Roosbeef - Omdat Ik Dat Wil (2011)

Klonk Roosbeef op haar debuut nog als een vrouwelijke Andre Manuel, de opvolger laat een zangeres horen waarbij ik moet denken aan die Franse zuchtmeisjes.
De naïeve onschuld heeft plaats gemaakt voor erotische onschuld.
Als band zeker meer een geheel, maar te koste gegaan van de verstaanbaarheid van de zang.
Roosbeef cijfert zichzelf weg, om meer speelruimte te creëren.
Juist in het eigenwijze gedrag en de mooie woordspelingen ligt haar kracht, nu komen ze niet meer tot haar recht. Het is allemaal te klein.
Ik moet gedurende de luistertrip steeds meer denken aan de gemaakte luchtigheid van Lucky Fonz III, en als er een irritante Nederlander niet welkom is in mijn gedachtes, is hij het wel.
Sluit jezelf voor het derde album op in een studentenkamer, leef drie maanden op water en brood, en laat jouw bandleden de rol vervullen die je hun wilt laten spelen.
Dan komt het allemaal weer goed.
Niet Uitmaken is een positieve uitzondering op het geheel, en klinkt als een prettig huwelijk tussen Blondie en dEUS.
Toch hoop ik Roosbeef snel live te zien, daar op het podium hoort ze gewoon thuis, en zal deze persoonlijkheid zeker haar mannetje staan.

Roosbeef: dat gekke, schattige, naïeve meisje waar ik me eerst even heel erg aan stoorde om vervolgens mijn hart te veroveren met Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten.

Doet ze het erom of is ze gewoon zo?

De twijfelaar in mij zegt dat het niet moet uitmaken of ze de schone schijn ophoudt of niet: ik beleefde er enorm veel plezier aan en hoop dat ook te gaan doen met de nieuwe cd die nu uit is.

Roosbeef houdt van de sneeuw en ik hou van Roosbeef! Omdat Ik Dat Wil klinkt volwassener en dat heeft als voordeel dat er meer sprake is van een bandgeluid (dank u Tom Pintens) en ook de zang lijkt wat meer onder controle.
Tegelijkertijd vinden we hier ook het nadeel, want dit album klinkt hierdoor bedachter en ietwat minder gek.
Ik heb eigenlijk geen voorkeur voor de 'nieuwe Roos' of de oude. Beide albums hebben hun eigen charme en beide albums mogen hoe dan ook gerekend worden tot de betere of zeker interessantere nederpop die ons land op dit moment biedt.

Hier thuis is Roosbeef nog steeds een big no (koptelefoonwerk dus of draaien als ik het rijk alleen heb). Op dat gebied is er weinig veranderd en ik weet dan ook zeker dat het overgrote merendeel die het debuut niets vond dat nu ook niet zal gaan doen; daarvoor is ze gewoon te uitgesproken.

Over een paar weken ga ik haar eindelijk voor het eerst live meemaken en het doet me goed dat Tom Pintens in de band zit. Ik denk dat dit nieuwe album zich goed leent voor het podium.
Ik ben benieuwd!

Over deze tweede kan ik verder kort zijn: wederom erg genietbaar voor mij met als voorlopige favoriet Pulpo.

Ze debuteerde in 2008 met het album Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten. In de periode vlak daarvoor had ik haar live gezien op Oerol op Terschelling. In een kleine ruimte gaf ze daar een fantastisch optreden weg. Dit optreden zorgde ervoor dat ik haar album ging luisteren en moest concluderen dat ik het heel erg leuk vond. Gaat dat ook gebeuren haar tweede album?

De eerste tonen zijn verfrissend te noemen. Het nummer Twijfelaar is minder slepend dan ik gewend ben van Roosbeef. Het heeft een leuke tekst en klinkt een stuk meer uptempo. Roos klinkt op dit nummer ook een stuk schattiger dan voorheen. Al met al klinkt het fijn en veelbelovend.

Dit verfrissende karakter zet zich voort op de rest van het album, de nummers zijn stuk voor stuk wat sneller, ze rocken wat meer en zijn makkelijker te luisteren dan de oudere nummers. Het nummer Sirene kende ik al van eerdere optredens en die blijft onverminderd goed. Mijn favoriete nummer is echter Niet Uitmaken. Tekstueel erg grappig en ook vocaal erg sterk. De boodschap van het liedje is duidelijk: de boodschap is natuurlijk duidelijk: niet uitmaken, dat is zonde.

Ik zit vol van verlangen
Net als een bonbon.
Soms barst ik open en smelt op je tong.

Het album over het geheel laat een hele andere Roosbeef horen dan op het debuut. Veel frisser en vrolijker. Dat wil niet per se zeggen dat het beter is, maar het zeurderige slepende stemgeluid was op het debuut nog wel eens wat vervelend. Roos heeft het klagerige hier iets ingeperkt waardoor het iets makkelijker te luisteren is wat mij betreft. Roosbeef heeft me net als de vorige keer weer te pakken. Dit is een album dat ik vast nog wel eens zal luisteren.

Klik

Waar een beetje introspectie, zelfinzicht en -diagnosticeren al niet tot kan leiden: ‘Ik weet het, ’t is geen excuus, ik ben er zelf ook bij/Maar ‘k heb ze niet in de hand, die hersens van mij’. Natuurlijk zit er een knipoog achter, of toch niet? Bestuur jij nou je hersenen of zij jou? Roos komt er ook niet uit op dit album. Het levert weer associatieve teksten op, gesponnen rond een bolletje wat je concept, idee of gevoel zou kunnen noemen. Tot zover niets nieuws, zo lijkt het.

Uit ‘Hersens’, het hierboven geciteerde sleutelnummer van het album, komt ook de albumtitel: Omdat ik dat wil. Deze titel mag ironisch genoemd worden: Roosbeef is namelijk meer dan ooit een echte band, met bandgevoel en dat valt ook te horen op de cd. Of het door het plezier van het live spelen is gekomen weet ik niet, maar de liedjes hebben een tik van de wave-molen meegekregen; zo is ‘Hersens’ een soort langzame versie van ‘Love My Way’, heeft potentiële hit ‘Pulpo’ een heerlijk rammelende gitaarriff en semi-onderkoeld gesproken intro en meer dan eens krijgen de liedjes of een vrij donker, of juist een pop-gerichter geluid mee, waarbij de teksten dan weer voor dat donkere zorgen. De andere potentiële hit, ‘Niet Uitmaken’, heeft een refrein dat goed blijft hangen, maar uit de tekst spreekt dan weer een soort tragikomisch onvermogen om een gevoel juist onder woorden te brengen: ‘Niet uitmaken/Dat is zonde’.

Dat band- en popgerichte, dat zorgt er vreemd genoeg niet voor dat dit album toegankelijker is. Het duurde een tijdje voordat alle liedjes bij mij echt goed binnenkwamen. Dit kan zijn omdat Roos’ stem minder prominent aanwezig is, wat natuurlijk weer met dat zogeheten bandgevoel te maken heeft, maar ze is vocaal ook veel minder uitgesproken dan op het debuut. Ook op gebied van teksten is het allemaal wat soberder: citaten als ‘Ik ben onder invloed van jou/Kan geen auto meer besturen, ook al had ik een rijbewijs gehad’ of ‘Toen jij het uitgemaakt had/heb ik mijn donorkaart ingevuld/zodat er toch nog iemand met mijn hart speelt’ kon ik me nog wel op Loesje-posters voorstellen, maar het is hier moeilijk zoeken naar zulke quotables. Dit wil echter niet zeggen dat het tekstueel minder goed is, integendeel.

Roos doet het met een stuk minder tekst, waardoor ze stukjes vaker herhaalt, maar komt evengoed met liedjes aanzetten waarvan je denkt ‘ik wist niet dat daar woorden voor waren, laat staan zo weinig’. Zo zit er in ‘Iets teveel wij(n)’ een geweldige sneer naar vrouwen die veel te kieskeurig zijn wat betreft mannen: ‘Je vindt de structuur van een rauwe champignon niet lekker/Ik vind dat we niet moeten trouwen’. De rest van de tekst is minder grappig, maar zeker ontroerend en rakend. Zo zijn er in de liedjes nog steeds knappe ‘woordgrapjes’ te vinden, maar het is allemaal wat melancholischer dan dat het om humor om te lachen gaat en is ‘Twijfelaar’ zelfs een fijn hart onder de riem voor onzekere mensen, waarin Roos ook heel goed heeft dat ze er waarschijnlijk niemand mee over de streep gaat trekken om ook echt te doen waar diegene zo over twijfelt, maar ze begrijpt het en ze gebruikt er precies de goede woorden voor om dat begrip duidelijk te maken.

Muzikaal is het evenwel een mooie plaat, met allerlei nieuwe toevoegingen aan het Roosbeef-geluid. ‘Sneeuw’ stampt op een vreselijk onsubtiele, maar daarom zo heerlijke manier, in ‘Schone Schijn’ zit een rondspokende mondharmonica en ‘Niet Uitmaken’ eindigt zelfs met een Jonny Greenwood-achtige gitaarsolo. ‘Nachtauto’ is misschien wel, op muzikaal vlak, het mooiste nummer van de plaat: vluchtig beluisterd gebeurt er nauwelijks wat, maar ondertussen duiken er geregeld subtiel gitaargepiel en speelse synthesizer-strijkers op, om daarna weer te verdwijnen. Soms is iets (on)gewoon mooi omdat het eenvoudigweg mooi is.

Een jaar na zijn release is dit album volgens Last.fm mijn op een na meest gedraaide album overall (= afgelopen 5 jaar) achter The Bends van Radiohead. Dus ik vond het wel tijd voor een lofzang.

Het begon voor mij allemaal met Te Heet Gewassen en Boerderij (bij deze laatste voornamelijk de opname van Lowlands 2009), die mij beide op een goede manier deden glimlachen. Niet alleen werd de Nederlandse taal eindelijk eens goed gebruikt in de muziek, maar de charme, eerlijkheid en puurheid van Roos voegde echt iets toe aan de muziek en combineerde perfect met de geweldige teksten. Desalniettemin moest ik wel even wennen aan haar stem, want de rest van album, afgezonderd van Onder Invloed en Jongen Gaat Het Leger In, vond ik vrij 'lastige' muziek en kon ik nog niet waarderen.

Daar kwam vorig jaar september verandering in met de release van 'Omdat Ik Dat Wil'. Twijfelaar was al een uitstekende eerste single, maar ik was zeer blij verrast toen ik de rest van het album hoorde. De nummers zijn gelaagder, de band heeft meer ruimte gekregen en de kleinkunst van het eerste album heeft plaatsgemaakt voor excentrieke pop. Ook is het scherpe randje van Roos' stem, wat me nog wel eens liet afhaken, eraf. Toegankelijker worden zou je voor sommige bands niet aanhalen als verbeteringen, maar voor mij persoonlijk was dit wat Roosbeef nodig had.
De liedjes zijn hypnotisch, grappig en klinken krachtiger en zelfverzekerder dan op hun debuut. In de loop van tijd zijn ook elk van de nummers zo gaan groeien, dat ik geen zwak punt meer kan ontdekken. En misschien nog wel belangrijker, het verveelt nog steeds niet. De nummers blijven interessant; niet alleen door Roos' charme en teksten, maar ook de afwisseling op het album en de geweldige instrumentatie en samenzang (Met als hoogtepunten de mondharmonica in Schone Schijn, de gitaarsolo in Pulpo (+aansluitende zang!) en de meerstemmigheid in Als Je Me Zoekt).

Het debuutalbum is voor mij nu ook meer op zijn plaats gevallen, maar het haalt het niet bij dit briljante album. Ja, het is nog steeds love it or hate it. Maar ik het moge duidelijk zijn tot welke categorie ik nu behoor. Wat mij betreft is dit het beste Nederlandse album dat er is.
Dik verdiende 5* en een mooie plek in mijn top 10.

Deze cd blijf ik maar grijs draaien. Leuke en dubbelzinnige teksten die soms erg herkenbaar zijn. Muzikaal ook erg catchy en kunstig. Het Gelderse accent geeft het nog wat meer schwung. Heerlijk!

Grijsgedraaid , de plaat wordt steeds mooier , (h)eerlijke teksten, eens je je over het wat aparte stemgeluid van Roos gezet hebt..........

Niet uitmaken, niet uitmaken,
niet uitmaken, niet uitmaken,
niet uitmaken, niet uitmaken,
dat is zonde

Dat moet de liefste tekst ooit zijn

Ja mensen ik vind dit helemaal te gek! Op de een of andere manier vond ik haar debuut erg leuk maar ben ik Roosbeef daarna toch wat uit het oog verloren, ach ja zo gaat dat soms. Met een aankomend concert draai ik deze tweede nu een paar jaar na dato echter helemaal grijs. Schwung is het goede woord, zeker de eerste helft zit bijkans perfect in elkaar, muzikaal beter en strakker dan Ze Willen Wel Je Hond Aaien en de teksten zitten weer vol met heerlijke taalgrapjes en tegeltjeswijsheden met een randje. Mooiste liedjes vind ik de rake opener Twijfelaar en het bijna zwoele Hersens.

Maatje JeKo stuurde me daarstraks een berichtje met daarin de link naar Sneeuw van deze Roosbeef. Wie zich later afvraagt waarom: dit zijn de dagen dat Nederland voor het eerst in jaren weer eens volop kennismaakte met dit weerfenomeen.
Ook ik kroop vanochtend lange tijd over de snelweg en in het stadje waar ik werk, stond ik gedurende lange tijd stil, naar later bleek vanwege een vrachtwagen die op een rotonde niet meer verder kon door de gladheid. Huiswaarts ging het enigszins vlotter, tenminste nadat ik mijn auto had uitgegraven. En zojuist kon ik niet weg van mijn parkeerplaats bij mijn woning, omdat de auto wegslipt. Heb de handrem losgemaakt - tegen bevriezing - en ben teruggekeerd. Dan maar thuis muziekjes draaien!

Het appberichtje was reden om Omdat ik dat wil, dat ik jarenlang in de kast liet staan, weer eens in de speler te doen. Ik kocht 'm in 2011, onder de indruk van Roos Rebergens creatieve eigenwijsheid. Qua teksten was het bovendien nogal eens poëtisch genieten. De voorbeelden die Liz1978 in 2017 aanhaalde zijn goede voorbeelden daarvan.
Het is niet vreemd dat Rebergen aansluiting vond bij de Vlaamse popscene en dat Wannes Cappelle (van Het Zesde Metaal) en Tom Pintens in haar band speelden. De muziek op het album met zijn observerende of juist openhartige teksten doet me bovendien aan het werk van Gorki denken.
Qua muziek kan ik het meest genieten van opener Twijfelaar, het groovende Niet uitmaken, Als je me zoekt heeft in het lange uittro herkenbaar de stem van Pintens, het lied over vriend Pulpo en het aanvankelijk statige pianolied In het bos met wederom Pintens' stem in het decor.

Over Sneeuw nog het volgende. Rebergen benoemt zaken die vandaag plotseling weer zó herkenbaar zijn. Ik ga met grote stappen door de tekst: "Geen schoolplein (...), Geen parkeerplek (...), Geen voetbalvelden (...), Geen zwerfvuil (...), Geen grenzen (...), Geen bewijzen (...), Geen uitleg".
Alleen met de tekst van het refrein kan ik minder, tenminste, als ik die letterlijk opvat: "Niet strooien". Maar ze vervolgt met "niet schreien meneer, het zout bijt, het doet zoveel zeer", waarmee ze een diepere laag aanboort over wat sneeuw met haar doet. Mooi gedaan met die soms ijle stem van haar. Fijn dat JeKo dit door mij vergeten album weer eens voor het voetlicht bracht!