nog steeds) wel een beetje zo. Eefje de Visser klinkt veel vloeiender, acceptabeler wellicht, maar die versta je dan weer lastig en als je het wel verstaat:...op het gevaar af dat ze minder te vertellen heeft dan gedacht. Bij Roosbeef is dat heel anders, ze schrijft kleinkunstiger wellicht, alhoewel ik dat gemiddeld geen aanbeveling vindt. Dat riekt voor mij teveel naar de cabaret-context. Zoiets waarvan je bij eerste beluistering denkt; "zo dat is gevat" maar er vervolgens ook wel klaar mee bent. De teksten van Roosbeef blijven intrigeren ook bij herhaalde beluistering. Haar beeldspraak is superorigineel; poëtisch en gevat tegelijk, waarbij ze haar kwetsbaarheid knap etaleert, op een dunne lijn die net wegblijft van aanstelleritus of navelstaarderij. Haar composities en arrangementen doen bepaald geen afbreuk aan bovengenoemde kwalificaties. Ik kan haar stem op dit album alweer beter velen dan op het vorige. Zoals dat herhaalde piephoge "sneeuw mij in" aan het eind; het schrijnt maar na meerdere malen luisteren denk je: "dat moet ook".

live in Utrecht
Nachtauto
Sirene

Maatje JeKo stuurde me daarstraks een berichtje met daarin de link naar Sneeuw van deze Roosbeef. Wie zich later afvraagt waarom: dit zijn de dagen dat Nederland voor het eerst in jaren weer eens volop kennismaakte met dit weerfenomeen.
Ook ik kroop vanochtend lange tijd over de snelweg en in het stadje waar ik werk, stond ik gedurende lange tijd stil, naar later bleek vanwege een vrachtwagen die op een rotonde niet meer verder kon door de gladheid. Huiswaarts ging het enigszins vlotter, tenminste nadat ik mijn auto had uitgegraven. En zojuist kon ik niet weg van mijn parkeerplaats bij mijn woning, omdat de auto wegslipt. Heb de handrem losgemaakt - tegen bevriezing - en ben teruggekeerd. Dan maar thuis muziekjes draaien!

Het appberichtje was reden om Omdat ik dat wil, dat ik jarenlang in de kast liet staan, weer eens in de speler te doen. Ik kocht 'm in 2011, onder de indruk van Roos Rebergens creatieve eigenwijsheid. Qua teksten was het bovendien nogal eens poëtisch genieten. De voorbeelden die Liz1978 in 2017 aanhaalde zijn goede voorbeelden daarvan.
Het is niet vreemd dat Rebergen aansluiting vond bij de Vlaamse popscene en dat Wannes Cappelle (van Het Zesde Metaal) en Tom Pintens in haar band speelden. De muziek op het album met zijn observerende of juist openhartige teksten doet me bovendien aan het werk van Gorki denken.
Qua muziek kan ik het meest genieten van opener Twijfelaar, het groovende Niet uitmaken, Als je me zoekt heeft in het lange uittro herkenbaar de stem van Pintens, het lied over vriend Pulpo en het aanvankelijk statige pianolied In het bos met wederom Pintens' stem in het decor.

Over Sneeuw nog het volgende. Rebergen benoemt zaken die vandaag plotseling weer zó herkenbaar zijn. Ik ga met grote stappen door de tekst: "Geen schoolplein (...), Geen parkeerplek (...), Geen voetbalvelden (...), Geen zwerfvuil (...), Geen grenzen (...), Geen bewijzen (...), Geen uitleg".
Alleen met de tekst van het refrein kan ik minder, tenminste, als ik die letterlijk opvat: "Niet strooien". Maar ze vervolgt met "niet schreien meneer, het zout bijt, het doet zoveel zeer", waarmee ze een diepere laag aanboort over wat sneeuw met haar doet. Mooi gedaan met die soms ijle stem van haar. Fijn dat JeKo dit door mij vergeten album weer eens voor het voetlicht bracht!